SŁOŃ, reż. Kamil Krawczycki (2022) - recenzja Tomasza Raczka

A ja mam cały czas w pamięci to, co od lat czytałem na temat aktorów polskich i wcześniej zagranicznych, amerykańskich. Młodzi aktorzy często boją się zagrać osoby homoseksualne, dlatego że boją się, że to do nich przylgnie, niezależnie od tego, czy w rzeczywistości, w życiu są homoseksualni, czy nie, ale po prostu to przylgnie i już nie będą mogli grać heteroseksualnych Myślę, że dzisiaj już to przekonanie jest nieaktualne, że dziś nie mamy ani takich uprzedzeń, ani takich skojarzeń, ani takiej lepkiej pamięci.

Mojego pamiętnika. Trochę mi jest głupio to powiedzieć przy tym filmie, bo zdaję sobie sprawę, że to co chcę Państwu powiedzieć nie jest poprawne politycznie, ale przede wszystkim nie jest poprawne politycznie wobec osób LGBTQ+. które walczą o wolność swojego istnienia, o dostęp do równych praw z osobami heteroseksualnymi, o możliwość zawierania małżeństw czy związków partnerskich, o możliwość traktowania na równi w wypadku choroby, pogrzebu.

Krótko mówiąc, jest dużo spraw do załatwienia. Prawnych, finansowych, gospodarczych, etycznych, moralnych i życiowych. Chodzi po prostu o to, żeby zrównać możliwości życiowe i prawa i obowiązki osób heteroseksualnych i osób LGBTQ+, bo pamiętajcie Państwo, że w tym skrócie nie tylko osoby homoseksualne się mieszczą. Otóż, wspominam moją młodość, kiedy nie było takich rozmów i kiedy ta równość nawet w PRL-u nie była dyskutowana, bo wydawała się być niemożliwa.

Heteroseksualnemu, takiemu mieszczańskiemu Matrixowi, w którym wszystko jest przewidziane, wszystko jest opisane, wszystko jest uznane i wszystko jest sprawdzone i wszystko jest sprawiedliwie i wszystko można przewidzieć, jak potem będzie. No i wydaje mi się, że ta przygoda, to bicie serca, gdy wieczorem szło się do parku, Kto idzie naprzeciwko w ciemności? To jest coś, czego się nie zapomina. I to jest coś, co jest niepoprawne.