o lęku - nie bój się [S04E04]

Love the vibe. Dzisiaj porozmawiamy sobie o strachu, o takim lęku przed nieznanym. I to się trochę miesza z tym takim tematem wychodzenia ze strefy komfortu, który bardzo często poruszam w moich epizodach podcastu, bo jest to bardzo ważny element mojego życia, dlatego też bardzo często o tym wspominam. Bardzo, bardzo, bardzo często boimy się tego, co jest nieznane. Przykładowo, kolejka górska. Stoicie w kolejce i macie takie... Boże, ja nie wiem, czy ja przeżyję, czy nie, czy mi się będzie podobało, czy nie, itp. itd. A potem przejedziecie się taką kolejką górską i macie, ej, w sumie, ale było super, chcę jeszcze raz, bardzo mi się to podobało, Jezu, że ja się tak bałam, o matko.

I ja nie wiem czy, nie wiem, parę lat później pojechałabym ten pierwszy raz pociągiem, nie wiem, nie mam pewności, nie wiem czy ten strach nie urósł, ten lęk, nie strach, ten lęk nie urósłby na tyle, że w pewnym momencie miałabym takie nie, ja nie jadę pociągiem, bo ja nie ogarnę. To było takie jedno z większych przełamań w moim życiu, kiedy byłam młodsza, kiedy miałam tam 14-13 lat, to było dla mnie takie wow, ale super się czuję, Jezu zrobiłam to. Lecimy dalej, trzymamy się komunikacji. Lot samolotem. Kiedyś bałam się po prostu lotu samolotem, bo bałam się, że umrę, bo widziałam te różne Filmy, te takie, wiecie, są te takie katastroficzne takie programy dokumentalne, że o, lot 98544 z roku 2007 zakończył się przepotężną katastrofą lotniczą.

Wszelkie prawa zastrzeżone. No i pamiętam, jak moi rodzice w ogóle gdzieś zniknęli. Moja siostra gdzieś zniknęła. Powiedzieli mi tylko, ej, stój tutaj z tymi bagażami. Ja mówię, boże, ktoś mnie zaraz porwie. Zostawili mnie na lotnisku w jakimś Egipcie. Co ja mam zrobić? Jezu, tragedia, boję się. Ale potem wrócili. Potem wrócili. W sensie, to jest taka mała dygresja po prostu, ale jaki ja miałam stres, kochani.

Jeżeli chodzi o samolot, takim kolejnym moim przełamaniem lęku było to, żeby polecieć samolotem bez mamy. Bo moja mama, to ja zawsze patrzyłam na mamę z takim, wow, ona ogarnie wszystko. I teraz, Jezu, ja teraz na siebie też patrzę z takim, no ja ogarnę wszystko. Nie da się czegoś ogarnąć, dobra, muszę to ogarnąć, więc to ogarnę. Nie da się ogarnąć, zrobię tak, że będzie ok. Więc fajnie, fajnie. Pierwszy raz poleciałam samolotem Z moją siostrą. Ona też nigdy wcześniej nie leciała samolotem jakby bez mamy, bez rodziców. I to było dla nas niesamowite przeżycie. Na początku trochę się stresowałyśmy, no bo jednak wiadomo jak to jest. To jakby lotnisko jest wyolbrzymione tak samo jak PKP. Znaczy PKP tak samo wyolbrzymione jak PKP dla mnie, kiedy miałam 14 lat.

No i tak się czułam trochę głupio, bo byłam przed terenem festiwalu, a ludzie podchodzili grupkami i w pewnym momencie zauważyłam jedną dziewczynę. I mówię, ale ona zajebiście wygląda. I tak patrzę, ona się do mnie zbliża, ja też się do niej zbliżałam i ona nagle podchodzi i ja mówię, że ej Jezu, tak zajebiście wyglądasz, właśnie chciałam podejść, a ona... Jezu, nie no, ty zajebiście wyglądasz, coś tam, coś tam, no w ogóle mam na imię tak, mam na imię tak, blebleble. Poznałam ludzi, poznałam jej znajomych, poznałam kolejnych ludzi, poznałam tyle ludzi na festiwalu i w sumie nawet gdybym nikogo nie poznała, To miałabym fan na koncertach, bo na koncercie jakby to nie jest tak, że jesteś na koncercie i cały czas nawiązujesz kontakt z osobą, z którą ty jesteś na tym koncercie.