#129 007, Dyrektywa, Leon Zawodowiec

Jak wiecie doskonale, ja kocham gry Supermassive. Zawsze o tym mówię, zawsze to podkreślam. Uważam The Dark Pictures Anthology za fantastyczny projekt. Uważam, że byli w stanie zrobić naprawdę fajne gry. Przypomnę chociażby genialne House of Ashes. Wiem, że czułeś. To pogadamy zaraz. Było tam kilka fajnych historii, chociażby Man of Medan, w którym debiutowało to i każda trzymała poziom. Powiem szczerze, ale House of Ashes było wybitne. Było średnie, ale dobrze się bawiłem, slasherowe, The Quarry, oczywiście ich oryginalny pierwszy tytuł, czyli Until Dawn, też był świetny. Nie mówię o remake'u, tylko o tej grze z 2015. Także oni trzymali poziom. Nawet ten The Casting of Frank Stone, który zrobili dla twórców Dead by Deadlight, jest bardzo fajny.

Przyszedłem sobie jakiś czas temu, opowiadałem o nim, więc wszystko się zgadzało. Tym razem mieliśmy mieć dostać kolejny odcinek z tej antologii, utrzymany w klimatach science-fictiona, dokładnie w takiej mieszance Dead Space'a z The Thingiem. No pytanie brzmi, co mogło pójść nie tak? Jak się okazuje, wszystko. Wiecie dlaczego wszystko? Bo ja mam wrażenie, że to już nie jest to Supermassive, które robiło te gry parę lat temu. To jest jakaś banda, zbieranina przypadkowych ludzi, którzy tworzą gry, ale nie do końca chyba rozumią ideę tego Dark Pictures Anthology. Może temat przewodni, że ma być fajna historyjka ala, nie wiem, jak się nazywały te nasze opowieści, skrypty, czy jakiś Twilight Zone, czy Outer Limits. Ale coś tu nie wyszło i już wam mówię dlaczego. Przede wszystkim historia. Historia ma bardzo fajny premis, no bo

Więc muszą przechytrzyć swojego prześladowcę, no i spróbować przeżyć, bo cała idea tych gier od Supermassive, tych filmowych horrorów jest taka, że Bohaterowie powinni przeżyć. Oczywiście to zależy od gracza, czy ci bohaterowie przeżyją, no bo podejmujemy decyzje, czyli wciskamy guziki w ramach QuickTime Eventu, podejmujemy decyzje kluczowe, jeśli chodzi o to, co się stanie z daną osobą i obserwujemy akcje na ekranie. Oczywiście głównie chodzimy, rozmawiamy, czytamy wiadomości, odpisujemy na wiadomości i ta akcja jakoś się posuwa do przodu. Na pewno wielkim plusem jest to, że autorzy chcieli urozmaicić rozgrywkę wprowadzając elementy skradankowe. No i teraz pytanie brzmi, czy był sens? Jest to zrobione bardzo, bardzo źle. Są nudne, są banalne.

Wydawać by się mogło, że Supermassive ma bardzo fajny silnik do renderowania twarzy tych aktorów filmowych, ale powiem wam szczerze, że mam wrażenie, że to ulega jakiejś takiej degradacji z gry na grę. The Quarry już były fajne postacie. W antologii Dark Pictures było super, szczególnie w House of Ashes, ale już na przykład w Devil Inside Me było troszkę gorzej, a The Casting of Frankston było jeszcze gorzej, a tutaj w ogóle jest słabo. One wyglądają bardziej jak lalki woskowe, chociaż ta mimika jest, niektóre postacie są świetnie zrobione, niektóre gorzej. Ale sama gra, gdzie chodzimy po tych samych pomieszczeniach, tego samego jednego statku, co chwila wracamy do podobnych pomieszczeń, wszystko jest ciemne, bo nie ma prądu, świecą jakieś światła alarmowe, Czy tam wiecie, tak się mówi, światła pokładowe.

Dobra, to przejmuję ja. Muszę powiedzieć, że tak, nagadałeś się. Ja muszę powiedzieć tak, jeżeli Rafał powiedział, że jest rozczarowany grą Supermassive, to musi być źle, bo jest chyba jednym z największych orędowników w polskim internecie giereczkowym. Ale szczerze, ona ma chyba oceny 5 na 10 średnio, tak? Ale wiesz co, ja byłem bardzo ciekaw tego, jak ty będziesz o tej grze opowiadał, bo ja słuchałem recenzji, kiedy byłem w Poznaniu, pozdrawiam Artura, który swoją drogą właśnie ugotował panowie, zobaczcie. Widziałem okładki, słuchajcie, wy widzicie te okładki już oczywiście publicznie, bo to będzie odcinek w eterze. Niesamowite, bardzo mi się podoba Tomo jako Norman Sandsfield, no i oczywiście Czuj jako Matylda.

Mógłbym tylko dopowiem, że na ten temat, wiesz, mógłbym wyciągnąć jakie wiązanki Rafał puszczał na Messengerze na temat tej gry. Wyrażając swój po prostu zawód, żeby było jasne. Tak, a ja właśnie pamiętam, że jak zawsze gadaliśmy, jak bardzo jarał się, że wychodzą nowe gry Supermassive albo że musi ograć Day One. Natomiast jeśli chodzi o gry Day One, których ja się nie spodziewałem, że zagram i wytłumaczę dlaczego zagrałem, bo moja motywacja do zagrania w tą grę była dosyć nieoczywista. Już na pewno, że ją odpaliłem. Mianowicie spędziłem ostatnie kilkanaście do dwudziestu godzin, co jest naprawdę dużą ilością czasu jak na mnie i tego typu grę w grę Subnautica 2.