ZAPLECZE CVII

Wszelkie prawa zastrzeżone. The First, The Last, Eternity. Snap z późniejszej płyty Welcome to Tomorrow. No i wokal T. Austin. Ona pojawiła się na płycie Madman's Return, wcześniej w takim początek lat 90. płyta A Power. I wtedy współpracowali niemieccy producenci z Penny Ford. I tam była energia, tam była siła w tamtym głosie.

Ale do Harris jakoś nie zajrzę dzisiaj, nie zaproszę was w tę analogową podróż, bo nigdy te utwory akurat zrobione wespół z nią nie siedziały we mnie. No to to był taki wstęp. Snap miał być muzyką europejskich parkietów, z czym rywalizował trochę, z czym walczył, o czym wspomniałem rapery Turbo B. ale on się właśnie bardzo dobrze wpisał w to niemożliwe połączenie. W 1993 roku musiałem mieć tę kasetę. Sześć, a miałem sześć lat.

I tutaj Snap właśnie w tym momencie na tej płycie otworzył się na podróż metafizyczną, na podróż duchową, co w przypadku utworów granych na dyskotekach, utworów eurodansowych, było dość ciekawym połączeniem. Ta transowość spowodowała, że ja tę płytę, wtedy wówczas kasetę, traktowałem w kategoriach danych mi w tym momencie, w konkretnych okolicznościach. Pamiętam, że wszyscy bawiliśmy się wtedy na podwórku. Przyszło do mnie, do mojego domu. Bardzo dużo młodych ludzi, wszyscy się zgromadzili, był jeden sąsiad, drugi i w pewnym momencie jeden z sąsiadów młodych wchodzi na murek, który był przy bramie, taki wysoki dosyć murek i zobaczył, że coś się dzieje u naszych sąsiadów, że na podwórku u naszych sąsiadów jest jakieś poruszenie.

Kasetę magnetofonową można było obracać, można było dotykać, można było przewijać ołówkiem. Trzeba było jej słuchać w odpowiednim porządku. Można było oczywiście ją przewijać, a nie można było tak skakać po utworach, jak to się dzieje dzisiaj, machinalnie przerzucając je, zupełnie nie przywiązując wagi do tego, że te utwory jakoś ważą, mają jakąś wartość, ktoś nad nimi pracował, spędził niejedną noc nad szlifowaniem, masterowaniem, miksem wcześniej. Ale dotykając kaset i teraz tego winyla Mad Men's Return zespołu Snap, przypominam sobie tamto wrażenie. Czasami mówię młodym ludziom, żeby od czasu do czasu dotknęli takiej płyty, poczuli, że mają na rękach dźwięki.

Rhythm is a dancer. Największy szlagier tej płyty, tu była wojna, duża wojna wewnątrz zespołu i to potem się wybuntowało, parę lat później, między tą hip-hopową stroną, a tą transową stroną, niektórzy mówią metafizyczną, duchową zespołu Snap. Bo Rhythm Is A Dancer to jest taki utwór, który ma znakomicie funkcjonować w klubie, ale jednocześnie ma tą Coca-Cola w sobie, ten ambient.

Wszyscy szli i myśleli. Takie to zupełnie... jest dzisiaj. No i ten snap, muzyka, która stała się dla mnie muzyką czarną, muzyką przejścia, uświadomienia sobie pewnych rzeczy, też tak patrząc pozytywnie na to, co się wówczas wydarzyło. Powróćmy na chwilę do współczesności. Wróćmy do współczesności, żeby potem znowu w przeszłość. Jest ta płyta, ma szansę być, tak jak na początku lektor, aktor Jerzy Kaczmarowski wyczytał fragmentem dramatu płyty na 78 obrotów, ma szansę być takim głosem. Ciekawe jakby... Tubylcy, ci szamani usłyszeli Katię wtedy.

Zakradła się śmierć do naszego miasteczka i nie chciała z nami rozmawiać o telefonizacji, gazyfikacji, odsyłając nas znowu do burmistrza. Lecz dla takich jak ja brakło nawet ugoru. To jest śmierć, która nie chciała ze mną rozmawiać. Ona po prostu się wydarzyła. A ja zupełnym zbiegiem okoliczności dostałem płytę, na której śpiewano o miłości, tańcu i tam był karnawał Wolnej Europy w początku lat 90. Zespół Snap funkcjonował między 1990 a 1994 rokiem i wszelkie inne pozostałe po tym czasie próby reaktywacji zespołu ja już nie wliczam do tego oryginalnego gwiazdozbioru tego zespołu.

No i właśnie szaleniec powrócił. To, co na końcu można było usłyszeć, to było Manny. Warto wspomnieć w ogóle o nazwie zespołu Snap, bo to jest ciekawe, ono odwołuje się. Snap oznacza strzelić, kliknąć. ale w tym slangu stracić nad czymś kontrolę, właśnie oszaleć, odciąć się. I ten wykrzyknik. Na koniec, zanim posłuchamy ostatniego utworu wybranego w tej audycji, ale w kolejności takiej, jak one brzmiały, Po Mani i z T.O. Austin, bo to jest ten klucz. Wszystkie utwory z tej płyty, gdzie wokalistką była T.O. Austin mnie interesują.

Resztę muszę pominąć, m.in. słynnego Eksterminatora. Krótka opowieść o okładce. Jeżeli macie gdzieś możliwość włączenia sobie teraz tej okładki, albo ktoś ma taką płytę lub może kasetę w domu, tam jest ciemne tło. Jest ten złoty logotyp Snap. Te litery wyglądają trochę jakby były wyrzeźbione. I tam za nimi jest taka płomienista poświata. I od dołu wyrasta taka eska w formie smoka, węża. Takiego pół smoka, pół węża. Nie wiem, co to jest. Na pewno miało mieć skojarzenia jakieś organiczne.

Nie zapomnijmy o tym, że Snap to przede wszystkim niemiecki zespół. To są niemieckie dźwięki. Czuć tutaj taki niemiecki ornóg w tej melodii. Michał Münzing, Luca Ancilotti. Snap. 1992 rok i płyta Madman's Return. Zaplecze alternatywa na Strojlas. Trochę znowu postraszyłem, trochę znowu Może komuś coś się pomyśli po tej audycji. Wróci wspomnieniami. Muzyka nie zawsze mówi to, jaka później będzie w naszej głowie. Jak będzie w naszej pamięci funkcjonować.