Komu robi źle program 500+?

To jest zresztą coś, co jak dziś pamiętam długie rozmowy z dziennikarzami, kiedy program 500+, był dyskutowany, komentowany, wprowadzać, nie wprowadzać, jakie będą jego efekty. Pamiętam, że byłyśmy razem z Igą Magdą i zupełnym przypadkiem ten sam dziennikarz, czy ta sama dziennikarka zadzwoniła najpierw do mnie, a potem do niej, albo odwrotnie. I nie wiedząc, że odpowiadamy na pytania tych samych osób, udzieliłyśmy identycznej odpowiedzi, czyli panią profesor, jaką Magdą skoryguję, że nikt przy zdrowych zmysłach nie zakłada, że z powodu 500+, ludzie będą masowo rzucali pracę, ludzie dowolnej płci. Natomiast, ponieważ utrata pracy zdarza się z pewnym niezarowym prawdopodobieństwem z niewłasnej winy, na przykład zbankrutuje

Przewołana już Iga Magda razem z Martą Kiełczewską i Nikolą Brandt też zrobiły takie badanie efektów 500+, korzystając z metod quasi-eksperymentalnych, czyli takich jak z mojego przykładu. Tyle, że właśnie martwiąc się o to, że potencjalnie rodziny z dziećmi są bardzo różne od rodzin bez dzieci… szacowały to w bardzo krótkim okresie, no bo w krótkim okresie rodziny nie są w stanie zmienić zasadniczo liczb dzieci i paru innych istotnych czynników. Jak się cofniemy myślami do roku przełomu lat 2015-16, kiedy ten program był wprowadzany, on był wprowadzany dość szybko. Także rzeczywiście pomiędzy datą ogłoszenia, a więc też wprowadzenia wypłatą pierwszych zasiłków fizycznie nie było możliwości, żeby

powiększyć rodzinę o jedno czy dwoje dzieci, żeby dostać ten zasiłek. Też relatywnie niewiele rodzin zmniejszyło liczbę dzieci w tym sensie, że w niewielu rodzinach dzieci osiągnęły 18 lat, w sensie najstarsze z dwójka osiągnęło 18 lat, tak żeby stracić ten zasiłek. Tak jest, dlatego ta sytuacja stworzyła pewien specyficzny reżim statystyczny, który umożliwił wnioskowanie w badaniu Iggy Magdy i jej współautorów. współautorek, podkreślmy to. No okej, ale one też chyba inną zmienną oglądały niż te, bo ty cały czas patrzysz na szukanie pracy, a wydaje mi się, że w tamtym badaniu jest wskaźnik aktywności zawodowej.

że ich problem decyzyjny jest podobny. I teraz, mając reguły decyzyjne, czyli mając model matematyczny, który wyjaśnia zachowania kobiet w tych dwóch fundamentalnie różnych sytuacjach życiowych, my możemy z tego, za pomocą dość łatwych matematycznych przyśrodzeń, przejść na ten poziom zagregowany, czyli dostać łączny odsetek osób aktywnych zawodowo. Trochę to, co mówisz jest prawdą, a trochę mieszasz, bo Iga i współautorki także pracowały na danych indywidualnych. Tyle, że one miały w próbie bardzo dużo kobiet, dla których niewiele się zmieniło. A ty patrzysz przede wszystkim na te kobiety, które mają jakąś zmieniającą decyzję do podjęcia.