Strefa Rodzica - Rozmowy z Ekspertami - 41 - Jak się żyło w PRL'u

Ja gdzieś uważam, że tego na przykład mnie najbardziej brakuje. Ogólnie, ogólnie brakuje mi stosunków międzyludzkich, bo to zdecydowanie żyło w PRL'u. Nie zapomnę jak moja mama, mieszkaliśmy oczywiście w bloku z wielkiej płyty na dziesiątym piętrze, dwie klatki i myśmy się absolutnie wszyscy sąsiadami znali. W sobotę się było u Krysi, w piątek moi rodzice byli u Batki, a w następnym tygodniu u Krzysia i tak dalej, i tak dalej. I po prostu tam były ciągłe wędrówki lodów. No, u sąsiadki na dole się korzystało z toalety, żeby nie wchodzić na górę do siebie do domu. I przy okazji się podjadało z barku, takiego tego otwieranego od góry na kluczyk. Był taki barek, pamiętam. My żeśmy podjadali tak ptasie mleczko. A do sąsiadki naprzeciwko chodziłem, bo miała zawsze kiełbasę w lodówce i się pytałem, dzień dobry, czy jest kiełbasa u pani Marylki.

Dyrektora szkoły, którego znalazłem w wannie, bo tak u nas mu się spodobało, że poszedł się zrzemnąć w wannie. Więc przed świętami był Karp, a później na karnawał był dyrektor, zresztą bardzo sympatyczny, z mojej podstawówki. Więc no tak, te zabawy były, one też zazwyczaj gromadziły właśnie sąsiadów, bo to też wszyscy wiedzieli i tak jak mówiłaś, ludzie się bawili. Wtedy mniej chyba na urodziny, raczej się bawiło na imieniny. Czy tam Baśki, czy Zośki, czy Zenka, czy takie popularne imiona. To zawsze się znalazł jakiś tam... Zawsze był jakiś Zenek, prawda? Albo Baśka. Tak, Zenek albo Basia. Albo Andrzejki. A jak nie, to nic by nie wynaleźli, naprawdę. To ja miałam wrażenie, że moi rodzice to chodzili do kogokolwiek, byleby tylko wyjść z domu. A a propos tego, co powiedziałeś, to powiem ci szczerze, że ja mam z 15 zdjęć mojego taty w stroju kobiety w peruce.

Co już siłą rzeczy, no mówiąc brutalnie, trafisz na jakiegoś sąsiada, niekoniecznie ze swojej bajki. No to przerąbane, bo dwa tygodnie z nim wypoczywasz, więc to... I słuchasz jego muzyki urożonej. I słuchasz jego muzyki, tak. No więc to już dzisiaj jest inaczej, ale fakt, że te ośrodki istnieją i można czasami, teraz już oczywiście nie trzeba z zakładów pracy tam jechać, czy być wysyłanym, bo to też nie było takie proste, że każdy mógł do takiego ośrodka pojechać. No ale to już jest trochę inny rodzaj przygody. Myślę sobie, że my wracamy często naszym zachowaniem lub aktywnością do PRL-u. Na przykład imprezami na powietrzu, tak zwanymi potańcówkami. Ja już wielokrotnie widziałam, byłam na jednej czy na dwóch, niestety tylko w Warszawie.