Marta Niedźwiecka: Faceci byli twardsi?

Bez mrugnięcia powieką przemieszczali się przez rzeczywistość, robiąc swoje rzeczy. Najczęściej był to podbój, ekspansja, jakieś formy agresji. I oni mieli zostać niespenetrowani emocją. Tam się miało po prostu nic nie wydostawać z zewnątrz i niewiele dostawać do środka. I problem z tym modelem męskości, który się bardzo upowszechnił między innymi ze względu na taki wręcz dziki rozwój kultury amerykańskiej, która zalała tymi wzorcami cały świat, tak nie było przed II wojną światową dla jasności. Potem byli superbohaterowie. Tak, potem... Ale nawet takie lata pięćdziesiąte, zimna wojna i ta konstrukcja Supermana, który jest... który ma tylko jeden słaby punkt i jest nim kryptonite.

No i w patriarchacie ta wiodąca rola mężczyzny w bardzo określony sposób wiodąca, ona się zagęszcza, zagęszcza, zagęszcza, a robią się różne takie pomysły właśnie w stylu Supermana czy Ironmana. No i one pokazują taki wzorzec męskości, który my teraz często nazywamy toksyczną męskością. Czyli taki mężczyzna, który się w zasadzie z niczym nie liczy. No bo wiesz, jak emocje do ciebie nie wpływają do środka, A to, co się z tobą dzieje, ty nie masz z tym kontaktu, ale to też nie wchodzi w dialog z otoczeniem. To jesteś taką osobą, która ma za nic cierpienie innych, ma za nic dyskomfort innych. Własny dyskomfort też masz w nosie, no bo on po prostu się zaciska szczęki i jedzie dalej. No na tym dzielność też polega, że się oddzielamy od emocji potrzeb. Takie wyobrażenie dzielności polegające na desocjacji, takie żołnierskie.