Anna Mucha, odc06

Jako dziewczynka numer naście, dziewczynka numer jeden miała zadanie aktorskie. Ja byłam w grupie innych dzieci. Dziewczynka numer jeden dostała zadanie aktorskie, miała przejść z punktu A do punktu B, po drodze się przewrócić, rozpłakać, wpaść w ramiona Janusza Korczaka, czyli Wojciecha Przoniaka i tyle, albo aż tyle, ponieważ ona się rzeczywiście rozpłakała, ale wcześniej, zdecydowanie wcześniej, powiedziała, że odmawia wykonania zadania aktorskiego, więc ja niewiele myśląc, czekając na przerwę obiadową, podeszłam do Andrzeja Wajdy i powiedziałam, proszę pana, jak ona tego nie chce, to ja to mogę zrobić. I jestem. Czyli już wtedy chwyciłaś tego byka za rogi. Ja chyba lubię po prostu przerwy obiadowe. Masz na swoim koncie granie u Stevena Spielberga. Mam, o to też już nikt nie pyta i ja o tym też sama zapominam.

Ja bym wolała i tak zresztą wychowuję swoje dzieci, żeby one się odnalazły w różnych sytuacjach i muszę powiedzieć, że jestem z nich dumna. To piękne, to na pewno jest Supermocne. Dzisiaj jesteś producentką. Produkujesz spektakl w taki sposób i robisz go tak, żeby jakby odpowiadał tobie. W takim spektaklu chciałabyś zagrać? To jest na pewno spektakl, w którym mogłabym zagrać i chciałabym zagrać, jeżeli chodzi o rozumienie i samej produkcji, i sceny, i scenografii, i tekstu, co jest najważniejsze, i pozostałych kolegów aktorów. Nie gram dlatego, że przyszedł ten moment, kiedy mogę wypuścić innych i po prostu cieszyć się tym, że zatrudniam absolutnie fantastyczne nazwiska. Paulina Holz, Paweł Delong, Grzegorz Wąs, młodzi Emma Grzno, zresztą w roli głównej, Piotrek Janusz, który jest do schrupania i Hania Turnał.