Anna Mucha, odc06

Jako dziewczynka numer naście, dziewczynka numer jeden miała zadanie aktorskie. Ja byłam w grupie innych dzieci. Dziewczynka numer jeden dostała zadanie aktorskie, miała przejść z punktu A do punktu B, po drodze się przewrócić, rozpłakać, wpaść w ramiona Janusza Korczaka, czyli Wojciecha Przoniaka i tyle, albo aż tyle, ponieważ ona się rzeczywiście rozpłakała, ale wcześniej, zdecydowanie wcześniej, powiedziała, że odmawia wykonania zadania aktorskiego, więc ja niewiele myśląc, czekając na przerwę obiadową, podeszłam do Andrzeja Wajdy i powiedziałam, proszę pana, jak ona tego nie chce, to ja to mogę zrobić. I jestem. Czyli już wtedy chwyciłaś tego byka za rogi. Ja chyba lubię po prostu przerwy obiadowe. Masz na swoim koncie granie u Stevena Spielberga. Mam, o to też już nikt nie pyta i ja o tym też sama zapominam.

Ale też oszczędną, jeżeli chodzi o pewnego rodzaju komplementy na przykład. To znaczy mówiła mi, że na pewno dzień będzie świetny, że na pewno coś się uda, na pewno coś umiem, albo może pani nie będzie na przykład z matematyki i się rozchoruje. Natomiast jak już na przykład przechodziło do rzeczy zawodowych, to moja mama niespecjalnie mnie chwaliła. Pamiętam, jak kiedyś siedzieliśmy przy jakimś stole i moja mama powiedziała coś takiego, że, nie chcę, żeby to brzmiało jak wiwisekcja, ale siedzieliśmy przy stole jakimś wspólnym i moja mama powiedziała, no gdzie tam Ania zagrała jakiegoś Wajdy, ale co tam. Podajcie mi żurawinę. I o tym jest spektakl też między innymi. Albo na przykład jak moja mama po jakiejś mojej roli podeszła do mnie i powiedziała, dobrze jest, wstydu nie ma.