Umysł Zbrodni #4 Ed gein - Hiena z Plainfield

A samo otoczenie utwierdziło go w przekonaniu o jego własnej niewidzialności. Z czasem jednak nawet ciało Mary Hogan uległo nieuchronnym prawom czasu. Skórzany kombinezon, symboliczne uosobienie matki, którego tak desperacko pożądał, wymagał konserwacji i odświeżenia. Głód powrócił. Zmusił go do ponownego wyjścia ze swojego azylu i rozejrzenia się po ulicach rodzinnego miasteczka. Tym razem jego wzrok padł na postać, która w hierarchii lokalnej społeczności stała niezwykle wysoką. Bernice Worden była powszechnie szanowaną, 58-letnią wdową prowadzącą jedyny w Plainfield sklep z narzędziami, nasionami i sprzętem rolniczym.

Była instytucją. Sklep był miejscem spotkań, gdzie mężczyźni wymieniali się wiadomościami, kupowali gwoździe, nawozy i broń myśliwską. Bernice, podobnie jak wcześniej Hogan, a wcześniej Augusta Gein, była osobą twardo stąpającą po ziemi. Surową, ale sprawiedliwą. Cieszyła się nieskazitelną reputacją. Dodatkowo była matką Franka Wordena, zastępcy lokalnego szeryfa. Atak na kogoś tak blisko powiązanego z organami ścigania wydawałby się skrajnie ryzykowy, wręcz samobójczy. Ale umysł sprawcy nie operował już w kategoriach ludzkiej logiki i kalkulacji ryzyka.

Podciągnął Bernis pod swój samochód, załadował i odjechał. Jednakże w ferworze tych działań, w obłędzie, który go pochłaniał, gein popełnił szereg fatalnych błędów. Zupełnie nietypowych dla jego dotychczasowej metodyczności. Ukradł ze sklepu kasę fiskalną, którą w całości włożył do samochodu. Czyn kompletnie pozbawiony sensu, biorąc pod uwagę, że to nie pieniądze były jego motywem. Zostawił również na blacie dowód zakupu, wypisany ręką ofiary rachunek opiewający na płyn do chłodnic dla pana Edwarda Geina. Po południu, gdy z lasów zaczęli wracać pierwsi zmarznięci myśliwi, zastępca szeryfa, Frank Worden, podjechał pod sklep swojej matki.

Od razu poczuł, że coś nie jest tak. Drzwi były zamknięte na klucz, w środku dnia roboczego, a światła zgaszone. Kiedy otworzył zamek własnym kluczem i wszedł do środka, spojrzał za ladę i zamarł. Na drewnianej podłodze, tuż przy kasie, a raczej w miejscu, gdzie ta kasa powinna stać, Widniała ogromna gęstniejąca kałuża krwi, a obok niej leżała pusta łóżka kaliber 22. Frank, działając w instynktownym, policyjnym odruchu, zaczął przeszukiwać otoczenie. Jego wzrok padł na mały, kwadratowy notes z pokwitowaniami leżący obok rozlanej drzwi. Ostatni zapisek zrobiony drobnym pismem jego matki brzmiał, pół galona płynu zapobiegającego zamarzaniu.

Nie padło jakiekolwiek oskarżenia z ust mundurowych. A mimo to, sprawca uniósł głowę znad talerza i drżącym głosem oświadczył, że nie ma absolutnie nic wspólnego ze zniknięciem Bernice Worden. To było samobójstwo z rąk własnego, upadającego umysłu. To jedno nieproszone zdanie stało się natychmiastową przepustką do jego całkowitej zguby. Gein został skuty i wywieziony do aresztu. Tymczasem na obrzeżach miasteczka inna grupa policjantów pod dowództwem szeryfa Artura Schleya pojechała na posesję geinów. Farma tonęła w gęstym listopadowym mroku.

Wiszące ciało Bernice Worden, pozbawione głowy i wypatroszone precyzją doświadczonego rzeźnika sprawiło doświadczonych policjantów w stan skrajnego szoku. Gdy wezwano posiłki, a farma zaroiła się od funkcjonariuszy stanowych i techników kryminalistycznych rozpoczęto systematyczne przeszukiwanie posiadłości. Wejście do głównego budynku wymagało przełamania nie tylko fizycznych barier w postaci zablokowanych drzwi i stert śmieci, ale przede wszystkim bariery psychicznej. Wnętrze domu Eda Geina atakowało zmysły z niewyobrażalną siłą. Brak wentylacji, zasłonięte okna i lata gromadzenia rozkładających się szczątków tworzyły atmosferę, w której trudno było oddychać.

W kuchni na blacie obok kuchenki śledczy znaleźli miskę, w której znajdowało się serce. Jak wykazała późniejsza autopsja, należało ono do Bernice Worden. Z kolei w jednej z szafek natrafiono na ludzkie narządy wewnętrzne upchnięte do foliowych toreb, a także pas wykonany w całości z kobiecych sutków. Jednak najbardziej przerażające znalezisko miało dopiero nadejść. W kartonowym pudełku wsuniętym głęboko pod łóżką policjanci odnaleźli kolekcję wygarbowanych twarzy. Były to maski starannie wycięte z zachowanymi włosami, a w niektórych przypadkach nawet z uszami, zszyte z tyłu tak by można je było naciągnąć na własną głowę.

Twarze te były wypełnione gazetami by nie straciły swojego trójwymiarowego kształtu. Jedną z nich, zidentyfikowana natychmiast po charakterystycznych rysach i rudawych włosach, należała do zaginionej trzy lata wcześniej Mary Hogan. W papierowej torbie na zakupy śledczy znaleźli z kolei odciętą głowę Bernice Worden. Miała haki wbite w uszy, co sugerowało, że gein zamierzał powiesić ją jako kolejne trofeo. Gwoździem do psychologicznej analizy sprawcy okazało się znalezisko starej rozpadającej się szafy. Wśród starych ubrań wisiał tam kompletny, uszyty z nieludzką cierpliwością kostium.

Przyznał się do zamordowania Bernice Worden i Mary Hogan. Zaprzeczył jednak, jakoby dokonał innych zabójstw. Co do dziś pozostaje punktem spornym dla niektórych analityków. Przyznał się za to do odwiedzenia trzech lokalnych cmentarzy w Plainfield, Hancock i Spiritland. Łącznie ponad 40 razy. Stwierdził, że wielokrotnie wycofywał się z zaplanowanych rozkopów, wracając do domu z pustymi rękami, gdyż nagle odzyskiwał zmysły i wchodził, jak to samo określił, z powrotem w stan świadomości. Opowiadał o nocnych eskapadach w mglistym transie. Początkowo śledzcy nie wierzyli w historię o okradaniu Górowu.

Ed gein mówił prawdę. Wykonał katorżniczą fizyczną pracę napędzany wyłącznie mocą swojego urojeniowego systemu. Raporty patomorfologiczne ujawniły szczegóły, które rzuciły światło na mechanizm działania sprawców. Zwłoki Bernice Worden zostały powieszone za ścięgna Hillesa. Zostały wypatroszone dokładnie w taki sam sposób, w jaki miejscowi mieśliwi oprawiają ufolowane jelenie. Czyste cięcia, znajomość układu kostnego i narządów, to wszystko wskazywało na chłodny profesjonalizm. Gein odciął jej głowę, a następnie przystąpił do patroszenia co potwierdziło, że jego celem nie było zadawanie bólu za życia, ale pozyskanie materiału po śmierci.

Prowadzona bez udziału ławy przysięgłych na wyraźne życzenie obrońcy. Sędzia Robert Golmar nie miał łatwego zadania, jednak dowody były przytłaczające, a oskarżony nie stawiał żadnego oporu. Zeznania lekarzy ponownie obnażyły otchłań jego umysłu. Sąd uznał geina winnym morderstwa pierwszego stopnia Bernice Worden. Sprawy Mary Hogan nigdy formalnie nie sądzono ze względu na koszty i fakt, że to jeden wyrok miał go odizolować na zawsze. Jednocześnie sędzia Golmar uznał, że w chwili popełnienia czynu gein był całkowicie, prawnie niepoczytalny, a jego schizofrenia wykluczała odpowiedzialność karną w tradycyjnym wymiarze.