Od kiedy pachnie Saska Kępa?

To była kępa, czyli wyspa, teren zalewowy i to bardzo długo powstrzymywało zabudowę tego terenu, taką stałą zabudowę, mimo że on się znajduje, dzisiaj to w ogóle właściwie w Śródmieściu, ale już powiedzmy przed I wojną światową to on się znajdował Blisko centrum miasta. Wtedy Warszawa oczywiście była dużo mniejsza i powstawały też dzielnice, które były w podobnej odległości od środka miasta, od centrum miasta, a jednocześnie po prostu miały lepsze warunki, bo były suche. Nie było tak, że jak wbijałeś łopatę, to od razu woda albo błoto, a jeszcze ci zaleje Wisła. No tak, to jest jeden z czynników, ale przede wszystkim ten problem z transportem, bo ta dzielnica jest blisko położona, kiedy jedziemy mostem, a wiadomo, że przeprawa, która umożliwiła lepszą komunikację z Saską Kępą, to dopiero powstanie mostu trzeciego, tak zwanego, czyli mostu poniatowskiego obecnego, bo most Kierbedzia obsługiwał głównie Pragę.

No tak, żeby dojechać na Saską Kępę, że tak powiem suchą stopą przejść, to trzeba było z lewego brzegu, najpierw przez most Kierbedzia, czyli odpowiedni dzisiejszy mostu śląsko-dąbrowskiego, potem przez Pragę i potem jeszcze przez taki specjalny mostek nad Łachą Wiślaną. I dopiero wtedy na piechotę albo jakimś wozem dostawało się na Saską Kępę. Dużo popularniejszy pod koniec XIX wieku była żegluga wiślana. I to taka drobna żegluga, bo to były takie małe łódeczki, którymi przepływano. No bo wtedy Saska Kępa była taką dzielnicą można powiedzieć rozrywkową. Pływano sobie w weekendy, żeby odpocząć, żeby się czegoś napić i to zwykle z procentami.