s04e01 Słowa, które są

Bo trochę to tak brzmi, jakbyśmy teraz robiły jakieś takie wielkie podsumowanie swojej pracy. To tak nie jest, to nie jest, tak jak mówię, to nie jest odcinek zamykający. No bo nie, bo tak jak Natalia powiedziała, zresztą chwaliłyśmy się, że piszemy książkę i ta nasza praca jest daleka od bycia skończoną. Natomiast bardzo dużo się zmieniło, bo my pierwszy odcinek publikowałyśmy w 2021 roku na początku. Tak, w marcu. Świat się od tamtej pory bardzo zmienił. Nie wiem jak wy, ale jeszcze w 2021 w marcu nadal byłam chyba w trybie takiego jakiegoś dużego zdenerwowania. Kwestiami pandemicznymi. Od tamtej pory świat się bardzo zmienił mocno i też bardzo mocno się zmieniło to, jak my mówimy o grubości.

Zmieniło się dużo rzeczy na plus, ale też zintensyfikowało się, bo nie mogę powiedzieć, że się pojawiło, takie zjawisko, które dotyczy mówienia o grubości i tym zjawiskiem jest taka galopująca powiedziałabym medykalizacja języka i tego w jakim kontekście grubość jest w ogóle pokazywana w mediach, w mediach takich dużych płatnych, ale w mediach też społecznościowych, że żyjemy w epoce ozębiku, Natalia zrobiła minę, bo muszę wam powiedzieć, że to ile i jak często mogę wymieniać nazwy i w jakim kontekście jest przedmiotem dyskusji, dlatego że z jednej strony my mówiąc o tym, jak się o grubości mówi, mówiąc o grubości w ogóle, nie możemy pomijać absolutnie tego, co robi nam Ozempic

Oczywiście dziwnym trachem kilka firm na świecie akurat ma na to lekarstwo. Tutaj był tryb sarkazmu, jeżeli się odzwyczaiłyście, odzwyczailiście od nas. To była ironia. Patrząc na to, co się dzieje w mówieniu o grubości, my używamy tego sformułowania medykalizacja, ale ono de facto oznacza bardzo jasne i dobrze zauważalne dla nas wszystkich zjawisko. Między innymi za to jest odpowiedzialna bardzo duża kampania promocyjna jednego z tych leków, które są wprowadzane aktualnie na rynek do leczenia otyłości. Szkoda, że nie da się nagrywać tak, żeby były widoczne cudzysłowy. Dlatego, że my jakby mówiąc o tym, pisząc, ich używamy. Używamy oczywiście, kiedy mówimy otyłość, to tak jak Natalia powiedziała wcześniej, ona jest zawsze u nas gwiazdką.

To się nie zmieniło mimo długiej przerwy. Więc jeżeli używam tego sformułowania lek na otyłość, to jakby wyobrażajcie sobie po prostu, że on jest w cudzysłowie. Te kampanie, które są, one z jednej strony, tak jak Natalia powiedziała, ocieplają klimat wokół otyłości z gwiazdką. Mają pokazywać, że to nie jest wina grubych osób, że są grube, że to jest choroba, że można ją leczyć. My akurat tutaj mamy na to lek. Ale z drugiej strony też jakby to sprawia, że my zaczynamy na tę grubość patrzeć przez ten pryzmat choroby. Taką zmedykalizowaną stronę, zmedykalizowaną soczewkę. I jeżeli ta rozmowa o grubości jest, ona jest coraz szersza, coraz większa, ale ona się odbywa głównie w tym kontekście chorobowo-zdrowotnym.

Myślę, że jeżeli was to ciekawi, ciekawią was właśnie te różne perspektywy na grubość, to można po nią po prostu sięgnąć. Kiedy mówimy o tych różnych perspektywach na grubość, to niedawno, bo właściwie to już w tym roku, w 2024, się ukazała książka Magdy Gajdy, która jest społeczną rzeczniczką praw osób chorujących na otyłość. To jest bardzo długi tytuł. Tak, to jest książka My skrajnie otyli. Natalia. Co o niej sądzisz? Ja ją przeczytałam i też przeprowadziłam z Magdą wywiad dla Krytyki Politycznej, więc jeśli macie ochotę, to też zapraszam do przeczytania go. Był to dla mnie ważny wywiad, dlatego że nie da się ukryć, że mamy z Magdą zupełnie inne podejście do

Otyłość to się leczy. I tyle się dzieje i czekamy w sumie na podcast, który będzie, kolejny podcast, który będzie o grubości mówił z tej trochę innej perspektywy, ale właśnie taki skupiony na grubości, a nie na ciele. No bo oczywiście też są te podcasty o ciału pozytywności. Czekamy na konkurencję, innymi słowy. Nie straszymy. Dawajcie. No totalnie, bo właśnie powiedziałeś o konkurencji i my się śmiejemy, bo my często też rozmawiamy, muszę to powiedzieć wam, że często też z Natalią rozmawiamy o tym, że nam jest w sumie trochę kurde przykro, że nas jest tak mało, że brakuje nam takiego kolektywnego działania, brakuje nam osób, z którymi mogłybyśmy współpracować, robić jakieś większe rzeczy, bo wiecie, to jest tak, że jeżeli jakakolwiek zmiana społeczna ma się przejąć, to potrzebujemy masy krytycznej, potrzebujemy

W temacie reprezentacji, no dosyć ważnym bym powiedziała zdarzeniem ostatnich miesięcy była premiera serialu Reniferek, który jest z wielu przyczyn bardzo głośnym i bardzo dyskutowanym i dyskusyjnym, czasami nawet problematycznym serialem, ale To jest dla mnie duże zdziwienie, że tym, co jest w nim problematyczne, nie jest tym razem przedstawienie grubej osoby. To jest serial, w którym mamy główną bohaterkę, która jest złolem, która jest gruba, która tak jak Natalia przed chwilą zresztą powiedziała, wygląda jak normalny człowiek. W sensie, że aktorzy w brytyjskich produkcjach wyglądają jak zwykli ludzie. I faktycznie Marta tak wygląda, jak zwykły człowiek.

W sensie, no okej, dobra, ta wiedza nie jest dostępna, ja coś wiem, chętnie się podzielę, opowiem. To teraz już, z pełnym rozmysłem, w takiej sytuacji po prostu odsyłam ludzi do internetu. W sensie tych materiałów już powstało na tyle dużo i ta dostępność jest na tyle urosła, tej wiedzy o grubości, o różnych perspektywach na grubość, że można to zrobić. I to jest fajne, że ta dyskusja się jednak rozszerzyła i widoczne są te różne perspektywy. Oczywiście Zaznaczam, że nadal uważam, że za mało jest tej perspektywy aktywistycznej, gruba, ancypacyjnej i ciągle chcę tego więcej, bo po prostu mam potrzebę dyskusji. Zresztą często z Natalią podkreślamy to, że my często się nie zgadzamy w jakichś rozmowach, dyskusjach i widzimy coś z różnej perspektywy. Wprawdzie często jak zaczynamy o tym rozmawiać, to się okazuje, że widzimy to jednak bardzo podobnie, tylko po prostu do pewnych wniosków trochę innymi drogami dochodzimy.

I myślę, że po prostu też ten podcast i ta nasza współpraca i też ta społeczność, która się wokół nas buduje, mi dała właśnie to, że też z wieloma rzeczami zmierzyłam ja jako ja, ale też poczułam, że wow, jestem z tym sama. I to jest super, taka moja zdobycz tych ostatnich lat. A Natalia, co u ciebie? U mnie też się sporo pozmieniało w tym zakresie, bo mimo że ja od dziecka tak naprawdę myślałam o tym wykluczeniu mnie jako większej dziewczynki, pamiętam przy pisaniu książki mi się pojawiło takie wspomnienie jak Z moim pierwszym chłopakiem gadałam właśnie i próbowałam go przekonać, że istnieje coś takiego jak dyskryminacja grubasów.