ZAPLECZE CVII

No właśnie, szaleniec wraca. Powrót szaleńca. Ale jakiego? Kto jest tym szaleńcem? Turbo B, tak nazywa się ten raper. No i nie o rapera tutaj chodzi. Właściwie ten, który teraz śpiewał, Turbo B, on nie do końca zgadzał się z tą płytą. i rywalizował trochę z kompozytorami o kształt muzyczny tej płyty. Ostatecznie nazywa się ona tak samo właśnie jak ten utwór, Madman's Return. Ale to nie rap, momentami tu się ściera ten rap z hip-hopem. Turbo B mentalnie był hip-hopowcem, natomiast liryka, to co

Ciekawe, ile żyć miała ta płyta. Ale teraz wokal, wokal wiodący jak dla mnie. Nie Turbo Bee, tylko ona. Ale z płyty dwa lata późniejszej, płyty futurystycznej, no ale to będzie taki jeden rodzynek oderwany od Madman's Return 1994. Ale jaki to beat i jakie to salony i jaka to dyskoteka. Eternity Eternity Eternity Eternity Eternity Eternity

Ale do Harris jakoś nie zajrzę dzisiaj, nie zaproszę was w tę analogową podróż, bo nigdy te utwory akurat zrobione wespół z nią nie siedziały we mnie. No to to był taki wstęp. Snap miał być muzyką europejskich parkietów, z czym rywalizował trochę, z czym walczył, o czym wspomniałem rapery Turbo B. ale on się właśnie bardzo dobrze wpisał w to niemożliwe połączenie. W 1993 roku musiałem mieć tę kasetę. Sześć, a miałem sześć lat.

Ten mrok, złoto, ten wąż. budował takie poczucie czegoś opletającego, takiego, od czego nie można sobie po prostu odejść, w czym byliśmy, co było takim rytuałem. Płyta Madman's Return była rytuałem. Ja mówiłem kiedyś o tym, że Allen Ginsberg napisał, że oskarżał w skowycie radio hipnotyzm. I coś takiego w tej płycie było i jest. Ona do dzisiaj wychodzi w niezliczonej liczbie kompilacji, dodatków, ale ten trzon to zawsze dla mnie będzie właśnie Tia Austin, Turbo B, no i pani Harris.