ZAPLECZE CVII

Nie otrzymawszy odpowiedzi, I nie znalazłszy nikogo w magicznej skrzynce, poprosił o pozwolenie na zniszczenie obracającej się płyty. Wódz, który wędrując przez las nieraz słyszał głosy przodków w powiewających gałązkach oraz w paszczach rzecznych krokodyli, Ogłosił, że płyta gramofonowa jest przedmiotem świętym i powiedział, że jeśli kiedykolwiek zostanie zniszczona, znajdujący się w środku pieśniarz umrze, a jego dusza będzie się tułać po wieczne czasy.

To jest opowieść o tym, że w zadziwiający sposób zdarzenia, w wyniku których słuchamy, w kontekście których słuchamy muzyki, zawłaszczają muzykę. I to, o czym śpiewają wokaliści, nie ma zupełnie żadnego znaczenia. Pod warunkiem, że ma się taki talent do tworzenia takiej muzyki. Janusz Łastowiecki. Zapraszam na Leśne 90. w takiej całej audycji. Zapomniałem trochę o tym cyklu, ale przypomniałem sobie o tym. Zresztą ten zespół był bohaterem takiej wstawki wcześniej, dwa lata temu gdzieś.

No właśnie, szaleniec wraca. Powrót szaleńca. Ale jakiego? Kto jest tym szaleńcem? Turbo B, tak nazywa się ten raper. No i nie o rapera tutaj chodzi. Właściwie ten, który teraz śpiewał, Turbo B, on nie do końca zgadzał się z tą płytą. i rywalizował trochę z kompozytorami o kształt muzyczny tej płyty. Ostatecznie nazywa się ona tak samo właśnie jak ten utwór, Madman's Return. Ale to nie rap, momentami tu się ściera ten rap z hip-hopem. Turbo B mentalnie był hip-hopowcem, natomiast liryka, to co

to co śpiewa bardziej pasowało do rapu. Zresztą to jest długa dyskusja na ten temat, gdzie jest ta granica. Natomiast to zupełnie nie jest opowieść o tej płycie. Opowieść o tej płycie to jest... Niemiecka opowieść Münziga i Anzalotiego, dwójki Niemców, z których jeden miał nazwisko typowo niemieckie, a drugi miał włoskie. Ale oboje pochodzili z zachodniej granicy. Płyta, a właściwie kaseta magnetofonowa trafia do rąk ośmio-siedmioletniego chłopaka. w jednej z wiosek dolnośląskich i zaczyna swoje kolejne życie.

A ten głos z tą moją opowieścią o tej płycie ma największy związek. Tia Austin śpiewała, to nie był śpiew wysoki, to nie był śpiew pełen energii, to nie był śpiew ponad muzyka, bo właśnie sprzęgał się z muzyką, sprzęgał się ze szmerem, był blisko takich introwertycznych rejonów muzycznych. Przeciągły, spowolniony, na takim rewerbie czasami wewnętrznym i dlatego on mnie najbardziej zainteresował. Ta płyta Madman's Return, jeżeli chodzi o wokalistki, ona się dzieli właśnie na T. Austin i na Harris.

Ale do Harris jakoś nie zajrzę dzisiaj, nie zaproszę was w tę analogową podróż, bo nigdy te utwory akurat zrobione wespół z nią nie siedziały we mnie. No to to był taki wstęp. Snap miał być muzyką europejskich parkietów, z czym rywalizował trochę, z czym walczył, o czym wspomniałem rapery Turbo B. ale on się właśnie bardzo dobrze wpisał w to niemożliwe połączenie. W 1993 roku musiałem mieć tę kasetę. Sześć, a miałem sześć lat.

I wtedy zacząłem jej słuchać. W dość ciekawych okolicznościach, które spowodowały, że do dzisiaj tej muzyki nie umiem słuchać, myśląc o czymś innym. Nie umiem słuchać, myśląc o tym, o czym śpiewa Tia Austin, a bardziej podążam za tym tembrem głosu, za tym zduszonym, trochę miękkim puchem tego dźwięku. No właśnie, i to świadczy o tym, że muzyka jest ponadczasowa. Mimo, że gdybyśmy tak na pierwszy rzut ucha usłyszeli niektóre takty z tej płyty dzisiaj, nie wiedząc, nie słysząc wcześniej o niej, to pomyślelibyśmy, no nie zła sieka, zupełnie nie pasująca do tej audycji, ale właśnie pasująca.

Color of Love. To był pierwszy single promujący tę płytę. I to jest taka pierwsza piosenka, która zapamiętana zostanie przeze mnie chyba na zawsze. Tia Austin tutaj jest taka właśnie wewnętrzna, nie jest cielesna, nie jest zmysłowa. To też nie jest piosenka o miłości w takim zwyczajnym wydaniu, to jest raczej o sile.

I on nam to relacjonował. Myśmy tego nie wiedzieli. Myśmy tego nie widzieli. Nikt na ten murek się nie wspiął. Tylko on. Chyba nazywał się Darek. I on obserwował, co się dzieje na tym drugim podwórku wtedy. Mi nam o tym opowiadał. Był takim narratorem dla nas. Takim, jak w słuchowiskach, narratorem. Nie wszystko wiedzącym, trochę niewiedzącym, ale opowiadającym o tym bardzo, bardzo ciekawie.

Znajduje się, znajdowało się gdzieś 100 metrów dalej, no tak mniej więcej 150 metrów. I duże poruszenie. To była niedziela, niedzielne popołudnie, mogła być godzina piętnasta, mogła być godzina szesnasta. I powiedział, że zauważył, że wnoszą świece do domu. Świece do wiejskiego domu. Ja wtedy jeszcze nie wiedziałem, o co może chodzić, ale poruszenie, świece, tak obcinając zupełnie głowę skojarzeniową, to jest ciekawe doznanie wizualne. I można sobie to wyobrażać, słuchając muzyki, te świece, bo ja jej nigdy tego momentu nie widziałem.

Dzięki za oglądanie! Don't be shy. Tam w pewnym momencie pojawia się taki dźwięk, który przypomina mi piłeczkę, która spada kauczukową albo jakąś cięższą z cięższego materiału, która spada po schodach. Tam w tym utworze jest daj się ponieść muzyce. Nie bądź nieśmiała, daj się ponieść muzyce, ona cię zaprowadzi. Mimo że jeżeli chodzi o słowa, to jak można taką piosenkę przyrównywać do tego wydarzenia?

Wtedy dużo o ambiencie się nie mówiło, wiele lat minęło od debiutu Briana Eno. Ale do dzisiaj więcej mówimy o ambiencie i otoczeniu, szczególnie przy rozwoju muzyki filmowej, tego jak ona dzisiaj jest produkowana, na ile różnych możliwych sposobów możemy podbić dźwięk i to co widzimy na ekranie poprzez muzykę. Kiedyś tyle się o tym nie mówiło. Były studia eksperymentalne, były różnego rodzaju zabiegi, a dla mnie to jest muzyka tamtego czasu. I pamiętam, jak wujek zabrał mnie do domu, tej kobiety, już po wszystkim, kiedy miał miejsce różaniec. Różaniec przy ciele zmarłej pani Józefy.

Ciekawe, co o tym głosie mogliby powiedzieć i jakie mieliby skojarzenia. Katia, jej druga płyta nie chce być tu sama. I tak longiem, początek i koniec tej płyty. Intro i outro teraz.

Zakradła się śmierć do naszego miasteczka i nie chciała z nami rozmawiać o telefonizacji, gazyfikacji, odsyłając nas znowu do burmistrza. Lecz dla takich jak ja brakło nawet ugoru. To jest śmierć, która nie chciała ze mną rozmawiać. Ona po prostu się wydarzyła. A ja zupełnym zbiegiem okoliczności dostałem płytę, na której śpiewano o miłości, tańcu i tam był karnawał Wolnej Europy w początku lat 90. Zespół Snap funkcjonował między 1990 a 1994 rokiem i wszelkie inne pozostałe po tym czasie próby reaktywacji zespołu ja już nie wliczam do tego oryginalnego gwiazdozbioru tego zespołu.

To już były często remiksy, to już były często powtórki, eksperymenty z wokalistkami, ale ten trzon, te trzy płyty, The Power, Madman's Return, no i Welcome to Tomorrow, to taka triada, taka trylogia. Teraz piosenka o pieniądzach. Skąd w ogóle o pieniądzach dzisiaj w tej audycji? No ale tak będzie.

No i właśnie szaleniec powrócił. To, co na końcu można było usłyszeć, to było Manny. Warto wspomnieć w ogóle o nazwie zespołu Snap, bo to jest ciekawe, ono odwołuje się. Snap oznacza strzelić, kliknąć. ale w tym slangu stracić nad czymś kontrolę, właśnie oszaleć, odciąć się. I ten wykrzyknik. Na koniec, zanim posłuchamy ostatniego utworu wybranego w tej audycji, ale w kolejności takiej, jak one brzmiały, Po Mani i z T.O. Austin, bo to jest ten klucz. Wszystkie utwory z tej płyty, gdzie wokalistką była T.O. Austin mnie interesują.

Resztę muszę pominąć, m.in. słynnego Eksterminatora. Krótka opowieść o okładce. Jeżeli macie gdzieś możliwość włączenia sobie teraz tej okładki, albo ktoś ma taką płytę lub może kasetę w domu, tam jest ciemne tło. Jest ten złoty logotyp Snap. Te litery wyglądają trochę jakby były wyrzeźbione. I tam za nimi jest taka płomienista poświata. I od dołu wyrasta taka eska w formie smoka, węża. Takiego pół smoka, pół węża. Nie wiem, co to jest. Na pewno miało mieć skojarzenia jakieś organiczne.

Ten mrok, złoto, ten wąż. budował takie poczucie czegoś opletającego, takiego, od czego nie można sobie po prostu odejść, w czym byliśmy, co było takim rytuałem. Płyta Madman's Return była rytuałem. Ja mówiłem kiedyś o tym, że Allen Ginsberg napisał, że oskarżał w skowycie radio hipnotyzm. I coś takiego w tej płycie było i jest. Ona do dzisiaj wychodzi w niezliczonej liczbie kompilacji, dodatków, ale ten trzon to zawsze dla mnie będzie właśnie Tia Austin, Turbo B, no i pani Harris.

Nie zapomnijmy o tym, że Snap to przede wszystkim niemiecki zespół. To są niemieckie dźwięki. Czuć tutaj taki niemiecki ornóg w tej melodii. Michał Münzing, Luca Ancilotti. Snap. 1992 rok i płyta Madman's Return. Zaplecze alternatywa na Strojlas. Trochę znowu postraszyłem, trochę znowu Może komuś coś się pomyśli po tej audycji. Wróci wspomnieniami. Muzyka nie zawsze mówi to, jaka później będzie w naszej głowie. Jak będzie w naszej pamięci funkcjonować.