WIELKI MARTY (2025) & DREAMS (2025) | recenzja Tomasza Raczka

Tak jak czuję. Nie znaczy, że muszę mieć rację, nie znaczy, że ktoś inny nie może oceniać inaczej i nie mieć swojej racji, ale ta moja ocena jest uczciwa, nierobiona ze względu na to, żeby się komuś przypodobać, żeby dobrze wypaść, żeby nie odstępować, nie odstawać od reszty czy od większości. Nie, tego wszystkiego nie używam i daję filmowi Wielki Marty 7 na 10. A teraz drugi film. Ten, który moim zdaniem jest niedoceniony. Drugi film nazywa się Dreams, czyli sny, a może raczej marzenia.

Ale nawet jeżeli nie jest bardzo magiczny, to on jest zawsze taki poruszony, taki nieostry, taki właśnie przepływający z jednego w drugie. To kompozycyjnie dla mnie jest po prostu ciekawsze. Powoduje, że ja jestem cały czas tym zainteresowany. Podczas gdy w Wielkim Marty opowieść pędzi, pędzi, pędzi, ale liniowo. To znaczy, no nic tam nie ma takiego, żebym ja zrobił wow. Pędzę, pędzę, najwyżej zadyszki dostanę z tego pędzenia, ale nie ma tych ups and downs, które tutaj mamy w Dreams, więc to mi się podoba. Aktorstwo Jessica Chastain, a porównana do Gwyneth Paltrow, no myślę, że

Generalnie uważam, że ten film z całym jego splątaniem jest interesujący i niejednoznaczny. To też jest fajne i ciekawe. I on ma w sobie taką lepkość, kleistość, że się przykleja do pamięci. I o ile Wielkiego Marty'ego to się szybko zapomina, szybko easy come, easy go, naprawdę, szybko to wszystko się dzieje i szybko potem odpływa, o tyle Dreams przyklejają się do wyobraźni, do wspomnień, zostają i można potem do tego filmu nawiązywać, czego dowodem będzie także dzisiejsza część premium, w której opowiem coś bardziej prywatnego, ale właśnie związanego przede wszystkim z filmem Dreams.

Najpierw jednak misa tybetańska i ocena, uwaga. Czasem tak łupnę, że sam się sobie dziwię, dlaczego tak łupnąłem. Siedem na dziesięć, proszę państwa. Dreams, Michel Franco, Jessica Chastain i Isaac Hernandez. Siedem na dziesięć, czyli tyle samo, co Wielki Marty. Tamtemu zabrałem, temu dodałem i w sumie wyrównałem. A teraz, jeśli państwo dadzą mi jeszcze chwilę, to zapraszam do części premium. Najpierw będą trzy łyki wody z miedzianego kubka. I Gąrzek, oczywiście, tak jest, bo jakby nie było Gąrzka, to Państwo zaraz potem piszą, że dlaczego, co się stało, że nie było.

No więc proszę bardzo, jest Gąrzek. Czyli już prawie jesteśmy w części premium. Będę pił wodę, Państwo też mogą pić wodę albo cokolwiek innego, co Państwo sobie życzą. I w ogóle w to nie wnikam, co Państwo piją. Woda z miedzianego kubka to jest coś pysznego. No i jesteśmy w części premium. I to jest tak. Jest taka sytuacja w filmie Dreams, że nasza Jennifer, czyli Jessica Chastain,

Nie ma różnic między nami. Pozornie piękna kwestia, a w rzeczywistości Wielki Raczek. Drodzy piście, to będziemy mieli kinoterapię taką przedłużoną. I to przy okazji, słuchajcie, filmu DREAMS, a nie WIELKI MARTY. Dlatego między innymi podwyższyłem notę i dałem dwa razy po siedem dziesięć, obu filmom.