SŁOŃ, reż. Kamil Krawczycki (2022) - recenzja Tomasza Raczka

Bartek miał i w siodle czuje się świetnie i na wsi czuje się świetnie. I nie zawierzę rezygnować z faktu, że dowiedział się o sobie, że jest gejem. Tym bardziej, że we wsi pojawia się chłopak, którego tu dawno nie było, w międzyczasie dorósł Dawid, no i okazuje się, że jest atrakcyjnym młodym mężczyzną, Którego od razu Bartek zainteresował, a Bartka zainteresował Dawid. I z tego musi się urodzić jakieś uczucie. Gdzieś konie galopują, wieś i góry. Czy państwo z czymś to się kojarzy? Na przykład z filmem tajemnica Brokeback Mountain? Bo mnie się trochę kojarzy. W klimacie.

Nie chcę powiedzieć, że to jest film, który możemy porównywać z tajemnicą Brokeback Mountain, ale jednak tych dwóch chłopaków, te konie w tle, te góry i natura i miłość czy namiętność, która między nimi pojawia się znienacka i prowadzi do konieczności podjęcia pewnych życiowych decyzji, Nawet jak to opowiadam Państwu, staram się tak opowiadać, żeby nie zdradzić jednak filmu, no ale mam wrażenie, że jeśli w ten sposób wspomnieć o filmie, to właściwie to co powiedziałem też pasuje do tajemnicy Brogbeck-Montane. Tym drugim chłopakiem jest Dawid, grany przez Pawła Tomaszewskiego. Obaj chłopcy, obaj młodzi aktorzy rzeczywiście wywiązują się z tej roli bardzo dobrze, z tych ról.

Ten film jest zrobiony czułą, wrażliwą i młodą ręką. Pozbawiono maniery jakiejkolwiek. To się czuje, taką świeżość i nawet jeśli widać powtarzające się elementy, czy nawet przypomina się gdzieś z oddali choćby ta tajemnica Brokeback Mountain, to jest to zrobione gdzieś bardzo za mgiełką, niedosłownie i nieprzeszkadzająco. Lektorzy grają w równie świeży i prawdziwy sposób, że nie widzimy tutaj żadnej propagandy, nie widzimy tutaj żadnej pedagogiki, nie widzimy nawet tutaj żadnej publicystyki. To jest bardzo ważne, bo w tego rodzaju filmach zawsze jest jakaś taka podszewka publicystyczna, czyli taka chęć pokierowania nami, co my mamy myśleć na ten temat.