AVATAR - OGIEŃ I POPIÓŁ (2025) | recenzja Tomasza Raczka

Po prostu wchodzimy i oglądamy. Wybrałem dwie perełki klasyczne. Jedna jest taka średnio stara. Stara już 75 rok, to jest pół wieku temu. Mnie się wydaje, że to wcale nie taka stara. No więc jest to film bardzo, bardzo ciekawy. Zresztą film, w którym możemy oglądać Philippa Noiré w jednej z jego najbardziej zauważanych ról, bo dostał za nią Cezara. Nazywa się Stara Strzelba. Ale najważniejsze jest to, o czym jest ten film. Mamy tu historię końca okupacji we Francji.

Już w zasadzie okupacji II wojny światowej. Już się kończy II wojna światowa. Już w zasadzie widzimy Niemców jak się wycofują, ale nie wycofują się całkiem na razie, tylko w poszczególnych miejscach organizują się. Mają już, czy właściwie czekają na rozkazy takiego ostatecznego wycofania, ale jeszcze są. Jeszcze są w mieście. Mamy tutaj Philippe Anouare w roli lekarza, Julien Dandier. Lekarz może sobie pozwalać na trochę więcej, bo jest potrzebny i jednej stronie i drugiej. No a skoro może, to korzysta z tej możliwości i wspiera ludzi z konspiracji, o czym wiedzą w sumie Niemcy, ale jest im wygodnie tego nie zauważać, chociaż od czasu do czasu dają znać doktorowi, że może się za chwilę skończyć ta jego wolność.

To wiadomo, że w ostatnim akcie ta strzelba musi wystrzelić. Jeśli mamy starą strzelbę w tytule, w filmie, to jest tak samo jak z tą wiszącą na ścianie w teatrze. Ona musi wystrzelić. Pytanie tylko kto będzie strzelał i do kogo. No, muszę powiedzieć, że starą strzelbą zajmie się nasz główny bohater, grany przez Philippe Anouare, fenomenalnie i że będzie miał powód do tego, żeby się mścić. Ta zemsta w wypadku zemsty za coś, za największy ból jaki może być i za... Zniszczenie miłości musi być straszne, więc oglądamy w filmie jak nasz główny bohater z lekarza zamienia się w myśliwego, który mści swoją stratę.

Robi to i film jest taki, że nie można się od niego oderwać i że my jesteśmy razem z nim, jeśli tak można powiedzieć, strzelamy razem z nim. To jest ten moment, kiedy widz staje się mścicielem razem z bohaterem, którego działania śledzi na ekranie. Fantastyczna robota, nie dziwię się temu Cezarowi. No i nie dziwię się temu, że w ogóle sam film w reżyserii Roberto Enrico dostał Cezara. Za najlepszy film roku 1976. To był Cezar w tym roku przyznany. Romy Schneider, można zobaczyć na czym polegała jej legenda, a Philippe Noire, jeden z najwybitniejszych francuskich aktorów kinowych, tutaj pokazuje swoją największą klasę.