S06E21: Top 10 / 1982

Jeden z nielicznych, w których całkowicie wyzbył się swojej złośliwości. Więc elegia na kilka bohaterek, jednocześnie film o mitologii kina, bo przecież James Dean to właśnie wcielenie tego mitu kina. To jest mój numer dwa na tej liście i pozwólcie, że przeczytam teraz wam dwa akapity z tego eseju, który możecie znaleźć na Filmwebie, który opublikowałem tam w styczniu roku 2015. Mimo wszelkich wyrzutów, histerii i rozrachunków, ton filmu jest delikatny, niemal elegijny. W miarę jak ze stojącej w rogu szafy grającej sączą się ponad dwa tuziny dawnych hitów, bohaterki graczyka rozpływają się w lekko onirycznej atmosferze spotkania, które zdaje się znosić wszelkie opozycje – płci, wieku, bólu.

Trochę jak przyobiecane w chrześcijaństwie niebo, o którym mówi często Juanita. Ostatnie ujęcia filmu, już pod napisami końcowymi, to milczące panoramy pustego przybytku, rupiecie, zakurzone towary, lada, wszystko w pajęczynach. Ten niezapomniany film Jest czymś w rodzaju seansu spirytystycznego, a po jego zakończeniu najmocniej dźwięczy w uszach, poza Sincerely, rzecz jasna, pełna brawury odzywka Cher, która na napomnieniach Juanity dotyczącej jej wieku woła, nie wiem jak ty, ale ja dopiero zaczynam. Kto wie, czy to właśnie nie jest najbardziej amerykański z amerykańskich tematów. Ciągły, ssący, nie dający wytchnienia głód odnowy i zmiany, rodzący kolejne pokolenia buntowników z załzawionym uśmiechem Jamesa Deana.