WIELKI MARTY (2025) & DREAMS (2025) | recenzja Tomasza Raczka

I która jest uważana w tej chwili za taką gwarancję najwyższych lotów amerykańskiego filmu artystycznego, niezależnego, co zresztą nie zwalnia tego filmu z oczekiwań dobrych wyników frekwencyjnych w kinach. I to się potwierdza. No więc Wielki Marty i Timothée Chalamet, popularny aktor, który młody, bo on ma około trzydziestki dopiero, ale wydaje się już na podstawie jego kariery, że ho ho, ile on już zagrał, ile on już lat jest w tym biznesie. Ja go pamiętam i najbardziej lubiłem go w filmie Call Me By Your Name, co w Polsce było nieprzetłumaczone, tylko tytuł był zmieniony na Tamte Dni, Tamte Noce chyba.

No a ja już o tym mówiłem, że uważam, że to tłumaczenie Nie tylko niedobre, ale nie wiem po co zostało to zmienione, bo tytuł Call Me By Your Name, czyli nazywaj mnie swoim imieniem, jest po prostu piękny i poetycki i bardzo ważny i znaczący w tym filmie, no ale nieważne. Tam się pojawił Timothee Chalamet, ja na niego wtedy tam zwróciłem uwagę. Był jeszcze młody, jeszcze taki nastoletni z urody. No i już wiadomo było, że to wielki talent, no a potem Został mianowany główną młodą gwiazdą męską Hollywood i zaczął dostawać główne role w Dunie na przykład, więc to już naprawdę jest taka kariera pierwszej klasy.

Zresztą mówi się w Stanach Zjednoczonych, że powodzenie filmu Wielki Marty W pewnym sensie wynika także z faktu, że widzowie, wielu widzów widzi w tej opowieści trochę symbol Ameryki, współczesnej Ameryki, no i właśnie symbol postawy Donalda Trumpa, czyli człowieka uzdolnionego, owszem, ale mającego takiego i taką ambicję nieposkromioną, że za wszelką cenę Idzie do przodu po sukcesy, nie zważając na ofiary, jakie dookoła niego padają w tym czasie. No i taki jest Timothée Chalamet.

Teraz pytanie, czy on gra w sposób wybitny? Tak, jest to bardzo dobrze zagrane, ale, no nie byłbym sobą, gdybym nie powiedział ale, Postać, którą on gra, nazywa się Marty Mauser. No to jest taki facet, który naprawdę kosztem innych robi karierę i chce zrobić karierę i w ogóle na to nie zwraca uwagi. I może to usprawiedliwia fakt, że ja widzę w kreacji Timothée Chalamet te same pomysły, chwyty aktorskie,

No i na tym zdjęciu widać jak Leonardo DiCaprio niesie na plecach Timothée Chalamet, który tak się jego uczepił i na plecach wisi. I teraz nie wiem, czy to się naprawdę zdarzyło, czy to jest mem jakiś zrobiony, żeby pokazać zależności między nimi, ale skądinąd wiem, że panowie się lubią i Leonardo DiCaprio wspiera Timotiego. Dlaczego nie wiem? Dlatego, że to świetnie oddaje sytuację, jaka się tutaj zrobiła w filmie Wielkiej Marty. Mianowicie... Timothee Chalamet, to jest moje zdanie, zrobił tę kreację na plecach Leonardo DiCaprio.

Natomiast ci, którzy idą tymi szlakami, Oczywiście fajnie, że idą, ale nie mogą być cenieni w taki sam sposób, bo to już jest inny wysiłek i inna wycieczka. No więc tak, to aktorsko jest rola, która jest moim zdaniem zawieszona na roli Leonardo DiCaprio ze Złap mnie, jeśli potrafisz z 2002 roku, ale Postać, którą gra Timothée Chalamet, to jest prawdziwy człowiek, gracz w tenisa stołowego i on się nazywa Marty Reisman.

Także to, co Państwo myślą, to jest w tym filmie. Timothée Chalamet, Gwyneth Paltrow w łóżku, konsumujący namiętność seksualną. Ale właśnie dlaczego o tym mówię? Bo bardzo ciekawa rzecz miała miejsce na planie. Otóż Josh Safdie, czyli reżyser tego filmu, Czyli połówka braci Sawdy, który także napisał scenariusz. To jest bardzo ważne, że scenariusz jest też zrobiony przez reżysera oraz przez Ronalda Bronsteina. I co jest bardzo ciekawe, ale też typowe dla Sawdiego, mianowicie on również montował ten film, czyli jest tutaj w trzech rolach.

Ja nie potrzebuję jakiejś pomocy. A co tu jest w zasadzie takiego trudnego do wykonania? No rozbieram się, wchodzę do łóżka i gram. No i gdzie tu jest problem? Timothee Chalamet poprosił o obecność konsultantki do spraw scen intymnych i korzystał z jej rad. To jest, proszę Państwa, bardzo ciekawie zarysowana różnica pokoleń. Bo w pokoleniu Gwyneth Paltrow, która przecież nie jest starszą panią, jest trochę starsza i ma już bardzo dużo doświadczeń, taka rola i takie podejście do aktora na planie wydaje się jej przesadą i w ogóle niepotrzebne.

I to jest film wyreżyserowany przez zdobywcę Złotej Palmy w Cannes, meksykańskiego reżysera działającego w Stanach Zjednoczonych, który się nazywa Michel Franco. W głównej roli tu została obsadzona Jessica Chastain, muza tego reżysera. A takim Timothée Chalamet w tym filmie jest Isaac Hernández, Hernández właściwie po hiszpańsku, podobno ha się nie czyta, więc Isaac Hernández, który jest nie tylko uzdolnionym aktorem młodym, ale także bardzo, bardzo, bardzo zdolnym i docenionym tancerzem.

Jessica jednak ma tutaj większą rolę i ma więcej do pokazania i powiedzenia, ale znowu tutaj mam ten sam motyw co tam, to znaczy młody chłopak uwodzący starszą od siebie kobietę, ciągle piękną, ale będącą na innym etapie życia. Natomiast on, ten Isaac Hernandez, jest fascynujący. Chciałby Timothée Chalamet tak umieć tańczyć jak Hernandez. Pokazane są sceny z baletu, kiedy on zdobywa rolę w balecie San Francisco i rzeczywiście to jest coś fantastycznego. Widać, że tu nie ma oszustwa, to jest po prostu kawał sztuki tanecznej.

I dlatego mam do niego słabość i wyrozumienie. Nie chcę powiedzieć, że wyżej cenię jego pracę niż rolę Chalamet, ale z punktu widzenia takiej roboty aktorskiej to moim zdaniem jego zadanie było trudniejsze i wykonał je bardzo dobrze. Więc ten film, pomimo że jest mniej oglądany niż Wielki Marty i nie ma takiej promocji i jest trochę takim cieniem, wszedł jakby ze swoim cieniem na ekrany, ale warto go poszukać i jeszcze go złapać, bo ja mu daję, a zaraz będzie misa tybetańska, to o tym powiem, ale...