Tarczek

Tafle wodne malują w te obrazy dwie boginie. Krasatine i Marzanna. No i już będzie o dziewuchach opowiadał. Wszystko tylko dziewuchy. Oj, moja dola. Ta ostatnia, to jako królowa śniegu, okrywa ziemię białą pierzyną, stwarzając każdy niepowtarzalny płatek. Tu, w naszej okolicy, są i tacy, co ją czczą do tych czasów. To stare, słowiańskie bóstwo. O, to wy to mądre jesteś. No to opowiadaj to o tych boginiach. No i trafił swój na swego. Jeden będzie opowiadał bajania, a drugi będzie gapił się jak zając na niedźwiedzie sadło. A tak to właśnie jest. Nawet nie kończ. W zamierzchłych czasach dwie były boginie, co uważały się za najpiękniejsze pod wszelmi słońcami.

Krasatina i Marzanna. Aż ciepło po nogach idzie. Krasatina niezwykle była urodziwa. Każdy człowiek to wie, że ktokolwiek zostanie uwiedziony krasnym licem tej bogini, Zapomina nie tylko języka w gębie. Oj no ciepło, idzie ciepło, mów ta dalej. Marzanna za to kibić ma smukłą, a skórę taką białą, jako tamta zęby, niczym śnieg luty. Palce u rąk smukłe, takoż uda wyciągłe, wielkie, ciemne jak noc oczy, w które jak się kto zapatrzy, to jakby w studnie bez dna się zapanł, albo w jaki Kirsen. No do końca mu powiedz. Wszystko mu mów. Kto się w te ślipia bogini zapatrzy, ten nigdy już z maligny do zdrowia nie przyjdzie i wkrótce umiera.