S08E13: "Żywot Mateusza" (1967) || Gościnnie: Sebastian Smoliński

I wtedy zwiedził Grenlandię, Islandię i Wyspy Owcze. I tam się zaczęła jego fascynacja Skandynawią. I on mówi taką bardzo ciekawą rzecz, że im dalej podróżowałem na północ, tym większa była godność, jaką odnajdywałem w ludziach. To są jego słowa. I potem, kiedy tłumaczy się z wyboru tego barokowego utworu muzycznego, Corellego, mówi, że w tej muzyce była niesamowita godność. To słowo powtarza się drugi raz. Jeden obrazek tylko, który chciałem państwu narysować, bo z tego trochę ten film się wziął, był taki, że on się bardzo przyjaźnił z Wojciechem Solarzem, tutaj współscenarzystą, ale także potem reżyserem, tutaj razem napisali scenariusz. I teraz piękny obrazek. Mianowicie spędzali długie godziny na działce pod Warszawą.

On też napisał pod koniec lat 60. właśnie przy okazji premiery Żywotu Mateusza całą eksplikację w ogóle dotyczącą muzyki Corellego. Znaczy, że on wybrał utwór, właściwie to jest jeden utwór, to też jest taki aspekt może trochę minimalistyczny, że to nie jest tak jak u Kubricka, gdzie mamy pewną wiązankę klasycznych przebojów, Tu Strauss, tu Ligeti i to się jakoś tak uzupełnia. To jest właściwie jeden utwór złożony z kilku części i Leszczyński bardzo świadomie wskazywał jak to działa kontrapunktowo, jak on tę muzykę dobierał, w jakich momentach. że w pewnym sensie, jeśli reżyser bierze gotowy utwór istniejący, no to trochę cała odpowiedzialność spoczywa na nim, no ale to też jest tutaj ciekawe, że właśnie ta skandynawskość, pewna surowość jest powiązana z barokiem, tak, więc jakby z czymś, z definicji antyminimalistycznej właśnie, z czymś bogatym, takim pełnym ekscesu, nadmiaru,