KLOPPIZACJA LIGI (TOP TACTICS #2)

W skrócie tutaj im niżej jest ta reska fioletowa, albo ten finalny punkcik, tym gorzej wypada elita i tym bardziej wyrównana jest liga. To znaczy jeszcze kilka lat temu, tak jak możecie zauważyć na przykład po tym wykresie z XT, czyli z tym oczekiwanym zagrożeniem, tym w jakie sektory dany zespół wprowadza piłkę, Jakie zagrożenie w teorii może wygenerować? Jak widzicie w sezonie 22-23 strzelam, że pod tym kątem najlepszymi zespołami w Lidze Angielskiej, czyli właśnie w tym TOP 5, pewnie był Liverpool Kloppa, pewnie był Manchester City Guardioli, który wtedy zdobywał potrójną koronę i pewnie był Mikel Arteta i jego Arsenal. I dwa jeszcze inne zespoły, których nie chcę w tym momencie zgadywać.

Kilkanaście przynajmniej. W każdym razie z tych ostatnich kilkunastu lat Arsenal jest mistrzem, który wygląda najgorzej pod kątem prowadzenia. Gdy ma wynik 1-0, gdy już w teorii ma prowadzenie, to wtedy wyraża sobie najmniejszą sytuację w porównaniu do innych mistrzów, którzy są tutaj pokazani. W tym wygresie i też nie mistrzów, a przepraszam, to są wicemistrzowie, z nich kilkunastu lat. No i widać tutaj ewidentnie różnicę względem choćby, nie wiem, Manchesteru City, Guardioli czy nawet Kloppa i wydaje mi się, że to jest właśnie to zarządzanie meczami i tym, z jak wieloma wyzwaniami też w tym momencie szkoleniowcy Premier League, bo o tym mówił Mikel Arteta bardzo często, choćby przy okazji meczu z Evertonem.

W dużym skrócie można sobie zobaczyć, jak to wyglądało jeszcze kilka lat temu, kiedy ten rozrzut był bardzo spory. Był Manchester City w sezonie 23-24. Wydaje mi się, że to było najbardziej widoczne, że był Manchester City, Liverpool i Arsenal jako trzy zespoły, które wtedy wiodły prym i do mniej więcej połowy kwietnia wszyscy tak naprawdę byli w walce o tytuł. A po drugiej stronie stawki były zespoły fatalne, takie jak Sheffield, tam bodajże wtedy też był Burnley Companego i Luton Town. No i poza tym była ta stawka średnia, która też była dość mocno rozwarstwiona. A to, co widzimy w tym momencie, no to jest tak naprawdę zupełne zaprzeczenie temu, czyli ta liga jest bardzo ściśnięta i różnice są dużo mniejsze niż w ostatnich latach.

I też trochę tak przybijał ten ostatni gwóźdź do przyszłości Arne Slota na Anfield. To było chyba najbardziej widoczne w tym niedawnym meczu z Brighton, gdzie Liverpool nie zaliczył jakiegoś szalonego meczu w porównaniu do poprzednich, gdzie na Anfield musieli gonić wynik, tylko faktycznie mógł się wycofać i właśnie tak to wyglądało. I to jest właśnie dla mnie bardzo Ciekawe, bo też chyba nie mamy takiej grafiki, ale generalnie, żebyście wiedzieli, w ostatnich latach posiadanie piłki też się zmieniło. Właśnie w bardzo podobny sposób do tych różnic pomiędzy jakością szans Twoją a przeciwników itd. No to tak samo Premier League się spłaszczyła pod kątem posiadania piłki, że nie było w ostatnich latach już Manchesteru City z 75 czy z 70% posiadania,

Nieco mniej, a z kolei te najniższe zespoły miały nieco więcej tego posiadania i w tym sezonie być może przez pryzmat też Hull City, bo wspomniałeś o tych zespołach, które się rozwijają i Hull też dojechało na taki poziom PODCAST 3. PODCAST 4. Zwłaszcza przez pryzmat Enzo Marecki widzimy powrót tego Manchesteru City na tym poziomu właśnie sprzed kilku lat. Ale to co jest ciekawe, to jest to, że Arsenal też wrócił do niemalże tego samego miejsca, gdzie był.

Z kolei Hull City, tak tylko gwoli ścisłości, jest zupełnym rodzynkiem i wyznacza standardy w tej nowożytnej erze Premier League, jeśli mówimy o małym posiadaniu. Tak czy inaczej, nawiązując trochę do tego, co Ty mówiłeś, ja mam wrażenie, że w tym momencie wiele zespołów też, jak już ma prowadzenie, to liczy na szybkie ataki i trochę chce oddawać piłkę rywalom, właśnie starając się jak najbardziej zamknąć swoją połowę i liczyć na te bezpośrednie przejścia. Mam wrażenie, że niewiele zespołów jest takich, które chcą stricte bronić się z piłką, trochę na wzór Manchesteru City, który kiedyś Właśnie w taki sposób lubił zabijać mecze. Guardiola często mówił o takiej zasadzie tysiąca podań.

Albo mówiło o tym, że ogromnie wiele mu zawdzięcza, albo po prostu gra w futbol, który my byśmy utożsamiali z tym szkoleniowcem. I to jest ta dziewiątka. I oczywiście, Jakirović z Hull City to nie jest futbol Jürgena Kloppa. Ale on i wielokrotnie mówił o inspiracjach i w pewnych elementach gra bezpośrednia i od razu pójście do wysokiego pressingu, do kontrpressingu, do walki o drugą piłkę. Obserwujemy. Wspływy Jürgena Kloppa. Tutaj nie ma jakiegoś wielkiego szoku. Ipswich oczywiście, że odstaje jakościowo, ale też jest to zespół grający bardzo bezpośrednio. Mecze tej drużyny są zaskakująco otwarte.

Oreszcie nie muszę przekonywać, może pewnym zaskoczeniem jest Arbeloa, ale też Fulham jest drużyną grającą bardzo szybko do przodu. To jest zespół, który potrafi łączyć grę na posiadanie piłki i też widzieliśmy to w kontekście jednego z wykresów, ale gra bardzo szybko do przodu i też oczywiście, że Arbeola to połączenie z Jurgenem Kloppem ma. Może dlatego wygląda ta liga często tak, jakby ta strefa środkowa nie istniała albo nie była wykorzystywana do tego, do czego my Za najlepszych czasów Manchesteru City Guardioli, za najlepszych czasów inspiracją Guardioli, czyli tym jak Liverpool się zmieniał w kierunku właśnie City pod kątem no choćby sprowadzenia Thiago Alcantary, ustawienia Fabinho, kontrolowania meczów i tak dalej i tak dalej, jak się zmieniała ta drużyna Jürgena Kloppa.

Efekt Bordalasa, który jest hetafem bardzo reaktywnym. Przepraszam, tutaj musiałem napomknąć o Bordalasie, bo jak Liga Hiszpańska to wiadomo, ale już oddaję głos. Bardzo słusznie, bo mówimy o przypadkach skrajnych. Efekt Barcelona też jest przykładem skrajnym w La Lidze. Tak samo Bordalas, tak samo Hull City czy Manchester City. Dwie drużyny na skrajnych końcach. Wszelkie informacje o naszych różnych wykresach odnośnie posiadania piłki i zachowań przy piłce. No i oczywiście Liga Francuska, której też skok w kierunku intensywności działań pressingowych na mecz jest znaczący. Tutaj nie będę się wymądrzał, bo aż tak Francuskiej Ligi nie śledzę czego to jest efekt.

Jest to na pewno bardzo, bardzo ciekawe. W przypadku Premier League, ja myślę, że to jest mało znacząca zmiana, ale wcale nie sugerująca, że ta gra jest bardziej uporządkowana. Wydaje mi się, że to delikatne obniżenie wynika głównie właśnie z tego efektu Hull City i z tego, o czym mówiliśmy w kontekście zarządzania meczem. Bardzo ciekawie mówiłeś o tych efektach i bardzo trafnie tego efektu Jakby to ująć dezerbiego, tak? Czyli prowokujemy do pressingu, więc wszyscy idą w pressing indywidualny, bo wtedy najłatwiej połapać jest zawodników, którzy chcą ten pressing przyciągać, rozpoczynać wprowadzeniem piłki i nie ma już takich, to chyba też jest dosyć istotne, nie ma już takich momentów, że piłkarz staje, jak to było w pierwszych miesiącach pracy dezerbiego w Brighton, staje na piłce, tak?

Wszystko to, co pozwoliło Arsenalowi zdobyć pierwsze po latach mistrzostwo, jest silniejsze niż wola do ewolucji, którą wyraża Mikel Arteta, wiedząc, że zespół musi ewoluować, jeśli ma wejść na kolejny poziom. Zespół musi być coraz lepszy w posiadaniu piłki. Ale Arsenal, uważam, jest coraz lepszy w posiadaniu piłki. Tylko to nie jest jeszcze wyrażane. Ok, może w liczbach kreowanych sytuacji tak, może w tym, że nie potrzebuje tak wielu stałych fragmentów gry do wygrywania spotkań itd., itd., ale uważam, że nie jest w tym powtarzalny, ale jest lepszy. Coraz częściej wykonuje takie działania jak choćby gol z Chelsea, jak choćby gol z Manchesterem City na starcie sezonu.

I sposób grania Manchesteru City Guardioli. Nie pokona tej drużyny, bo nie ma takich indywidualności. Wybrał zupełnie inny kierunek. Nieco przeciwstawny Manchesterowi City. Także ze względu na grę defensywną, znaczenie stałych fragmentów itd. Ale teraz jakby nie miał jednego punktu odniesienia w lidze. Nie miał punktu odniesienia, jakim był dla niego Manchester City Guardioli. Teraz dla Artety punktem odniesienia jest PESŻE, jest europejska czołówka i Premier League jako całość. Premier League chce nas sprowadzić w to wszystko czym się staje. Nie ma problemu, my też możemy w to pójść, bo jesteśmy w tym najmocniejsi, bo pokażemy, że jesteśmy w tym najmocniejsi, że potrafimy najlepiej odnajdywać się w chaosie, że potrafimy najskuteczniej ten chaos przekładać na swoją korzyść.

Ciekawym tutaj moim zdaniem casem są mimo wszystko zespoły, które się temu opierają i wydaje mi się, że ta ewolucja w tym sezonie będzie interesująca pod tym kątem, bo wydaje mi się, że Manchester City i Enzo Mareschi to jest wręcz przeciwieństwo. To jest zespół, który właśnie szuka Bardzo zespołowych, kolektywnych, takich narzucających przeciwnikowi stan meczu warunków. W podobnym stylu ja postrzegam choćby Aston Villa, Unai Emery'ego, która jest też na wielu płaszczyznach przeciwieństwem obecnej Premier League, która chce budować właśnie bardzo nisko, która chce się kusić do pressingu, która nie podchodzi wcale aż tak wysoko, więc to jest coś interesujące. Fulham, jestem ciekaw jak się rozwinie ten zespół, bo wspomniałeś o zainteresowaniach Kloppem,

Natomiast skończmy właśnie o zespołach i o całej lidze i o trendach. Mówisz o drużynach, które się skrajnie wyróżniają. Mamy Manchester City, Tottenham, Arsenal też w takim względzie, Brighton, które do tego dołączyło. Natomiast jest ta cała grupa drużyn, które nas interesują z tego względu, że w tej kolejnej setce będziemy ciekawi ich ewolucji. Przed nami ostatnie mecze reprezentacji, następuje To co można określić mianem dociśnięcia pedału gazu do dechy w Premier League. Zaczyna się zwariowane granie mecz, mecz, mecz, mecz, mecz przez praktycznie 4 miesiące na krajowym podwórku. Oczywiście, że krajowe puchary też w to wchodzą.