KLOPPIZACJA LIGI (TOP TACTICS #2)

Siema, siema, siema. Witamy z powrotem na kanale TOP 4 PODCAST z naszym formatem, który formalnie nie ma nazwy. Ja dałem mu taką nieformalną TOP TACTICS. Niech będzie, zobaczymy, może się utrzyma. Oczywiście Janek Bukowiecki jest ze mną prosto z cieplutkiej Barcelony, czy takiej sobie Barcelony? Cieplutkie. Jak zwykle w Barcelonie miało być, jak zwykle, oczywiście nie jak zwykle, ale jak zwykle jak w Barcelonie wyświetla mi się w aplikacji pogoda na telefonie, że będzie cały tydzień pochmurno, to później wychodzi, że jeden dzień jest pochmurny, a reszta jest powiedzmy, że w porządku, więc dzisiaj 23 stopnie, słońce, bywało gorzej 11 listopada.

Ale nie chcę też tutaj jakoś się przechwalać, więc powiem tylko, że słonecznej Barcelony. I tak prowokujesz, i tak prowokujesz. Ja wczoraj odbyłem pierwszy trening na zaśnieżonym boisku, 10 listopada, odnotowane. Coś wspaniałego, mokre buty, zero stopni, piłka, do której się lepią resztki śniegu. No nie są to komfortowe warunki do prowadzenia treningu. Natomiast dzisiaj jesteśmy po setce. To znaczy nie jesteśmy formalnie po setce, że coś sobie walnęliśmy. Jesteśmy po setce meczów Premier League w tym sezonie. Jesteśmy po 10 kolejkach, 100 meczach i uznaliśmy z Janekiem, że to jest doskonały moment, żeby sobie pewne trendy

Z kolei spada odległość, gdzie zaczyna się ten pressing zespołowy. Bardzo ciekawe są te ewolucje pozostałych lig na tle angielskiej. W przypadku Serie A pójście w górę. Ja bym to określał trochę bardziej efektem como. W przypadku Bundesligi to jest w ogóle coś niesamowitego, jak ta liga potrafi Chyba przebić jakieś kolejne takie oczekiwania w kontekście tego, gdzie jest granica intensywności działań piłkarzy bez piłki. Z kolei w Lidze Hiszpańskiej jest to odwrotność, czyli Zmniejszyła się odległość, ale i zmniejszyła się liczba pressingów zespołowych i ja bym to trochę określił efektem Barcelony, czyli jeszcze bardziej wszyscy się Barcelony boją, czyli jeszcze bardziej się obniżają, jeszcze gramy niżej, jeszcze może gramy bardziej aktywnie, bliżej własnej bramki, ale niekoniecznie wyżej.

Efekt Bordalasa, który jest hetafem bardzo reaktywnym. Przepraszam, tutaj musiałem napomknąć o Bordalasie, bo jak Liga Hiszpańska to wiadomo, ale już oddaję głos. Bardzo słusznie, bo mówimy o przypadkach skrajnych. Efekt Barcelona też jest przykładem skrajnym w La Lidze. Tak samo Bordalas, tak samo Hull City czy Manchester City. Dwie drużyny na skrajnych końcach. Wszelkie informacje o naszych różnych wykresach odnośnie posiadania piłki i zachowań przy piłce. No i oczywiście Liga Francuska, której też skok w kierunku intensywności działań pressingowych na mecz jest znaczący. Tutaj nie będę się wymądrzał, bo aż tak Francuskiej Ligi nie śledzę czego to jest efekt.

Uważam, że rywale być może tutaj właśnie w taki sposób zwiększają swoje szanse specjalnie przeciwko Barcelona, choć oczywiście wiemy jak to brzmi, brzmi to głupio w momencie, gdy Arsenal ma 20-30, Ale mówię tutaj na przykład o takim meczu jak Arsenal, o takim meczu jak Arsenal z Sunderlandem. Sunderland moim zdaniem jest świetnym tego przykładem, że po sezonie 24-25, gdzie po raz kolejny widzieliśmy Beniaminków, którzy spadli z ligi i to z hukiem, o ile mnie pamięć nie myli, tak było, Burnley w pewnym momencie, Kompanego, który chciał grać w piłkę jeszcze rok wcześniej i totalnie im to nie wyszło itd. Przyszedł Sanderland, który był zespołem bardzo reaktywnym, który oczywiście strzelał dużo lepiej niż powinien, możemy mówić o tych różnych wskaźnikach over performance'u, ale generalnie nie chciał trochę uprawiać sztuki dla sztuki, tylko skupiał się na tym, żeby osiągnąć wyniki, żeby właśnie grać bezpośrednio.

W tym sezonie bardzo dobrze operuje piłką i jest w stanie w taki sposób nie przepychający przeciągać mecze na swoją korzyść. Mówiąc o obecnej Premier League ja tylko zwiększę po raz kolejny ten monolog tym co mówił Anthony Gordon kilka miesięcy temu w styczniu i we wrześniu. Dwie takie wypowiedzi do których chciałby się odwołać pewnie większość osób. Wie o nich, ale w styczniu on mówił przed meczem właśnie z PSG, przy okazji meczu z Francji w Champions League, że w Lidze Mistrzów zespoły są zwyczajnie dużo bardziej otwarte, że w Premier League ta liga jest bardziej fizyczna niż kiedykolwiek. Natomiast we wrześniu już wiadomo, w Barcelonie, gdzie łatwo się to mówi, W Barcelonie, że na przykład kiedy Rayo starało się sprawić, że ten mecz będzie ciężki dla nas, coś co też można zauważyć w starciach z zespołami średniej półki w Premier League, zresztą dość powiedzieć, że Rayo to jest poprzedni klub Andoniego i Raoli i Bormów.

Nie polegali oni jako Barcelona tylko na długich piłkach albo tylko na takich bezpośrednich ruchach, tylko że polegali właśnie na grze pozycyjnej, że wiadomo, że z Pedrim i z Laminem Jamalem to jest łatwiejsze, ale to jest mimo wszystko duża ta różnica kulturowa moim zdaniem, która mimo wszystko też wynika z tego, że w Premier League, znowu do tego wrócę, no tej jakości jest po prostu bardzo dużo i finansowo kluby stoją już na takim poziomie, Każdy jest w stanie rzucić wyzwanie każdemu, przynajmniej pod kątem poszczególnej fazy meczu. Właśnie zacząłeś wątek, który też chciałem na koniec poruszyć. Wiem, że obiecywałem jeszcze to, co przygotowałeś odnośnie ról poszczególnych zawodników, ale pozwól Janek, że sobie to zostawimy na przyszłość, bo to będzie mega ciekawe odnośnie tych dwóch ról, które przygotowaliśmy.