S06E25: Nagisa Ōshima || Gościnnie: prof. dr hab. Krzysztof Loska

Prof. Loska wprowadził nas już w sposób doskonały, więc teraz pora na słowa Jana Gądowicza, które będą takim literackim domknięciem opowieści o filmie chyba najbardziej transgresyjnym w całej historii kina, czyli właśnie o Imperium Zmysłów. I tutaj na początku Jan Gondowicz odwołuje się do takiego zjawiska z estetyki japońskiej, które on podaje jako shibui. Zapisy tego słowa są różne. W każdym razie ja znalazłem kilka definicji shibui, czyli ta część estetyki japońskiej, która wskazuje na prostotę jako na jedną z kluczowych estetycznych Ja już się z wami pożegnam, ponieważ te słowa chciałbym, żeby wybrzmiały samym Gądowiczem.

Ja bardzo dziękuję za słuchanie, dziękuję patronkom i patronom, dziękuję prof. Krzysztofowi Losce, dziękuję Międzynarodowemu Festiwalowi Filmowemu MBank Nowe Horyzonty za współpracę. To wszystko jest dla mnie bardzo ważne i cieszę się, że ten odcinek mógł powstać. Ale po słowach Gądowicza ja już nie będę miał nic do dodania, bo ja nie umiem tak pisać jak on i cieszę się, że ktoś tak umie pisać i pozwólcie, że po prostu zostawię Was z tym tekstem. Po ostatnich słowach recenzji Gądowicza ten odcinek się zakończy. Czytam. Shibui to szczyt japońskiej elegancji, wyzywająca prostota. Shibui jest obraz stworzony jednym ruchem pędzla, kubistyczny fałd jedwabiu, wiersz z dziesięciu słów.

Imperium zmysłów też jest bardzo Shibui. Tematem jest namiętność, a więc istnieć może tylko to, co jej służy. Rolę Shibui w seksie i sztuce naświetla tekst, z którym zetknęło się zapewne niewielu widzów Imperium zmysłów. Wspaniałe opowiadanie o tym, jak powstają opowiadania. To tytuł z 1926 roku. Borysa Pilniaka. To studium japońskiego oficera, sztabowca o świetnych europejskich manierach, który poślubił Rosjankę. Usunięty z armii, zamieszkał z żoną w domku na odludziu. Trzy lata żyli jak tradycyjni, bardzo ubodzy Japończycy, potem zjawił się tłum. Rosjanka pojęła, że jej mąż napisał powieść, znakomitą powieść, ale nie mogła tej powieści przeczytać.