Marta Niedźwiecka: Faceci byli twardsi?

No właśnie, to jest bardzo dobry trop, bo mam do ciebie takie pytanie. Mała Marta, jakimi mężczyznami była zafascynowana? To znaczy, kto był dla ciebie wtedy takim superbohaterem, supermężczyzną? Jaki miałeś wzorzec? Mój model z dzieciństwa to jest zdecydowanie, to są dwie kreacje Harrisona Forda, które tak naprawdę są bardzo podobne do siebie. To jest Indiana Jones i Han Solo. Czyli, ale to jest twardziel. Jak Leja mówi do Hanna, kocham cię, to on jej odpowiada, co? Wiem. Trochę jak było takie świetne słuchowisko. Tam mówiła dwójka polskich aktorów i ona mówiła do niego, panie Sułku, kocham pana.

być zdyskredytowana na każdym kroku, poprzez to, że się zachowałaś jak nie mężczyzna. Czyli jak baba. Albo jak baba, albo i tutaj te wszystkie epitety, które nam przychodzą do głowy w skojarzeniu z tym. I że świat się zaczął komplikować i już takie kryzysy społeczne i ekonomiczne późnych lat osiemdziesiątych, rozpad tego świata opartego o dwie superpotęgi militarne, czyli runięcie żelaznej kurtyny, objawiło nam taką prawdę, której myśliciele się domyślali, a nie wszyscy chcieli tego słuchać, że rzeczywistość jest strasznie skomplikowana. I jak się jest Indiana Jonesem, to owszem... Możesz robić Indiana Jonesowe rzeczy, ale z niczym innym sobie nie poradzisz.

Bardzo szybko też sięgamy po współpracę, jak nas okoliczności do tego zmuszą. I teraz wymyślenie, i to jest oczywiście zadanie na generacje, ale wymyślenie nowych tożsamości męskich, ja bym ich zrobiła jak najwięcej, żeby się jak najwięcej ludzi mogło odnaleźć, tych, którzy nie chcą być tylko Indianą Jonesem. W sensie, bo jakie są współczesne narracje i opowieści, nie? Bo wiesz, mówisz, ja się z tym zgadzam, musimy otworzyć okna i drzwi, wpuścić świeże powietrze, zachować jakąś strukturę, którą znamy dotychczas, bo przecież szukanie nowego nie oznacza totalnego obalania starego. Bo to są, wiesz, te dwa bieguny. Jeden sztywność, a drugi chaos, nie? Jakby kompletna entropia. Więc raczej chodzi o takie połączenie.