Nowe tytuły i trochę ryzyka. O planowaniu roku wydawniczego

To jest dość dziwne może, ale działa. Natomiast jak się dobiera? My dobieramy głównie... Trochę myślimy też seriami wydawniczymi, tak? Ale pierwsza rzecz to jest jakość, czyli po prostu wydajemy to, co chcemy przede wszystkim, to, co nas interesuje, to, co uznajemy za warte przybliżenia czytelnikowi albo to, co uznajemy za duży brak na polskim rynku wydawniczym, tak? Tak było na przykład, nie wiem, z Walterem Kempowskim czy właśnie Jonem Fossem. Oczywiście to się zdarza trochę bardziej kapryśnie. Na przykład Sebastian Bary to bodaj ulubiony albo jeden z ulubionych pisarzy mojego wspólnika Michała.

Dostaliśmy bodaj dwa gotowe przekłady, które wydamy. Bo były dobre, tak? Przez debiutantów zrobione. Oczywiście jest nad tym więcej trochę pracy niż nad, no i trzeba kupić licencję, tak? Niż nad przykładami zawodowców. Ale warto, tak? Zastanawiam się i to mnie prowadzi do pytania, które chyba zawsze chciałem zadać Arturowi Rujkowi przy okazji ofestivalu. To znaczy, czy tak jak on, czy on zna te 95 zespołów, które występują co roku, tak? Czy ty znasz te wszystkie 44 książki realnie? Możesz powiedzieć, że je przeczytałeś? Nie, nie, nie znam. Nie znam, bo znam pewnie część z nich, tak? Jeśli mówimy o takich autorach typu Walter Kempowski, Jan Fosse, Sebastian Barry.

Czasem coś czytałem wcześniej po angielsku, Barry'ego głównie. Natomiast Znałem na przykład powieść Waltera Kempowskiego, Wszystko na darmo, którą wydaliśmy w 2023 roku. Czytałem ją po angielsku właśnie, ale nie znam książki, którą wydajemy w przyszłym, choć mógłbym ją przeczytać po angielsku, ale jestem pewien, że to jest taki wspaniały pisarz. Zresztą wiem, że to jest jedna z najlepszych niemieckojęzycznych powieści ostatnich stu lat. Była w takim rankingu... Cajta bodaj, który jest z dużych niemieckojęzycznych gazet prestiżowych. Także nie, nie zawsze znam. Nie, zdecydowanie tak nie jest. To jest też czasem niemożliwe, bo wydaje mnie też książki