Mentionsy Mentionsy
ZAPLECZE alternatywa nastrój las
ZAPLECZE alternatywa nastrój las

ZAPLECZE CVII

23.10.2025 ·1 godz 10 min

Audycja w całości LEŚNA, 90ta. No, może prawie w całości. Powrót szaleńca i SNAP!motto:<<płyta gramofonowa jest przedmiotem świętym, jeśli kiedykolwiek zostanie zniszczona, znajdujący się w środku pieśniarz umrze, a jego dusza będzie się tułać po wieczne czasy>>david zane mairovitz/ w intro wykorzystano fragment słuchowiska na żywo pt. PŁYTY na 78 OBROTÓW (realizacja: kwiecień 2025) /prowadzenie:Janusz Łastowiecki

Nie otrzymawszy odpowiedzi, I nie znalazłszy nikogo w magicznej skrzynce, poprosił o pozwolenie na zniszczenie obracającej się płyty. Wódz, który wędrując przez las nieraz słyszał głosy przodków w powiewających gałązkach oraz w paszczach rzecznych krokodyli, Ogłosił, że płyta gramofonowa jest przedmiotem świętym i powiedział, że jeśli kiedykolwiek zostanie zniszczona, znajdujący się w środku pieśniarz umrze, a jego dusza będzie się tułać po wieczne czasy.

A teraz wraca w pełnym wymiarze i to z odsłuchem analogowym, bo dzisiaj będziemy słuchać z płyty gramofonowej, albo jak kto woli, po prostu z winyla. Zaplecze. Alternatywa nastrój las. Płyta zaczynała się tak i tak też się nazywała, jak ten utwór.

to co śpiewa bardziej pasowało do rapu. Zresztą to jest długa dyskusja na ten temat, gdzie jest ta granica. Natomiast to zupełnie nie jest opowieść o tej płycie. Opowieść o tej płycie to jest... Niemiecka opowieść Münziga i Anzalotiego, dwójki Niemców, z których jeden miał nazwisko typowo niemieckie, a drugi miał włoskie. Ale oboje pochodzili z zachodniej granicy. Płyta, a właściwie kaseta magnetofonowa trafia do rąk ośmio-siedmioletniego chłopaka. w jednej z wiosek dolnośląskich i zaczyna swoje kolejne życie.

Wszelkie prawa zastrzeżone. The First, The Last, Eternity. Snap z późniejszej płyty Welcome to Tomorrow. No i wokal T. Austin. Ona pojawiła się na płycie Madman's Return, wcześniej w takim początek lat 90. płyta A Power. I wtedy współpracowali niemieccy producenci z Penny Ford. I tam była energia, tam była siła w tamtym głosie.

A ten głos z tą moją opowieścią o tej płycie ma największy związek. Tia Austin śpiewała, to nie był śpiew wysoki, to nie był śpiew pełen energii, to nie był śpiew ponad muzyka, bo właśnie sprzęgał się z muzyką, sprzęgał się ze szmerem, był blisko takich introwertycznych rejonów muzycznych. Przeciągły, spowolniony, na takim rewerbie czasami wewnętrznym i dlatego on mnie najbardziej zainteresował. Ta płyta Madman's Return, jeżeli chodzi o wokalistki, ona się dzieli właśnie na T. Austin i na Harris.

Ale do Harris jakoś nie zajrzę dzisiaj, nie zaproszę was w tę analogową podróż, bo nigdy te utwory akurat zrobione wespół z nią nie siedziały we mnie. No to to był taki wstęp. Snap miał być muzyką europejskich parkietów, z czym rywalizował trochę, z czym walczył, o czym wspomniałem rapery Turbo B. ale on się właśnie bardzo dobrze wpisał w to niemożliwe połączenie. W 1993 roku musiałem mieć tę kasetę. Sześć, a miałem sześć lat.

I wtedy zacząłem jej słuchać. W dość ciekawych okolicznościach, które spowodowały, że do dzisiaj tej muzyki nie umiem słuchać, myśląc o czymś innym. Nie umiem słuchać, myśląc o tym, o czym śpiewa Tia Austin, a bardziej podążam za tym tembrem głosu, za tym zduszonym, trochę miękkim puchem tego dźwięku. No właśnie, i to świadczy o tym, że muzyka jest ponadczasowa. Mimo, że gdybyśmy tak na pierwszy rzut ucha usłyszeli niektóre takty z tej płyty dzisiaj, nie wiedząc, nie słysząc wcześniej o niej, to pomyślelibyśmy, no nie zła sieka, zupełnie nie pasująca do tej audycji, ale właśnie pasująca.

dlatego że te rytmy miały ogromny wpływ na moje poszukiwania. A tym mianownikiem wspólnym był ten niemiecki, podkreślam, niemiecki trans. I don't know. And I don't understand. Why can't a man be a man?

Kasetę magnetofonową można było obracać, można było dotykać, można było przewijać ołówkiem. Trzeba było jej słuchać w odpowiednim porządku. Można było oczywiście ją przewijać, a nie można było tak skakać po utworach, jak to się dzieje dzisiaj, machinalnie przerzucając je, zupełnie nie przywiązując wagi do tego, że te utwory jakoś ważą, mają jakąś wartość, ktoś nad nimi pracował, spędził niejedną noc nad szlifowaniem, masterowaniem, miksem wcześniej. Ale dotykając kaset i teraz tego winyla Mad Men's Return zespołu Snap, przypominam sobie tamto wrażenie. Czasami mówię młodym ludziom, żeby od czasu do czasu dotknęli takiej płyty, poczuli, że mają na rękach dźwięki.

Rhythm is a dancer. Największy szlagier tej płyty, tu była wojna, duża wojna wewnątrz zespołu i to potem się wybuntowało, parę lat później, między tą hip-hopową stroną, a tą transową stroną, niektórzy mówią metafizyczną, duchową zespołu Snap. Bo Rhythm Is A Dancer to jest taki utwór, który ma znakomicie funkcjonować w klubie, ale jednocześnie ma tą Coca-Cola w sobie, ten ambient.

Wtedy dużo o ambiencie się nie mówiło, wiele lat minęło od debiutu Briana Eno. Ale do dzisiaj więcej mówimy o ambiencie i otoczeniu, szczególnie przy rozwoju muzyki filmowej, tego jak ona dzisiaj jest produkowana, na ile różnych możliwych sposobów możemy podbić dźwięk i to co widzimy na ekranie poprzez muzykę. Kiedyś tyle się o tym nie mówiło. Były studia eksperymentalne, były różnego rodzaju zabiegi, a dla mnie to jest muzyka tamtego czasu. I pamiętam, jak wujek zabrał mnie do domu, tej kobiety, już po wszystkim, kiedy miał miejsce różaniec. Różaniec przy ciele zmarłej pani Józefy.

Nazywała się Józefa. I nie widziałem tego, bo byłem za mały. Ile ja tam mogłem mieć? Metr coś? I on mnie podniósł, żebym zobaczył, jak to wygląda. I zobaczyłem to wszystko z góry, jak ludzie siedzą i odmawiają jakieś modlitwy. przy pani, która leżała w środku w takiej skrzynce. Tak to pamiętam. A potem było wspomnienie długiego pochodu przez wioskę ludzi, którzy szli za karawanem. czego już później nie widziałem nigdzie w moich rejonach, kiedy ta wspólnota zawieszała, komunikacja się zawieszała, autobusy, samochody, po to, żeby tę drogę z domu do kościoła ta osoba mogła odbyć w spokoju.

Zakradła się śmierć do naszego miasteczka i nie chciała z nami rozmawiać o telefonizacji, gazyfikacji, odsyłając nas znowu do burmistrza. Lecz dla takich jak ja brakło nawet ugoru. To jest śmierć, która nie chciała ze mną rozmawiać. Ona po prostu się wydarzyła. A ja zupełnym zbiegiem okoliczności dostałem płytę, na której śpiewano o miłości, tańcu i tam był karnawał Wolnej Europy w początku lat 90. Zespół Snap funkcjonował między 1990 a 1994 rokiem i wszelkie inne pozostałe po tym czasie próby reaktywacji zespołu ja już nie wliczam do tego oryginalnego gwiazdozbioru tego zespołu.

Is it in the blood? Is it in the color? Is it in the color of your skin or is it in the blood within? No, it is all about unity, uniting you and me. Together, if we take a stand, all colored race of man, we can make this place a better place. And the only thing you have to do, I repeat, the only thing you have to do is see the light. Search yourself, know yourself,

Pokazano wszystkie 14 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.