S06E21: Top 10 / 1982

Magdalenie Miśce Jackowskiej z podcastu Score and the City, Iwonie Oleszczu-Gaźwieckiej, Annie i Krystianowi Oleszczykom, Władimirowi Panfiłowowi, Tomaszowi Pikulskiemu, Arturowi Słomsbutowi, Magdalenie Święch, Jackowi Wiśniewskiemu, Michałowi Żołnierukowi, a także blogowi Przygody Scenarzysty. Prezentującemu analizy scenariuszowe. Serdecznie wszystkim dziękuję i także wszystkim, którzy albo wspierali, albo wciąż wspierają podcast w serwisie patronite.pl. Bardzo do tego zachęcam. Tam możecie się dowiedzieć także o bonusach, jakie czekają na patronki i patronów. Wystarczy wpisać patronite.pl łamane przez SpoilerMaster. Witam Was w specjalnym odcinku.

Pora na miejsce dziesiąte. Right in front of you. That drain. Follow it to the end. That's the way out of the shed. S06E21

Na miejscu dziesiątym The Plague Dogs. Film w reżyserii Martina Rosena z roku 1982. Oczywiście, nawet dzisiaj nie będę tego powtarzał. Jest to film animowany oparty na prozie Richarda Adamsa. Richard Adams jest znany wielu kinomanom z melancholijnej książki i animacji pewnej ekologicznej paraboli, jaką było wodnikowe wzgórze Watership Down. Natomiast ten film, The Plague Dogs, to jest film, który obejrzałem jako dziecko i który mnie bardzo straumatyzował. Jest to film poniekąd dla dzieci, animowany, ale jednocześnie bardzo brutalny na wielu poziomach.

Wydaje mi się, że też był na VHS-ach, ale to jest śledztwo, które możemy wspólnie przeprowadzić. Tak czy inaczej, The Plague Dogs to jest historia dwóch psów, które przebywają w takiej ponurej jednostce w laboratorium, w którym przeprowadza się eksperymenty na zwierzętach. I te eksperymenty są pokazane dosyć brutalnie, albo innymi słowy szczerze. I cała historia jest o ucieczce tych dwóch psów, które któregoś dnia dostrzegają dziurę w ogrodzeniu i wyrywają się na wolność. Po drodze spotykają także inne zwierzęta, między innymi gadającego lisa, ale cały film tak naprawdę jest o pościgu.

Tutaj nie ma łatwych pocieszeń, jest to wręcz rodzaj filozoficznej bajki, która każe też zastanowić się nad stosunkiem ludzi do zwierząt i jak najbardziej wpisuje się też we współczesne rozmowy o zwierzętach, o przemocy wobec zwierząt, o ich cierpieniu, o ich podmiotowości. To wszystko towarzyszy nam dzisiaj, ale już w 1982 roku w filmie Rosena, w filmie The Plague Dogs to wybrzmiało niesłychanie mocno. Bardzo życzę sobie, żeby ten film jakoś powrócił, być może żeby pojawił się na polskich streamingach, byłoby to wspaniałe. W każdym razie na tej liście mojej roku 1982 nie mogło zabraknąć animacji i dziesiąte miejsce wędruje do The Plague Dogs. Pora zatem na miejsce dziewiąte.

Między innymi dlatego, że jest spowinowacony z Toddem Fieldem, reżyserem TAR. Natomiast tak jak uwielbiam Melvina i Howarda, tak właśnie Najwyższa Stawka, film, który Bo Goldman napisał, a który wyreżyserował Alan Parker, wydaje mi się jego co najmniej równorzędnym dokonaniem. Najwyższa Stawka, czyli Shoot the Moon, To film porażający, mój ulubiony film Alana Parkera, zdecydowanie. Film, który opowiada o kryzysie małżeńskim w Kalifornii. George i jego żona Faith to zamożna para, on jest pisarzem, mieszkają w takim pięknym domu właśnie kalifornijskim, zatopionym w naturze.

Sierra Nevada jest oczywiście takim filmem. Mike Lee na swój sposób, często komediowy, nacina te rodzinne organizmy. Ale w kinie amerykańskim moim zdaniem nikt nie zrobił tego tak, jak właśnie Brytyjczyk co prawda, Alan Parker w filmie Shoot the Moon. Dodatkowo jest tutaj świetny portret kalifornijskiej tożsamości, takiej obyczajowości, która sprawia, że dzieciaki w tej rodzinie są ciągle zachęcane do tego, żeby wyrażać swoje zdanie, żeby być bardzo pewnymi siebie. To jest coś kulturowo nam obcego mam wrażenie. Natomiast w tym filmie widać, jak ta amerykańska kultura, a zwłaszcza kultura kalifornijska, już, że tak powiem, troszeczkę czasu minęło od rkąt kultury, ale wciąż trzyma się właśnie takiego pomysłu, żeby tą indywidualność ludzką jak najbardziej karmić i ją niemal jak w takiej szklarni wychowywać, wspomagać.

Teraz mężczyźni z stacjonu 4 zrobili niesamowitą odkrycie. Alienowa kreatura zniszczyła się. Ale nie do śmierci. I mężczyzna... To nie Benning! ... jest najmocniejszym miejscem, by się ukryć. Na miejscu siódmym coś. The Thing. Film Johna Carpentera, bardzo Lovecraftowski, opowieść o inwazji czegoś, co wymyka się wszelkim definicjom rozumowym i biologicznym.

Naprawdę absolutnie nie ma tutaj żadnych blokad, po prostu poszedł na całość w tej kreacji i bardzo żałuję, że tego roku jego kolega Ben Kingsley odebrał Oscara za Gandiego. Gdyby był nominowany ich trzeci kolega Albert Finney za najwyższą stawkę, to oczywiście nagroda powinna pójść do Finneya. Ale jako, że nie był, no to w tej piątce wskazałbym na Petera O'Toole'a. Mój ulubiony, czy mój najlepszy rok to komedia, którą kocham i która naprawdę domaga się przypomnienia. Pora zatem na miejsce piąte. The men are not to know what I know, but by sending workmen over from Poland and paying our wages and slotties, our boss can have his London house done for a quarter of what he would have to pay a British builder.

Sincerely, Na miejscu drugim wróć Jimmy Deanie. Come back to the five and dime. Jimmy Dean, Jimmy Dean. Film Roberta Altmana, o którym napisałem spory esej na filmwebie swego czasu. Zapraszam was do tej lektury. Film oparty na amerykańskiej sztuce autora, którego nazwisko brzmi nader swojsko. Ed Graczyk, tak nazywał się ten autor.

Co najmniej trzech arcydzieł, to znaczy właśnie konopielki żywotu Mateusza, wcześniejszego i późniejszej siekiery Zady. I wykorzystajmy fakt, że piękna odrestaurowana cyfrowa kopia konopielki jest teraz dostępna na stronie 35mm.online, ponieważ jest to naprawdę niezwykły film i w roku mojego urodzenia, kiedy patrzę na premiery tego roku, To właśnie ten film wyróżniłbym jako mój ulubiony. Powtórzę zatem listę od góry. Na pierwszym miejscu Konopielka, na drugim Wróć, Jimmy Deanie, na trzecim Tootsie, na czwartym E.T., na piątym Fucha, na szóstym Mój najlepszy rok, na siódmym Coś, na ósmym Łowca androidów, na dziewiątym Najwyższa stawka, a na dziesiątym The Plague Dogs.