Mentionsy Mentionsy
ZAPLECZE alternatywa nastrój las
ZAPLECZE alternatywa nastrój las

ZAPLECZE CVII

23.10.2025 ·1 godz 10 min

Audycja w całości LEŚNA, 90ta. No, może prawie w całości. Powrót szaleńca i SNAP!motto:<<płyta gramofonowa jest przedmiotem świętym, jeśli kiedykolwiek zostanie zniszczona, znajdujący się w środku pieśniarz umrze, a jego dusza będzie się tułać po wieczne czasy>>david zane mairovitz/ w intro wykorzystano fragment słuchowiska na żywo pt. PŁYTY na 78 OBROTÓW (realizacja: kwiecień 2025) /prowadzenie:Janusz Łastowiecki

No właśnie, szaleniec wraca. Powrót szaleńca. Ale jakiego? Kto jest tym szaleńcem? Turbo B, tak nazywa się ten raper. No i nie o rapera tutaj chodzi. Właściwie ten, który teraz śpiewał, Turbo B, on nie do końca zgadzał się z tą płytą. i rywalizował trochę z kompozytorami o kształt muzyczny tej płyty. Ostatecznie nazywa się ona tak samo właśnie jak ten utwór, Madman's Return. Ale to nie rap, momentami tu się ściera ten rap z hip-hopem. Turbo B mentalnie był hip-hopowcem, natomiast liryka, to co

Ciekawe, ile żyć miała ta płyta. Ale teraz wokal, wokal wiodący jak dla mnie. Nie Turbo Bee, tylko ona. Ale z płyty dwa lata późniejszej, płyty futurystycznej, no ale to będzie taki jeden rodzynek oderwany od Madman's Return 1994. Ale jaki to beat i jakie to salony i jaka to dyskoteka. Eternity Eternity Eternity Eternity Eternity Eternity

Wszelkie prawa zastrzeżone. The First, The Last, Eternity. Snap z późniejszej płyty Welcome to Tomorrow. No i wokal T. Austin. Ona pojawiła się na płycie Madman's Return, wcześniej w takim początek lat 90. płyta A Power. I wtedy współpracowali niemieccy producenci z Penny Ford. I tam była energia, tam była siła w tamtym głosie.

A ten głos z tą moją opowieścią o tej płycie ma największy związek. Tia Austin śpiewała, to nie był śpiew wysoki, to nie był śpiew pełen energii, to nie był śpiew ponad muzyka, bo właśnie sprzęgał się z muzyką, sprzęgał się ze szmerem, był blisko takich introwertycznych rejonów muzycznych. Przeciągły, spowolniony, na takim rewerbie czasami wewnętrznym i dlatego on mnie najbardziej zainteresował. Ta płyta Madman's Return, jeżeli chodzi o wokalistki, ona się dzieli właśnie na T. Austin i na Harris.

Kasetę magnetofonową można było obracać, można było dotykać, można było przewijać ołówkiem. Trzeba było jej słuchać w odpowiednim porządku. Można było oczywiście ją przewijać, a nie można było tak skakać po utworach, jak to się dzieje dzisiaj, machinalnie przerzucając je, zupełnie nie przywiązując wagi do tego, że te utwory jakoś ważą, mają jakąś wartość, ktoś nad nimi pracował, spędził niejedną noc nad szlifowaniem, masterowaniem, miksem wcześniej. Ale dotykając kaset i teraz tego winyla Mad Men's Return zespołu Snap, przypominam sobie tamto wrażenie. Czasami mówię młodym ludziom, żeby od czasu do czasu dotknęli takiej płyty, poczuli, że mają na rękach dźwięki.

Małe, żółte śliwki. One nie były jakieś nie wiadomo jak smaczne, ale kojarzyły mi się z dzieciństwem. Bardzo dużo ich tam w tych okolicach leżało. I właśnie byłem u niej w ogrodzie. To był jedyny raz, kiedy ją widziałem w pamięci. No i potem było to wydarzenie. Te zabawy na podwórku. To jak mój kolega wchodzi na murek i widzi, że coś się dzieje. Przyjeżdża karetka. Są świece. No i tak. I docieramy do najważniejszego utworu Madman's Return. Najważniejszego. Myślę, że ten utwór do dzisiaj smakuje jak Coca-Cola w dzieciństwie.

To już były często remiksy, to już były często powtórki, eksperymenty z wokalistkami, ale ten trzon, te trzy płyty, The Power, Madman's Return, no i Welcome to Tomorrow, to taka triada, taka trylogia. Teraz piosenka o pieniądzach. Skąd w ogóle o pieniądzach dzisiaj w tej audycji? No ale tak będzie.

Ten mrok, złoto, ten wąż. budował takie poczucie czegoś opletającego, takiego, od czego nie można sobie po prostu odejść, w czym byliśmy, co było takim rytuałem. Płyta Madman's Return była rytuałem. Ja mówiłem kiedyś o tym, że Allen Ginsberg napisał, że oskarżał w skowycie radio hipnotyzm. I coś takiego w tej płycie było i jest. Ona do dzisiaj wychodzi w niezliczonej liczbie kompilacji, dodatków, ale ten trzon to zawsze dla mnie będzie właśnie Tia Austin, Turbo B, no i pani Harris.

Nie zapomnijmy o tym, że Snap to przede wszystkim niemiecki zespół. To są niemieckie dźwięki. Czuć tutaj taki niemiecki ornóg w tej melodii. Michał Münzing, Luca Ancilotti. Snap. 1992 rok i płyta Madman's Return. Zaplecze alternatywa na Strojlas. Trochę znowu postraszyłem, trochę znowu Może komuś coś się pomyśli po tej audycji. Wróci wspomnieniami. Muzyka nie zawsze mówi to, jaka później będzie w naszej głowie. Jak będzie w naszej pamięci funkcjonować.

Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.