Grupa Wagnera. Historia prywatnej armii

I ta firma Korpus Słowiański jesienią 2013 roku Otrzymała pierwszy kontrakt w Syrii na ochronę pól naftowych na zlecenie syryjskiego rządu. Ta wyprawa, jak mówiłem, zakończyła się porażką w bitwie pod Assuchną, gdzie Rosjanie starli się z państwem islamskim. Kontrakt został zerwany, najemnicy wrócili do Rosji, ale samego pomysłu nie porzucono i już rok później, w 2014 roku, W Donbasie pojawili się najemnicy już wtedy z Grupy Wagnera. Ale zanim do tego doszło, musiało się przeciąć kilka ścieżek, kilku osób. Pisze pan o tym, że jesienią 2013 roku, z plot różnych zdarzeń, z plot okoliczności, mamy po pierwsze Prigozina, który traci intratne kontrakty, na których zarabia miliony dolarów, czy też dziesiątki milionów rubli.

No i Prigozin bardzo potrzebuje wejść w jakiś nowy biznes. Drugi bohater, czyli Dmitry Utkin, po tym fiasku wyprawy do Syrii, szuka zajęcia. Dokładnie w tym samym czasie na Ukrainie wybucha Euromaidan. No i to z punktu widzenia tej historii wszystko pięknie razem się składa, ponieważ już w lutym mamy aneksję Krymu. TurboHistoria. Zarówno Dmitry Jutkin, jak i wielu z innych założycieli Grupy Wagnera brało wcześniej udział w wyprawie Korpusu Słowiańskiego do Syrii. I po tej nieudanej próbie zostali często na lodzie, bezrobotni, bez pieniędzy, bo pieniędzy za ten kontrakt im nie wypłacono.

Wróćmy w takim razie do samego Prigozina i do kolejnego pewnego fenomenu, bo my Grupę Wagnera, w ogóle działalność Prigozina, kojarzymy jednak z tymi elementami czysto wojskowymi, czyli właśnie z tymi kontraktorami, którzy walczą czy to na Ukrainie, czy w Afryce. A pan pisze o takiej części działalności Prigozina, z której ja sobie nie zdawałem sprawy. Bo oprócz tej działalności czysto wojskowej powstają firmy, które świadczą najróżniejsze usługi. I to usługi na całym świecie. Dyktatorom, rządom, grupom rebelianckim. To nie ma znaczenia. Firmy, usługi, doradztwa, marketingu politycznego, firmy PR-owe, czyli tak naprawdę już niewiele mające wspólnego z czystą wojną. Można powiedzieć, że Prigożń działa na bardzo, bardzo wielu polach.

Tak, Prigosin był przede wszystkim biznesmenem. Wiele osób może go kojarzyć właśnie z takich zdjęć czy nagrań z ostatniego etapu. Names mentioned in Polish. Był właścicielem Grupy Wagnera, zajmował się głównie biznesami. I faktycznie w pewnym momencie właśnie po tej kampanii w Syrii, kiedy postawił stopę w Afryce, to wyszedł do tamtejszych przywódców z taką ofertą bardzo rozbudowanych usług.

To znaczy z jednej strony... Grupa Wagnera jako instruktorzy, jako osobista gwardia dla takiego przywódcy. Wsparcie militarne, można tak powiedzieć. Wsparcie militarne ogólnie rzecz ujmując, a z drugiej strony usługi specjalistów od PR-u, politologów, geologów, również w przypadku wydobycia jakichś surowców naturalnych, specjalistów od dezinformacji, od kampanii wpływu. Były również firmy zajmujące się właśnie wydobyciem surowców naturalnych, więc ta oferta, z którą Prigozhin wychodził, była bardzo rozbudowana i Grupa Wagnera jako to wsparcie militarne była tylko jednym z elementów.

Na Ukrainę, a jednocześnie rozpoczęto formowanie właśnie innych takich nieregularnych jednostek, które miały być uzupełnieniem dla rosyjskich sił inwazyjnych. No ale to Prigozhin słusznie uważał, że tworzenie tych konkurencyjnych prywatnych armii, no to jest w jakiejś mierze próba zminimalizowania znaczenia Grupy Wagnera przez Szojgu. Tak, niewątpliwie takie próby były i niewątpliwie minister Szojgu próbował zmarginalizować Prigożyna w zasadzie już od czasów kampanii syryjskiej i te próby przez długi czas kończyły się niepowodzeniem ze względu na to, że ta Grupa Wagnera była potrzebna właśnie ze względu na to, że

Natomiast trzymając się jeszcze tych pierwszych miesięcy na Ukrainie, tu dochodzi do bardzo dwóch ciekawych rzeczy. Pierwsza kwestia. Grupa Wagnera i Prigozhin zrywają i to w sposób zasadniczy zrywają z zasadą tajności, czyli wcześniej jednak dbano o to, żeby pewne rzeczy się nie przedostawały, żeby pozostawać mimo wszystko w cieniu. Nawet ten film, ten słynny film z tym młotem i z tym wymierzaniem kary dezerterowi, to też wyciekło wbrew zasadom, które w grupie Wagnera panowały. Na Ukrainie ta polityka ulega zmianie o 180 stopni. Tak, nagle Prigożyn wychodzi z cienia, właśnie ubiera mundur, pojawia się przed kamerami bardzo często, pozuje na takiego doświadczonego wojownika, doświadczonego dowódcę.

Nawet chyba w jednym z wywiadów Prigozhin rzuca takie hasło, że nawet mamy własnego satelitę. Z tymi satelitami to trochę przesadził, ale... Ale słowa padły. Ale słowa padły. Na pewno Grupa Wagnera dysponowała niemal każdym uzbrojeniem konwencjonalnym właśnie. I siłami pancernymi, i jakąś namiastką własnego lotnictwa, i artylerią, i tak dalej, i tak dalej. W sumie przez Grupę Wagnera Przez cały okres jej istnienia przewinęło się około 100 tysięcy ludzi. W jednym momencie służyło kilkadziesiąt tysięcy ludzi, czyli w momencie bitwy o Bachmut Grupa Wagnera liczyła kilkadziesiąt tysięcy ludzi, więc była to już pokaźna siła.

Ogromny procent wszystkich sił rosyjskich zaangażowanych w wojnę na Ukrainie. Pod Bachmutem Grupa Wagnera i Prigozhin są u szczytu swojej potęgi? Tak, niewątpliwie, niewątpliwie. Bachmut był, bitwa o Bachmut była szczytowym momentem potęgi Prigożyna. Zresztą ten okres, te kilka miesięcy bitwy o Bachmut i to zwiększenie siedliwszebności Grupy Wagnera wbiły Prigożyna, jak sądzę, w przekonanie, że jest niezastąpiony. Że bez niego sobie rosyjskie państwo nie poradzi, tak jak sobie nie poradziło w Syrii i musiał ponownie wysyłać swoich ludzi do zdobycia Palmyry po raz drugi. Tak samo jak sobie nie poradziło, jak rosyjska armia nie poradziła sobie w pierwszych tygodniach wojny i musiała ponownie zwrócić się do Prigożyna o pomoc i sprowadzać Wagnerowców z Afryki.