Tarczek

Koniec nagrania. Wspaniale przypomnieliście obrzęd topienia marzanny, który dokonywano w okolicy równonocy wiosennej, czyli około 21 marca. Ten czas uważano za symboliczny moment, w którym światło wygrywa z ciemnością i rozpoczyna się okres radości oraz płodności. No, panie kochany. Zadziwia mnie twoja wszechstronna znajomość kultury prasłowian. Jeszcze nie raz cię zaskoczę. A teraz łaskawie wytłumacz mi, jaki to ma związek z naszą dzisiejszą wyprawą. Posłuchaj, co o początkach odwiedzanej przez nas miejscowości napisał ksiądz Jan Wiśniewski. Nazwa świętomarzy wioski leżącej w pobliżu Tarczka i Budzętyna pochodzi od nazwy bogini Marzany, czczonej u starożytnych Słowian, którzy po przyjęciu wiary świętej, mianem tym, z dodaniem święta, nazywali początkowo Matkę Boską.

Ale ja tu mam jasno zapisane, że nagrywamy odcinek o Tarczku. To co ty mi opowiadasz o świętomarze? Wiem, że to niedaleko, ale w licości. Gdzie Rzym, a gdzie Krym? Spokojnie. Jeszcze raz. Otóż dzisiejszy tarczek to nowy tarczek. Stary leżał tam, gdzie dzisiaj świętomarz. I co oczywiste, nie był nazywany starem, lecz po prostu tarczkiem. No to ma jakiś sens, no. Czyli pierwotna nazwa miejscowości to... Pierwotnie miejscowość nazywano Tarczkiem. A dlaczego? To prastare miejsce targowania, wymiany towarowej pomiędzy ludnością puszczańską a ludnością rolniczą. Poczekaj, poczekaj, zaczynam rozumieć. Jak podaje ten ksiądz, pochodzi od nazwy bogini Marzany, czczonej u starożytnych Polaków, którzy po przyjęciu wiary, mianem tym z dodaniem święta, nazywali początkowo Matkę Boską.