Umysł Zbrodni #4 Ed gein - Hiena z Plainfield

Jego umysł ostatecznie i bezpowrotnie zrywając cumę trzymającego przy resztkach rzeczywistości zaczął zwracać uwagę na żywe kobiety spacerujące ulicami miasteczka. Powoli dojrzewała w nim decyzja o przekroczeniu najstraszliwszej z granic. Skończył się czas hieny cmentarnej. Rozpoczął się czas drapieżnika. Zimą 1954 roku Jego spojrzenie coraz częściej zatrzymywało się na barze prowadzonym przez energiczną, nieco starszą kobietę Mary Hogan, której silny charakter i wulgarny język do złudzenia przypominał mu autorytet, jakiego tak bardzo pragnął z powrotem. Mary Hogan była kobietą, która nie pasowała do archetypu uległej gospodyni domowej z lat 50.

To połączenie grzeszności, wyuzdania, jak postrzegał jej swobodny sposób życia, z potężną matczyną surowością stworzyło w głowie geina śmiertelną, magnetyczną mieszankę. Przychodził do jej baru, siadał cicho w najciemniejszym kącie i godzinami sączył jedno piwo, wpatrując się w nią z mieszaniną lęku, obrzydzenia i absolutnej, obłąkanej fascynacji. Zima 1954 roku uderzyła wcześnie i mocno. 8 grudnia, gdy zapadł zmrok, a temperatura spadła grubo poniżej zera, tawerna Mary Hogan opustoszała. Jedynym klientem, który z uporem tkwił w swoim koncie był zgarbiony, cichy Ed.

Mary Hogan, uosabiająca autorytet jego zmarłej matki, stała się idealnym dawcą pierwszym świeżym surowcem. Po oddaniu strzału gein nie wpadł w panikę. Z zadziwiającą jak na tak drobną sylwetkę siłą wyciągnął bezwładne, ważące grubo ponad 80 kg ciało z zabaru. Przeciągnął je przez salę zostawiając za sobą szeroką, przerażającą smugę ciemniejącej krwi wprost do swojego pick-upa zaparkowanego na tyłach lokalu. Wrzucił zwłoki na pakę, uruchomił silnik i w absolutnej ciemności polnymi drogami odjechał w stronę swojej izolowanej farmy, zostawiając otwarte drzwi tawerny na pastwę mroźnego wiatru.

Kilka godzin później jeden ze stałych bywalców baru zatrzymał się przed budynkiem. Został puste wnętrze, wygaszony piec i kałuże krwi na podłodze. Wezwana na miejsce policja hrabstwa Portage rozpoczęła dochodzenie, które od samego początku utknęło w martwym punkcie. Brakowało motywu. Kasa w barze pozostała nietknięta, co wykluczało rabunek. Na podłodze znaleziono jedynie łuskę po kuli kaliber 32. Szeryf hrabstwa był bezradny. Zniknięcie Mary Hogan stało się głównym tematem plotek we wszystkich okolicznych miejscowościach. Ludzie snuli najdziwniejsze teorie, od ucieczki z tajemniczym kochankiem, po porwanie przez mafię z Chicago, z którą podobno Hogan miała kiedyś mieć jakieś powiązania.

Sprawda leżąca zaledwie kilka mil dalej, na zagraconym podwórku niepozornego geina, była zbyt abstrakcyjna dla umysłów miejscowych śledczych. Reakcja samego sprawcy na rosnące zainteresowanie sprawą stanowi jeden z najbardziej fascynujących, a zarazem mrocznych aspektów jego psychopatii. Kiedy mieszkańcy Plainfield w przydrożnych knajpach popijając kawę dyskutowali o losie zaginionej kobiety, Ed często wtrącał się do ich rozmów. Ze swoim charakterystycznym, krzywym uśmiechem i nerwowym chichotem powtarzał znajomym, że Mary Hogan nigdy nie wyjechała, tylko zatrzymała się u niego na farmie. Mówił o tym otwarcie, siedząc w lokalnym barze.

Ed gein, mając teraz pełny, wyłączny dostęp do ciała pierwszej zamordowanej przez siebie ofiary, Podniósł swoje rzemiosło na nowy, jeszcze bardziej obłąkany poziom. Czaszka Mary Hogan dołączyła do kolekcji makabrycznych oznów w jego przypominającym wysypisko śmieci pokoju. Skóra z jej twarzy, pieczołowicie wygarbowana, stała się najważniejszą z jego masek, noszoną podczas nocnych, samotnych rytuałów w świetle księżyca. Przez trzy lata gein przestał odwiedzać cmentarze. Miał zapas makabrycznych surowców, a poza tym jego pragnienia uległy nieodwracalnej mutacji. Przekonał się, że potrafi zabić, że potrafi to zrobić czysto i bez konsekwencji.

A samo otoczenie utwierdziło go w przekonaniu o jego własnej niewidzialności. Z czasem jednak nawet ciało Mary Hogan uległo nieuchronnym prawom czasu. Skórzany kombinezon, symboliczne uosobienie matki, którego tak desperacko pożądał, wymagał konserwacji i odświeżenia. Głód powrócił. Zmusił go do ponownego wyjścia ze swojego azylu i rozejrzenia się po ulicach rodzinnego miasteczka. Tym razem jego wzrok padł na postać, która w hierarchii lokalnej społeczności stała niezwykle wysoką. Bernice Worden była powszechnie szanowaną, 58-letnią wdową prowadzącą jedyny w Plainfield sklep z narzędziami, nasionami i sprzętem rolniczym.

Była instytucją. Sklep był miejscem spotkań, gdzie mężczyźni wymieniali się wiadomościami, kupowali gwoździe, nawozy i broń myśliwską. Bernice, podobnie jak wcześniej Hogan, a wcześniej Augusta Gein, była osobą twardo stąpającą po ziemi. Surową, ale sprawiedliwą. Cieszyła się nieskazitelną reputacją. Dodatkowo była matką Franka Wordena, zastępcy lokalnego szeryfa. Atak na kogoś tak blisko powiązanego z organami ścigania wydawałby się skrajnie ryzykowy, wręcz samobójczy. Ale umysł sprawcy nie operował już w kategoriach ludzkiej logiki i kalkulacji ryzyka.

Twarze te były wypełnione gazetami by nie straciły swojego trójwymiarowego kształtu. Jedną z nich, zidentyfikowana natychmiast po charakterystycznych rysach i rudawych włosach, należała do zaginionej trzy lata wcześniej Mary Hogan. W papierowej torbie na zakupy śledczy znaleźli z kolei odciętą głowę Bernice Worden. Miała haki wbite w uszy, co sugerowało, że gein zamierzał powiesić ją jako kolejne trofeo. Gwoździem do psychologicznej analizy sprawcy okazało się znalezisko starej rozpadającej się szafy. Wśród starych ubrań wisiał tam kompletny, uszyty z nieludzką cierpliwością kostium.

Przyznał się do zamordowania Bernice Worden i Mary Hogan. Zaprzeczył jednak, jakoby dokonał innych zabójstw. Co do dziś pozostaje punktem spornym dla niektórych analityków. Przyznał się za to do odwiedzenia trzech lokalnych cmentarzy w Plainfield, Hancock i Spiritland. Łącznie ponad 40 razy. Stwierdził, że wielokrotnie wycofywał się z zaplanowanych rozkopów, wracając do domu z pustymi rękami, gdyż nagle odzyskiwał zmysły i wchodził, jak to samo określił, z powrotem w stan świadomości. Opowiadał o nocnych eskapadach w mglistym transie. Początkowo śledzcy nie wierzyli w historię o okradaniu Górowu.

Podobne rzemieślnicze podejście dotyczyło szczątków Mary Hogan, których stan rozkładu i stopień spreparowania wyraźnie pokazywały, jak ewoluowały metody geina na przestrzeni trzech lat. Obie kobiety zostały zastrzelone z bliskiej odległości z zaskoczenia, bez szarpaniny i walki. Z formalnego punktu widzenia, system sprawiedliwości musiał odpowiedzieć na jedno fundamentalne pytanie. Czy Ed Gein był poczytalny? W 1958 roku został przywieziony do Centralnego Szpitala Stanowego dla Przestępców Chorych Psychicznie w Wapun, a następnie do Mendota State Hospital.

Prowadzona bez udziału ławy przysięgłych na wyraźne życzenie obrońcy. Sędzia Robert Golmar nie miał łatwego zadania, jednak dowody były przytłaczające, a oskarżony nie stawiał żadnego oporu. Zeznania lekarzy ponownie obnażyły otchłań jego umysłu. Sąd uznał geina winnym morderstwa pierwszego stopnia Bernice Worden. Sprawy Mary Hogan nigdy formalnie nie sądzono ze względu na koszty i fakt, że to jeden wyrok miał go odizolować na zawsze. Jednocześnie sędzia Golmar uznał, że w chwili popełnienia czynu gein był całkowicie, prawnie niepoczytalny, a jego schizofrenia wykluczała odpowiedzialność karną w tradycyjnym wymiarze.