Idę do kina z... Janem Holoubkiem

Ja to wiem, tylko... Ja też wtedy nie byłem w teatrze, ale wiesz, to wszyscy wiemy, którzy wtedy żyli, czyli ja i moje pokolenie, bo to... No od tego się zaczęło. Zaczęli potem studenci wychodzić na ulice. To były najpierw w teatrze protesty przeciwko Rosji i ambasada rosyjska protestowała, radziecka wtedy. No a potem się zaczęło bicie studentów przez robotników nasyłanych przez Gomułkę na krakowskim przedmieściu w Warszawie. I zdjęto dziady. Ojciec był wielokrotnie takim bohaterem, ale ty się jeszcze w swoim pokoleniu, swoich bliskich i za twojego życia otarłeś, no bo twój najbliższy przyjaciel Filip jest synem Chrisa Nidentala, tego, który zrobił zdjęcie pod kinem Moskwa stojącego opancerzonego wozu, a na kinie był napis czas apokalipsy, a to był wybuch stanu wojennego.

Tak. No właśnie. I teraz czy Filip, czy Chris Niedenthal, którzy mieszkali w tym samym domu co ty, też powodowali, że coś w tobie jest takiego, że mówisz, że czujesz się patriotą? A ja tak powiedziałem? Tak, przejrzałem dokładnie to, co mówiłeś i nawet podkreślałeś, że taka atmosfera w domu panowała i taki jesteś. No jestem, aczkolwiek staram się cały czas kontestować naszą historię i jakoś z nią przyglądać się od tych mniej ciekawych stron. Ale to nie jest wyraz, to jest właśnie wyraz, tak mi się wydaje, też jakiejś miłości do swojego kraju, chęci

Ja tam miałem, wiesz, bliskich znajomych w tej kamienicy, gdzie ty mieszkałeś. Nie wiem, czy nadal tam mieszkasz, ale w każdym razie, gdzie dorastałeś i Filip Niedental, czyli syn Chrisa, też mniej więcej w twoim wieku jest i wyście się przyjaźnili. No i podobno tam rządziliście. To chyba są mocno przesadzone doniesienia. Podwórko w latach osiemdziesiątych było tak wypełnione dzieciakami, że ciężko powiedzieć, żeby ktoś tam rządził. To były dziesiątki dzieciaków, młodzieży w różnym wieku. No naprawdę to pulsowało życiem. Jak dzisiaj odwiedzam moją mamę i patrzę przez okno i tam nie ma nikogo absolutnie.