Anna Mucha, odc06

Ja bym wolała i tak zresztą wychowuję swoje dzieci, żeby one się odnalazły w różnych sytuacjach i muszę powiedzieć, że jestem z nich dumna. To piękne, to na pewno jest Supermocne. Dzisiaj jesteś producentką. Produkujesz spektakl w taki sposób i robisz go tak, żeby jakby odpowiadał tobie. W takim spektaklu chciałabyś zagrać? To jest na pewno spektakl, w którym mogłabym zagrać i chciałabym zagrać, jeżeli chodzi o rozumienie i samej produkcji, i sceny, i scenografii, i tekstu, co jest najważniejsze, i pozostałych kolegów aktorów. Nie gram dlatego, że przyszedł ten moment, kiedy mogę wypuścić innych i po prostu cieszyć się tym, że zatrudniam absolutnie fantastyczne nazwiska. Paulina Holz, Paweł Delong, Grzegorz Wąs, młodzi Emma Grzno, zresztą w roli głównej, Piotrek Janusz, który jest do schrupania i Hania Turnał.

To też jest taki kolejny trening rozdzielania światów. No nikt nie powiedział, że jesteśmy normalni. Sam zarys fabuły Nadziei jest bardzo ciekawy. Już wspomniałaś, że obsada jest genialna. Nie kusiło cię, żeby sobie wziąć tę rolę? Kusiło mnie oczywiście, ale zobaczyłam Paulinę Holz na scenie i pomyślałam sobie chapeau bas. I widziałam Paulinę i jest absolutnie fenomenalną, wspaniałą aktorką, aktorzycą taką. I po prostu kibicuję, trzymam kciuki, zacieram rączki i jestem szczęśliwa, że mogę z nią pracować. To jest taki trening umiejętności odpuszczania? Że nie nad wszystkim musisz mieć kontrolę? Też, tak. To znaczy i tak jest i nie do końca, no bo oczywiście ja staram się mieć kontrolę nad wszystkim dookoła, łącznie z tym, jakie będą przekąski.

Natomiast tak jak powiedziałam wcześniej, to znaczy tu mam poczucie, że jestem wśród przyjaciół, tam mam poczucie, że jestem, nawet jeżeli wśród przyjaciół, to z takich przyjaciół, którzy siedzą wygodnie w fotelach, mają założone ręce na piersi i mówią, no dobra, to baw mnie. Pokaż, pokaż. A tu jest luz, tu jest naprawdę tak dobrze. Bo rozumiem, że ten pierwszy spektakl, który produkowałaś, to był ten przejęty. Tak, przygoda z ogrodnikiem. Czyli też właściwie skorzystanie z pewnej szansy. Ależ dobrze, dobrze kombinujesz. No, no. Z pewnej okazji. Nazywając rzeczy po imieniu, z dnia na dzień rzuciłam przygody z ogrodnikiem, rzuciłam tę robotę, a później, kilka chwil później, jak poinformowałam cały zespół o tym, że odchodzę i jakie są powody mojego odejścia, jeden z kolegów powiedział, hola, hola, stop.