KLOPPIZACJA LIGI (TOP TACTICS #2)

Nie wiem, czy to słyszałeś, że jak jest jakiś ciężki stadion albo rywal jakoś łapie momentum, no to jedyne, co ty powinieneś zrobić, to wymieniać podania i w taki sposób wszystko się stabilizuje. Wydaje mi się, że w tym momencie mamy tylko Enzo Maggette z takich trenerów, którzy wyznają podobną zasadę. Może momentem też tam będzie Jak Fulham w końcu zacznie strzelać gola jako pierwszy zespół. O właśnie, no i tutaj mamy szkołę Guardioli i już Ci oddaję głos. O właśnie, jeszcze jest De Serbi, o którym w sumie zapomniałem, ale to co jest dla mnie ciekawe, to jest to w jakim kierunku na przykład poszedł Szabi Alonso, bohater naszego pierwszego odcinka, bo wydaje mi się, że to też jest bardzo wymowne. Ja przynajmniej po Alonso, patrząc na każdy zespół, który on prowadził, niezależnie od tego, czy to był Bayern, czy to był Real Madryt, czy to nawet były jakieś wcześniejsze przekonania, które wygłaszał Szabi Alonso po karierze albo jeszcze jako zawodnik, można było spodziewać się tego, że on pójdzie właśnie bardzo w stronę kontroli meczu przez posiadanie piłki, a oglądamy coś zupełnie innego.

Na początku sezonu 2024, no i on z kolei wydaje mi się, że bardzo mocno wciągnął tę ligę w taką wiarę w to, że możesz trochę właśnie jak wczesny Klopp, ja zawsze lubię porównywać Iraole do Borussii Jurgena Kloppa, który mówił, że nie możemy sprawić, że grając na warunkach Bayernu, Będziemy w stanie z nimi wygrać, ale jeśli będziemy w stanie ściągnąć Bayern na nasze warunki, to już wtedy dla nich ta gra jest zupełnie nienaturalna i mniej komfortowa. No i oczywiście to oznaczało w jego rozumieniu ściągnięcie Bayern do tego poziomu przepychania, do tego poziomu biegania, pressingu itd.

O Premier League oczywiście mówimy trochę, mimo wszystko o bardzo specyficznym. Ale jak wspominamy sobie półfinał Bayernu z PSG, tam wydaje mi się, że to był nowoczesny futbol, taki w pełnym wydaniu i wspominając tamten mecz, PODCAST 2. Names mentioned! Chęć opanowania tej drugiej piłki ze względu na to, żeby unikać być może tego ryzyka właśnie z błędów, bo błędy, które kończą się strzałem albo golem, mogą być do okazji meczów, gdzie zarządzanie wynikiem jest aż tak kluczowe.

To jest coś, co jest godne. Niezależnie od tego, czy wolimy kubizm czy renesans w stylu malunku. W tym wszystkim o czym mówisz wydaje mi się, że w ogóle bardziej ten rozwój i ewolucja Arsenalu widać w Lidze Mistrzów póki co niż na poziomie Premier League. I wracam do meczu z Bayernem Monachium zwłaszcza, gdzie Arsenal moim zdaniem zaprezentował się Przy piłce, pod względem gry apozycyjnej również, lepiej niż w tym meczu, który z Bayernem wygrał rok wcześniej u siebie 3-1. Tu był remis 2-2. Zresztą w ogóle świetne spotkanie, fantastyczne. Momenty, nie wiem, Harrego Kane'a, jego rozegranie z autu bramkowego, jego asysta do Afonso Davisa, ale także spektakularny go wyrównujący Declana Rice'a po wejściu w drugie tempo, wykorzystanie konceptu trzeciego zawodnika, czyli znów mówimy o czymś, co jest gdzieś tam u podstaw Juego de Pozicion i Guardioli.