Anna Mucha, odc06

Mam, to też była wspaniała przygoda lata temu, chodzi o listę Schindlera. To zabawne, bo akurat z Pawłem Delongiem również jesteśmy odtwórcami ról w liście Schindlera i teraz spotykamy się w innych rolach. Ale jednak przy spektaklu nadzieja. Jeszcze zanim więcej powiemy o spektaklu, to kiedy przyszła do ciebie taka pierwsza myśl, że jednak to aktorstwo i to już tak świadomie na 100%? Wiesz co, pierwsza myśl jaką miałam, to myśl o tym, że aktorstwo nie. Ponieważ w pewnym sensie wychowywałam się na planie, to oczywiście wszystko wyglądało zupełnie inaczej niż pewne wyobrażenie na temat hollywoodzkiej obecności dzieci w filmach, czy tych wszystkich historii, które ja słyszałam o, nie wiem, chociażby obecności narkotyków, czy wykorzystywaniu dzieci.

Ale ja mam tak wiele przyjemności z tego, że na co dzień spotykam się z ludźmi, na co dzień spotykam się z publicznością teatralną. Dla mnie naprawdę największą nagrodą jest fakt, że ludzie przychodzą do teatru, że są wyprzedane bilety i to jest taki weryfikator codzienny. To ostatnie jeszcze pytanie o przeszłość. Chłopaki nie płaczą i młode wilki jedna druga to przekleństwo? Nie. To znaczy, ja robiłam tak wiele różnych rzeczy w swoim życiu, że trochę jest tak, że w zależności od tego, kto z czego mnie rozpoznaje, to ja trochę wiem o tobie. To znaczy, są tacy ludzie, którzy przychodzą i mówią, a kojarzy cię z panny Nikt. Są tacy, którzy właśnie jeszcze pamiętają listę Schindlera albo sobie przypomnieli niedawno listę Schindlera.