#129 007, Dyrektywa, Leon Zawodowiec

Wrócimy do tego przy okazji omawiania Pani Szera, bo ja też obejrzałem, bo to był jedyny superbohater, tak go nazwijmy, którego ja lubię, wiesz. A ja wam tylko jeszcze tak rzucę jedno hasło odnośnie Star Warsów. Zdałem sobie wczoraj sprawę, że za rok Gwiezdne Wojny skończą pół wieku. 50 lat. I wciąż te z siedemdziesiątych lat są najlepsze. A odnośnie Punishera powiem tak, ja straciłem serducha, nie chcę oglądać. Pogadamy o tym, nie poznęcamy się. Posłuchasz nas w takim razie, albo mnie nawet. Jestem ciekaw, jak wam Bertal się podoba, bo ja z kolei nie jestem wielkim fanem tego krzykliwego, płaczliwego Punishera. Ja jestem wielkim fanem Bertala, szczególnie po tym, co zaprezentował ostatnio w gary, jako swoje spektrum możliwości.

No to w dobrej cenie dorwałem, to już w ogóle jestem przeszczęśliwy. I słuchajcie, to jest mega przyjemna gra. Na pewno nie jest wymagająca. To nie. To jest przecież gra LEGO, czyli grupą docelową są przede wszystkim dzieciaki. To co mi się tak naprawdę dla mnie jest urocze, bo to jest w sumie dobre słowo dla tej gry, ona jest urocza, z nią się przyjemnie człowiek bawi, jest masa takiego humoru i ona tak naprawdę bym ją określił troszeczkę mianem Batman Greatest Hits. Bo ona tak naprawdę korzysta ze wszystkiego, co powstało o Batmanie i wrzuca to do jednego gara.

Albo Leon. Leon, pokaż okładkę właśnie, bo ja mam wersję 4K, którą kupiłem sobie jakiś czas temu, bo muszę mieć ten film. I to jest wersja kinowa, a czy wersja reżyserska, o której zaraz więcej. W obsadzie oczywiście żaden relaks, jak wspomniałem, debiutująca na wielkim ekranie Natalie Portman, Gary Oldman w roli antagonisty i Danny Aiello, czyli też postać kluczowa w filmie pana Tony'ego, czyli pośrednika Leona, który zlecał mu misję, że tak się wyrażę. Krótko o fabule. Mamy Matyldę i jej rodzinę. Ojciec zajmuje się przechowywaniem towaru brudnego, jak sobie napisałem, czyli chodzi o narkotyki, które przechowuje, jak się okazuje, dla bandy skorumpowanych gliniarzy pracujących w Departamencie DEA, czyli w agencji ścigającej właśnie.

Wtedy zaczyna się druga część filmu, w zasadzie ta główna, gdzie Matylda jest zafascynowana profesją Leona, bo odkrywa, że jest on zabójcą, tytułowym hitmanem. No i prosi go o nauczenie techniki zabijania ludzi, no bo chce zemścić się na mordercach swojej rodziny. A szczególnie właśnie na tym Normanie Stansfieldzie, granym przez Gary'ego Oldmana. Oczywiście ci zabójcy ścigają Matyldę, trafiają na jej świat i wtedy Leon musi dbać nie tylko o siebie, ale też o nią. I tutaj mamy też duży fragment filmu pokazujący ich rodziny, ich relacji, początkowo takiej trochę ojcowsko Piosenka jest ojcowskiej, przekształcającej się w inne uczucie z biegiem czasu, co dosyć mocno podkreśla wersja reżyserska, o której więcej za chwilę.

I od razu pytanie do was, kiedy byście obejrzeli, jakie macie wrażenia? Jeszcze dodam tylko, że dla mnie Nie wiem, kto zrobił największe wrażenie. Wydaje mi się, że na Gary Oldman, o którym zaraz też więcej opowiem, bo mamy dużo ciekawostek. Ja może rzucę dwie, jak zwykle, czy trzy, oddamy resztę, czujemy, bo on zrobił więcej tego. Ale ja mam takie, które muszę samo powiedzieć po prostu, bo to bardzo lubię te tematy. Żan Renault fantastyczny, ale on gra po prostu siebie, mam wrażenie, trochę. Jak to Żan Renault, bo on jest magnetyczny, przykuwa uwagę. No i kapitalna Natalie Portman. Ona miała wtedy, teraz nie chcę skłamać, chyba 13 albo 14 lat, będąc na planie filmowym. A grała dwunastolatkę. No miała 12 lat tak naprawdę, a 11 jak casting wygrała. Okej.

I to w tym kontekście w ogóle zaskakuje, jak to jest pełny i kompletny film, jak na to spojrzymy przez ten pryzmat. No i druga rzecz, która dla mnie jest najważniejsza, czyli to, co zrobił Gary Oldman w tym filmie, czyli jego improwizacje, bo podobnie jak Rutger Auer, który wymyślił słynną kwestię w Blade Runnerze, tutaj te najlepsze rzeczy, momenty, kwestie są wymyślone przez samego Gary'ego Oldmana i one zostały, one zbudowały wizerunek tego aktora po tym filmie, mam wrażenie. Po pierwsze tak, mamy słynną scenę, w której Norman Stansfield, właśnie grany przez Oldmana, opowiada ojcu tej Matyldy o swojej miłości i fascynacji Beethovenem. To było w ogóle właśnie zaskoczenie dla całej ekipy na planie, kiedy on zaczął to opowiadać. A potem jest taka scena, kiedy on obwąchuje tego aktora dosłownie z bliska i widać na twarzy aktora taki pewien dyskomfort, a nawet obrzydzenie, które nie było ogrom aktorską, tylko normalną reakcją na to, co zrobił Gary Oldman, który też to wymyślił.

On wiedział, że ten scenariusz nie jest idealny, że dialogi w pewnych aspektach są mocno cheesy, dlatego mając tych aktorów, właśnie Gary Goldmana czy Jeana Reno itd., zachęcał ich, że jak mają jakąś myśl, że coś się da zrobić lepiej, śmiało go for it. I z tego właśnie się wzięła ta scena, o której Rafał wspominałeś, z Beethovenem i obwąchiwaniem. I także scena połykania tabletek przez Gallego Oldmana, która wygląda jak jakaś creepy postać, dzisiaj byśmy powiedzieli fentanylowiec, który dostał zastrzyk dopaminy. On jakoś się tak wygina, gryzie tą tabletkę i robi się taki creepy. To jest niesamowite, nie? Tak, bo to w ogóle lek, Jezu, to był chyba jakiś prozum czy coś takiego, to jest lek, który jest uspokajający.

Tak, bo on tam jest takim ADHD-owcem psychicznym, psychopatą, w ogóle jakimś wariatem, nie? No, dokładnie. A scena Everyone to było na zasadzie takiej, że oni już kręcili kolejnego dubla, I doczytałem to, skąd się wzięło, że właśnie on miał w scenariuszu, on miał to powiedzieć, że wiecie, no na zasadzie, no, what do you mean, like, everyone. Miał to po prostu jakoś tak powiedzieć. Natomiast po którymś tam już dublu Oldman taki dał trochę wyraz swojej frustracji i zmęczeniu, a z drugiej strony stwierdził, że sobie zrobi coś dla jaj i tak właśnie wrzasnął to everyone. Wszyscy na planie po prostu zmroziło ich. I z jednej strony zaczęli się śmiać po chwili i stwierdzili, nie, to jest ta scena, to jest właśnie to, co chcieliśmy, to jest właśnie Norman Stanisław Witt.