Lizbona – winne miasto
Zanim wino stało się symbolem Portugalii, było przede wszystkim jedzeniem. Pracą. Zarobkiem. Towarem. Czasem sposobem na dostarczenie kalorii, których brakowało w codziennej diecie. Z kieliszka wina można więc wyczytać nie tylko historię portugalskiego winiarstwa, ale też opowieść o pracy, klasach społecznych i polityce. A kiedy wino z wiejskich domów i gospodarstw trafiło do Lizbony, zaczęło opowiadać jeszcze inną historię. Historię tawern, marynarzy, fado, nocnego życia, samotności i tęsknoty. Tę Lizbonę, która nie mieści się na pocztówce z azulejos. Bo „winne miasto” ma tutaj podwójne znaczenie.W tym odcinku sprawdzamy, ile prawdy jest w obrazie melancholijnej, pijącej do późna Lizbony, a ile nabudowanego mitu. Rozmawiamy o tym, jak dyktatura Salazara wykorzystywała wino w opowieści o Portugalii, co zmieniła urbanizacja i koniec Estado Novo, kiedy wino przestało być czymś powszednim, a stało się obiektem wiedzy. Dlaczego współczesny powrót do lokalnych odmian, tradycyjnych metod i win niskointerwencyjnych wcale nie musi być prostym powrotem do przeszłości? O tym wszystkim mówi Izabella Kamińska, sommelierka i autorka książki „Dzikie drożdże”.
No ja po prostu chodzę od knajpy do knajpy, tak, no są fantastyczne miejsca, takie jak na przykład Prado, Prado Lizbona, to jest super restauracja, w której jest taka fajna interpretacja różnych portugalskich dań, ale z twistem, jest więcej smaku, więcej przypraw i tak dalej i mnóstwo, mnóstwo fajnego wina. Ale lubię na przykład też takie miejsce i przy okazji to jest miejsce, gdzie warto jest się przejść na piechotę. Stamtąd niedaleko są piękne Miradouros, czyli te takie miejsca, gdzie można popatrzeć na Lizbonę z góry. I to miejsce się nazywa Tapisco. Nie wiem, czy byłaś kiedyś w Tapisku. I Tapisku, nazwa w ogóle to jest od tapas portugalskiego i petisku, od tapas hiszpańskiego i petisku portugalskich jest nazwa Tapisku. Bo tam są faktycznie takie malutkie dania z kuchni portugalskiej i kuchni hiszpańskiej w jednym miejscu.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Izabela opowiada o swojej relacji z Lizboną i winem, a także o decyzji przeniesienia się do Portugalii.
Izabela opisuje historię produkcji wina w Portugalii, od jej początków do czasów dyktatury.
Izabela opowiada o swoim doświadczeniu czytania książki o Dolinie Douro.
Izabela opisuje, jak wino było używane jako element społeczny i spożywany przez biednych w czasach dyktatury.
Izabela opowiada o roli wina w codziennym życiu lizbończyków i jego znaczeniu dla społeczności.
Izabela opisuje zmiany w produkcji wina w Portugalii po dołączeniu do Unii Europejskiej.
Rozmowa koncentruje się na historii winiarskiej Lizbony, zmianach w produkcji wina i nowych trendach wina naturalnego.
Analiza sytuacji w Lizbonie jako miasta portowego, społecznych i ekonomicznych wyzwań oraz zmian w kulturze społecznej.
Opis historycznej winnicy Carcavelosz i jej rozmieszczenia, a także smaki i cechy wina Carcavelosza.
Porady dotyczące zwiedzania Lizbony, w tym zalecenia lokalnych kawiarni, restauracji i atrakcji turystycznych.
Podróżnica opisuje restauracje i wine bar w Lizbonie, w tym Prasa das Flores i Black Sheep Lizboa, gdzie można smakować lokalnych win i jedzenia.
Podróżnica omawia Centrum kulturalnego Gulbekian, gdzie organizowane są codzienne koncerty, a także opisuje swoje ulubione miejsca do oglądania sztuki.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Zanim wino stało się symbolem Portugalii, było przede wszystkim jedzeniem. Pracą. Zarobkiem. Towarem. Czasem sposobem na dostarczenie kalorii, których brakowało w codziennej diecie. Z kieliszka wina można więc wyczytać nie tylko historię portugalskiego winiarstwa, ale też opowieść o pracy, klasach społecznych i polityce. A kiedy wino z wiejskich domów i gospodarstw trafiło do Lizbony, zaczęło opowiadać jeszcze inną historię. Historię tawern, marynarzy, fado, nocnego życia, samotności i tęsknoty. Tę Lizbonę, która nie mieści się na pocztówce z azulejos. Bo „winne miasto” ma tutaj podwójne znaczenie.
W tym odcinku sprawdzamy, ile prawdy jest w obrazie melancholijnej, pijącej do późna Lizbony, a ile nabudowanego mitu. Rozmawiamy o tym, jak dyktatura Salazara wykorzystywała wino w opowieści o Portugalii, co zmieniła urbanizacja i koniec Estado Novo, kiedy wino przestało być czymś powszednim, a stało się obiektem wiedzy. Dlaczego współczesny powrót do lokalnych odmian, tradycyjnych metod i win niskointerwencyjnych wcale nie musi być prostym powrotem do przeszłości? O tym wszystkim mówi Izabella Kamińska, sommelierka i autorka książki „Dzikie drożdże”.