KLOPPIZACJA LIGI (TOP TACTICS #2)

W skrócie tutaj im niżej jest ta reska fioletowa, albo ten finalny punkcik, tym gorzej wypada elita i tym bardziej wyrównana jest liga. To znaczy jeszcze kilka lat temu, tak jak możecie zauważyć na przykład po tym wykresie z XT, czyli z tym oczekiwanym zagrożeniem, tym w jakie sektory dany zespół wprowadza piłkę, Jakie zagrożenie w teorii może wygenerować? Jak widzicie w sezonie 22-23 strzelam, że pod tym kątem najlepszymi zespołami w Lidze Angielskiej, czyli właśnie w tym TOP 5, pewnie był Liverpool Kloppa, pewnie był Manchester City Guardioli, który wtedy zdobywał potrójną koronę i pewnie był Mikel Arteta i jego Arsenal. I dwa jeszcze inne zespoły, których nie chcę w tym momencie zgadywać.

PODCAST 2. Names mentioned. Jesteś drużyną pod tym względem średnią, ale Roberto de Serbiego na pewno. To również rozwój Brighton. To również, jak sobie popatrzymy, choćby rozwój Arsenalu, Arbeoli, także Iraoli, no bo również Liverpool pod tym względem jest w tym sektorze. Manchester United, co ciekawe, który też poszedł w tym kierunku, będąc raczej po drugiej stronie. Ale to, co mnie interesuje, to

Zgodziłbyś się z tym? Tak, i wydaje mi się, że tutaj warto wspomnieć być może o najważniejszej postaci, choć to jest oczywiście pod dyskusję. No ale jeśli ktoś ma wyznaczać standardy, no to jest to mistrz. I wydaje mi się, że Mikel Arteta bardzo często zwraca uwagę na to, że on zbiera skład nawet nie tyle patrząc na stricte przeciwnika, ale patrząc też na to, jak będzie ten mecz kończył. I w drugich połowach Arsenal jest najlepszy w tym sezonie. Często zmiennicy dają bardzo dużo. To oczywiście świadczy o kadrze Arsenalu, o możliwościach, ale właśnie o tym, które z drugiej strony też widać na tej grafice, którą widzicie w tym momencie, czyli że z ostatnich, nie wiem ile tu jest sezonów,

Kilkanaście przynajmniej. W każdym razie z tych ostatnich kilkunastu lat Arsenal jest mistrzem, który wygląda najgorzej pod kątem prowadzenia. Gdy ma wynik 1-0, gdy już w teorii ma prowadzenie, to wtedy wyraża sobie najmniejszą sytuację w porównaniu do innych mistrzów, którzy są tutaj pokazani. W tym wygresie i też nie mistrzów, a przepraszam, to są wicemistrzowie, z nich kilkunastu lat. No i widać tutaj ewidentnie różnicę względem choćby, nie wiem, Manchesteru City, Guardioli czy nawet Kloppa i wydaje mi się, że to jest właśnie to zarządzanie meczami i tym, z jak wieloma wyzwaniami też w tym momencie szkoleniowcy Premier League, bo o tym mówił Mikel Arteta bardzo często, choćby przy okazji meczu z Evertonem.

On tam wybrał skład taki, którego celem było dobre zaczęcie tego meczu, bo wiedziałeś doskonale jako trener, jako sztab, jako piłkarz, że im dłużej będzie wynik 0-0, o czym zresztą Evertonem Arsenal przekonał się przed rokiem, gdzie dopiero w końcówce udało się wyrwać zwycięstwo i to też po błędzie bodajże Pickforda. Im dłużej będzie 0, tym bardziej Everton będzie żółtym meczem. A jeśli uda się otworzyć ten mecz szybciej, no to wtedy to już się będzie układało zupełnie inaczej. No ale właśnie znowu to jest bardzo branie pod uwagę jakości przeciwnika. I tutaj już Ci oddaję głos, ale jako że po raz kolejny wjechała grafika, to tylko o co tutaj chodzi. To jest z kolei bilans xG, czyli po prostu to, jak wygląda

W dużym skrócie można sobie zobaczyć, jak to wyglądało jeszcze kilka lat temu, kiedy ten rozrzut był bardzo spory. Był Manchester City w sezonie 23-24. Wydaje mi się, że to było najbardziej widoczne, że był Manchester City, Liverpool i Arsenal jako trzy zespoły, które wtedy wiodły prym i do mniej więcej połowy kwietnia wszyscy tak naprawdę byli w walce o tytuł. A po drugiej stronie stawki były zespoły fatalne, takie jak Sheffield, tam bodajże wtedy też był Burnley Companego i Luton Town. No i poza tym była ta stawka średnia, która też była dość mocno rozwarstwiona. A to, co widzimy w tym momencie, no to jest tak naprawdę zupełne zaprzeczenie temu, czyli ta liga jest bardzo ściśnięta i różnice są dużo mniejsze niż w ostatnich latach.

A to ogromnie także wpływa na wygląd spotkań. Wspomniałeś o Arsenalu i mistrz jest tego najlepszym przykładem, zwłaszcza w meczach domowych, bo chyba nie ma drużyny, która tak świetnie broni, PODCAST TACTICS 2. Names mentioned. PODCAST 2. PODCAST 2. PODCAST 2.

Nieco mniej, a z kolei te najniższe zespoły miały nieco więcej tego posiadania i w tym sezonie być może przez pryzmat też Hull City, bo wspomniałeś o tych zespołach, które się rozwijają i Hull też dojechało na taki poziom PODCAST 3. PODCAST 4. Zwłaszcza przez pryzmat Enzo Marecki widzimy powrót tego Manchesteru City na tym poziomu właśnie sprzed kilku lat. Ale to co jest ciekawe, to jest to, że Arsenal też wrócił do niemalże tego samego miejsca, gdzie był.

Staje z nogą na piłce i czeka i prowokuje. Nie oglądamy takich obrazków Brighton. Nie ma czegoś takiego nawet w przypadku Tottenhamu, Arsenalu. Nie ma tego czekania. Wszyscy idą. Jeśli piłkarz się zatrzymuje, to nie, że prowokuje, nie, że czuje się pewny swego, tylko raczej ze względu na brak rozwiązań, ze względu na problem, jaki mu się stworzyło. Ja na stronie Microsoft stworzyłem Takie dwa wykresy, gdzie porównałem skuteczność rozegrania piłki przez przeciwnika w budowaniu gry, a także do liczby utraconych posiadań w strefie zagrożenia, czyli na własnej połowie. I taki wyznaczyłem wspólny punkt na wykresie z poprzedniego i z obecnego sezonu, żeby znów pokazać,

W poprzednim sezonie. A jednak Arsenal zdecydowanie rzadziej odzyskuje piłkę na poziomie Manchesteru United, na poziomie Coventry, na poziomie Aston Willi, która nie jest drużyną pressingu, jest raczej drużyną wyczekiwania, drużyną prowokowania defensywą do ruchów przeciwnika, co też często ich sporo kosztuje, a propos też zarządzania wynikiem, co widzieliśmy ostatnio po meczu z Manchesterem United. I to jest w tym wszystkim niezwykle zaskakujące, natomiast chyba najbardziej to jest właśnie to nagromadzenie się klubów o bardzo podobnych efektach pressingowych.

Zastanawiam się, czy w przypadku Arsenalu nie jest to efekt tego, że rywale wybierają grę bezpośrednią, Częściej niż rozegranie od własnej bramki i dlatego nie ma tak częstego odbierania piłki, bo nie ma ku temu okazji przez Arsenal. Niezwykłe spłaszczenie się Premier League.

Trochę też uśrednienie, gdzie trzeba być niezwykle intensywnym albo też niezwykle pasywnym, żeby się wyróżnić w tym wszystkim. Ja mam taką teorię odnośnie tego, że w ostatnich latach, jeśli Arsenal miał jakąś taką stronę, gdzie ewidentnie był mistrzowski, nadal w sumie jest, no to to jest defensywa. Wiadomo, w różnych fazach możemy mówić o broni niskiej, wysokiej itd., ale pressing Arsenalu był przez kilka ostatnich lat po prostu wzorowy. Moglibyśmy pewnie policzyć na palcach jednej dłoni mecze w każdym sezonie, gdzie oni Nie dojeżdżali, jeśli chodzi o pressing i wydaje mi się, że to jest po części właśnie odpowiedź na to, też na to, co trochę wprowadził do ligi być może Andoni i Raola, co też jest konsekwencją właśnie tego, że tak wiele jest tego chaosu i coś, co też widzimy przy okazji starć innych ekip z europejskiej czołówki, bo wydaje mi się, że mówiąc właśnie o

Uważam, że rywale być może tutaj właśnie w taki sposób zwiększają swoje szanse specjalnie przeciwko Barcelona, choć oczywiście wiemy jak to brzmi, brzmi to głupio w momencie, gdy Arsenal ma 20-30, Ale mówię tutaj na przykład o takim meczu jak Arsenal, o takim meczu jak Arsenal z Sunderlandem. Sunderland moim zdaniem jest świetnym tego przykładem, że po sezonie 24-25, gdzie po raz kolejny widzieliśmy Beniaminków, którzy spadli z ligi i to z hukiem, o ile mnie pamięć nie myli, tak było, Burnley w pewnym momencie, Kompanego, który chciał grać w piłkę jeszcze rok wcześniej i totalnie im to nie wyszło itd. Przyszedł Sanderland, który był zespołem bardzo reaktywnym, który oczywiście strzelał dużo lepiej niż powinien, możemy mówić o tych różnych wskaźnikach over performance'u, ale generalnie nie chciał trochę uprawiać sztuki dla sztuki, tylko skupiał się na tym, żeby osiągnąć wyniki, żeby właśnie grać bezpośrednio.

A to jest cytat z Mikela Artety. Który też właśnie odwołuje się do tego jednego gola, który może zrobić różnicę i do tego, czego być może Arsenal jeszcze nie ma w ofensywie w tym momencie, czyli takiego totalnego game changera. To jest wywiad z Marką, którego Arteta udzielił bodajże gdzieś na początku tego roku, kiedy właśnie mówił o tym, że gra powinna być bardziej płynna i powinniśmy dążyć do generowania chaosu. W dzisiejszym futbolu każdy jest przygotowany na kolejny ruch przeciwnika, ale kiedy pojawia się okazja I tutaj tylko powiem, że odbijam do Ciebie piłeczkę. Nie mam przygotowanego tego cytatu jako grafiki, ale w wywiadzie dla The Independent Andoni Iraola w styczniu, jeszcze rok wcześniej przed tym, jak to powiedział Arteta, też powiedział, że teraz każdy ma już strukturę pozycyjną.

Po układanych w głowie do tego, jak trafić z bazy treningowej do domu. Oczywiście on odwoływał się do tego, jak zespół może wygrać mecz, że może mieć różne sposoby i musi się potrafić odnajdywać w kontekście pewnych rozwiązań strukturalnych itd., taktycznych w trakcie spotkań. Tymczasem ten sezon to jest chęć odnajdywania się w większym chaosie, Chęć oddania większej swobody w zarządzaniu meczem i sytuacją na boisku zawodnikom. Chęć zmniejszenia tej liczby przygotowanych scenariuszy, przygotowanych dróg do domu, żeby to zawodnicy potrafili odnajdywać. Uważam, że jeszcze nie do końca to widać w grze Arsenalu, bo mam wrażenie, że

Wszystko to, co pozwoliło Arsenalowi zdobyć pierwsze po latach mistrzostwo, jest silniejsze niż wola do ewolucji, którą wyraża Mikel Arteta, wiedząc, że zespół musi ewoluować, jeśli ma wejść na kolejny poziom. Zespół musi być coraz lepszy w posiadaniu piłki. Ale Arsenal, uważam, jest coraz lepszy w posiadaniu piłki. Tylko to nie jest jeszcze wyrażane. Ok, może w liczbach kreowanych sytuacji tak, może w tym, że nie potrzebuje tak wielu stałych fragmentów gry do wygrywania spotkań itd., itd., ale uważam, że nie jest w tym powtarzalny, ale jest lepszy. Coraz częściej wykonuje takie działania jak choćby gol z Chelsea, jak choćby gol z Manchesterem City na starcie sezonu.

Ma momenty, w których widzimy zdecydowanie większą swobodę, To uwolnienie było odczuwalne, a jednocześnie z tyłu głowy zawodnicy mają wszystko to, co przyniosło ogromny sukces, jakim jest Mistrzostwo Anglii i finał Ligi Mistrzów. I teraz pytanie na ile to, co zdarzyło się z Arsenalem po objęciu prowadzenia finale Ligi Mistrzów, Nie działa teraz na głowę z kolei samego Mikela Artety, że to było za bardzo zarządzanie tym wszystkim, czym jest wynik w takim meczu, okolicznością, a za mało było tego wszystkiego, czym są sami piłkarze. I teraz kluczem jest to, żeby oni sami to zrozumieli. To jest w ogóle bardzo ciekawy wątek, bo właśnie ja mam wrażenie, że Arsenal jest być może jeszcze bardziej pragmatyczny w tym zarządzaniu meczami niż był kiedykolwiek, ale wydaje mi się, że też... Okej, ja wiem, że wiele osób odnośnie Arsenalu ma taką opinię, że to jest najmniej ekscytujący zespół od kilku lat, ale znowu...

Trochę odłóżmy na bok dyskusję o tym, co jest ekscytujące, co nie i czy nam się podoba, nie wiem, kubizm czy jakiś inny styl malarstwa, a zwróćmy uwagę na to, czy to, co jest namalowane, no w ogóle jest namalowane. I w wypadku Arsenalu mamy po raz kolejny do czynienia z kapitalnym startem sezonu i jak wspomniałeś o tych wypowiedziach Artety, ja cały czas czekam na tę ewolucję, bo on po wywiadzie z Paris Saint-Germain udzielił bardzo takiej Wymowny moim zdaniem w konferencji prasowej, gdzie oczywiście widać było, że był smutny, że przechodziły przez niego wszystkie te emocje. Natomiast zadano mu pytanie, czy w przyszłości będzie chciał naśladować styl zawodników Paris Saint-Germain. I powiedział, że tak. I indywidualne działanie, które mają, to na pewno.

To jest właśnie to, co będzie, zdaniem Artety, wyglądać coraz lepiej przez cały sezon. Więc ogólnie, właśnie tutaj wskoczyła nowa grafika, mam wrażenie, że Arsenal w tym sezonie zmienia się pod tym kątem, że faktycznie tych rotacji tam, co jest normalne być może poza jakimś testem oka, z danymi, do których jeszcze dostępu nie mamy, ...Arsenal częściej właśnie choćby cofa rajsa między stoperów, Calafiori wędruje po jakichś szalonych strefach, Timber ląduje na lewym i tak dalej i tak dalej. Ja często mówiąc o PSG odnoszę się do tego, że to jest trochę zespół, gdzie cały czas dochodzi do wzajemnego interpretowania przestrzeni, tak? Gdzie jeden zawodnik jest tu, jeden jest tam i to wymaga ogromnej takiej kognitywnej mocy.

O PSG, a Arsenal jest po prostu zespołem No wiadomo, ciężko jest to jednoznacznie zaakceptować, jak się to usłyszy. Trochę takim jak PSG, ale dostosowanym do standardów Premier League, dostosowanym do tego, żeby właśnie zmierzyć się z zarządzeniem meczami, z intensywnością i z tym, żeby właśnie mieć Jeden moment, gdzie jesteś w stanie przechylić szalę zwycięstwa na swoją korzyść. I zamykając już wątek ten, tylko powiem, że dla mnie to, co jest najbardziej imponujące, to jest to, że pomimo tej ewolucji, która postępuje powolutku, ale postępuje w Arsenalu, Cały czas ta ekipa jest niesamowicie skoncentrowana i żalna w tym, co robi, zwłaszcza w defensywie.

To jest coś, co jest godne. Niezależnie od tego, czy wolimy kubizm czy renesans w stylu malunku. W tym wszystkim o czym mówisz wydaje mi się, że w ogóle bardziej ten rozwój i ewolucja Arsenalu widać w Lidze Mistrzów póki co niż na poziomie Premier League. I wracam do meczu z Bayernem Monachium zwłaszcza, gdzie Arsenal moim zdaniem zaprezentował się Przy piłce, pod względem gry apozycyjnej również, lepiej niż w tym meczu, który z Bayernem wygrał rok wcześniej u siebie 3-1. Tu był remis 2-2. Zresztą w ogóle świetne spotkanie, fantastyczne. Momenty, nie wiem, Harrego Kane'a, jego rozegranie z autu bramkowego, jego asysta do Afonso Davisa, ale także spektakularny go wyrównujący Declana Rice'a po wejściu w drugie tempo, wykorzystanie konceptu trzeciego zawodnika, czyli znów mówimy o czymś, co jest gdzieś tam u podstaw Juego de Pozicion i Guardioli.

Ciekawe są te wypowiedzi Michaela Artety, który dąży do tych kolejnych zmian, ale znów jak porównuje sobie Jego wypowiedź do tej, którą też przygotowałeś ze strony Andoniego i Raoli. Ja widzę tam tak wiele powiązań, tak wiele znaków równości, że zastanawiam się, czy ta ewolucja ze strony Artety nie idzie właśnie w tym kierunku. Po raz kolejny mówimy o tym, że był na początku swojej przygody w Arsenalu po tym ustabilizowaniu składu, po wyrzuceniu zbędnych zawodników, stworzeniu podstaw takiej kultury, która też przyczyniła się do zdobycia Mistrzostwa po kilku sezonach, ale tamten Arsenal był niesamowicie ekscytujący, ale kiedy on zobaczył, że chodząc na poziom

Też nie ma tej grafiki, ale generalnie też chodzi właśnie o takie rozpoznanie momentu, kiedy, co ma się stać i kiedy, jak mamy podejść do przeciwnika. To jest właśnie Takie być może zaskoczenie cały czas tego rywala, o to w końcu chodzi w piłce nożnej. Wtedy Alonso mówił, tutaj cytuję, że chodzi o adaptowanie się do kontekstu. Dziś wiedzieliśmy, że Everton może podejść jeden na jeden, a czasem może mieć przewagę jednego zawodnika z tyłu, więc musisz wybierać, jak być efektywnym w swojej grze. I właśnie O to chodzi, wydaje mi się, że w Arsenalu, żeby właśnie cały czas wybierać poniekąd, w jaki sposób można tego przeciwnika zaskoczyć. Arteta powiedział kiedyś, że on chce być efektywny we wszystkich fazach gry i wydaje mi się, że to widać po prostu po tym zespole i wydaje mi się, że też to widać trochę

I europejskiej czołówce, bo Wansław Kompany zapytany o to, jak można zagrać z PSG, użył tylko jednego słowa. Więcej. Po prostu więcej pressingu. I później to rozwinął, że jeśli grasz przeciwko PSG, no to albo masz totalny pressing 1 na 1 i właśnie długą piłkę, opanowanie drugiej piłki i wtedy jest jakby ten moment, kiedy jesteś w stanie operować i atakować na blok przeciwko. Albo, wtedy oczywiście tego nie wiedzieliśmy, ale myślę, że poniekąd zasugerował Artecie, drugim sposobem jest to, żeby zagrać o 180 stopni inaczej, czyli po prostu zwinąć się i liczyć tylko na szybkie ataki. I być bardzo kompaktowym, gdzie też Arsenalowi nie brakowało wiele, żeby finalnie wyszło na artety, bo wszystko zostało rozstrzygnięte w rzutach karnych.

Natomiast skończmy właśnie o zespołach i o całej lidze i o trendach. Mówisz o drużynach, które się skrajnie wyróżniają. Mamy Manchester City, Tottenham, Arsenal też w takim względzie, Brighton, które do tego dołączyło. Natomiast jest ta cała grupa drużyn, które nas interesują z tego względu, że w tej kolejnej setce będziemy ciekawi ich ewolucji. Przed nami ostatnie mecze reprezentacji, następuje To co można określić mianem dociśnięcia pedału gazu do dechy w Premier League. Zaczyna się zwariowane granie mecz, mecz, mecz, mecz, mecz przez praktycznie 4 miesiące na krajowym podwórku. Oczywiście, że krajowe puchary też w to wchodzą.