S05E10: "Terminator" (1984) -- CLASSIC (gościnnie: Konrad J. Zarębski)
Opowiadam o filmie "Terminator" (1984) Jamesa Camerona. W drugiej części odcinka dołącza do mnie Gość Specjalny!
Często jak oglądamy obecnie sci-fi, to już te daty przelatują i nawet 2001 jest już dawno, dawno w przeszłości. A zatem te dwa byty to właśnie cyborg grany przez Arnolda Schwarzeneggera i człowiek Kyle Reese grany w filmie przez Michaela Bina, którzy zostają wysłani do Los Angeles maja roku 1980. No właśnie, cyborg przyjeżdża z przyszłości, aby zabić Sarę Connor, przyszłą matkę Johna Connora, który będzie przywódcą ludzkości w walce z robotami. Wedle uniwersum tego filmu w roku 1997 dochodzi do wojny pomiędzy maszynami i ludźmi.
Maszyny, AI, sztuczna inteligencja, Wygrywa w dużym stopniu niszcząc ogromne, ogromne połacie ludzkości, przy czym ostaje się mały ruch oporu, którego przywódcą stanie się John Connor, doprowadzając zresztą ten ruch oporu do zwycięstwa. I właśnie tuż przed owym zwycięstwem tego ruchu ludzkiego oporu przeciwko maszynom, Owa sztuczna inteligencja, czyli Skynet, postanawia wysłać tegoż Terminatora, czyli cyborga morderczego, granego przez Arnolda, do roku 1984, aby pozbył się Sary Connor. Oczywiście ludzie także wysyłają swojego posłańca, Tym posłańcem jest Kyle Reese, który ma zapobiec tej, jak ktoś mówi tutaj, retroaktywnej aborcji i doprowadzić do tego, żeby jednak John Connor przyszedł na świat.
Piękna wstęga Mobiusa, którą tu narracyjnie wymyślił Cameron, polega na tym, że to właśnie Kyle Reese w trakcie nocy namiętnej miłości z Sarą Connor zapłodni ją i to on stanie się ojcem Johna Connora, Co jest jednym z piękniejszych zakrętasów scenariuszowo-kosmicznych w ogóle chyba w historii sci-fi i zresztą dostarcza cudownego finału, kiedy to mały meksykański chłopiec robi zdjęcie polaroidowe Sarze Connor i okazuje się, że jest to dokładnie to samo zdjęcie, w którym zakocha się w przyszłości Kyle Reese wpatrując się w twarz Sary Connor i to ta miłość, właśnie miłość do wizerunku tej kobiety doprowadzi go do podróży w czasie i do zapłodnienia właśnie jej owym synem, którym będzie Joe Connor i tak dalej, i tak dalej.
Jak sama Sara Connor mówi w filmie, you can go crazy thinking about this, to znaczy ta piękna spirala narracyjna jest taka, że można długo, długo o niej dumać. Dopowiem tutaj tylko Tyle, że w drugim filmie wszystko dojdzie do takiej sytuacji, w której de facto zdarzenia w teraźniejszości zostaną tak pięknie poukładane, że w przyszłości nie dojdzie do żadnej wojny z robotami. Innymi słowy, drugi film wykasowuje niejako pierwszy, ponieważ jeżeli w drugim filmie wydarza się to, co się wydarzyło, to znaczy, że nigdy nie nastąpi to, co wydarzyło się w filmie pierwszym. You can go crazy thinking about this, ale to zostawiam nerdom sci-fi, rozplątywanie tej czasowej, pięknej spirali.
Czyli kanadyjskiej mamy, która znajdowała czas i na wychowanie gromadki dzieci, i na malowanie w wolnych chwilach, i na zapisywanie się do takich kółek, można powiedzieć, samoobrony wojskowej z obozami w weekendy. I tutaj właśnie tam są pewnie gdzieś takie głębokie psychologiczne korzenie tej fascynacji, ale Cameron faktycznie w swoich filmach także wystawia pomniki takim kobietom i oczywiście taką kobietą jest Sarah Connor, grana tutaj przez Lindę Hamilton, uwaga, później także partnerkę Jamesa Camerona, zresztą matkę jego pierwszego dziecka, co sprawia, że całość naprawdę uzyskuje jej niemal metafizycznego
Linda Hamilton na naszych oczach grając Sarę Connor przeistacza się właśnie z kelnerki w fartuszku, która przyjeżdża co prawda do pracy na motorze. Honda Elite, tak pomógł mi zidentyfikować ten model, jeden z moich Natomiast już w pracy jest właśnie wtłoczona w fartuszek, jest poniżana przez klientów, nie radzi sobie właśnie w tej bardzo stereotypowej kobiecej roli, kobiety, która ma właśnie podawać do stołu, drzemie w niej coś zupełnie innego, drzemie w niej wielka siła i tą siłę pomaga jej odkryć, Kyle Reese. I w trakcie tego najpierw ona zostaje porwana przez niego, on wydaje się nawet jej stalkerem. W trakcie długiej jazdy samochodem przez Los Angeles, właściwie w trakcie długiego pościgu samochodowego, kiedy obydwoje są ścigani przez policję, Kyle Reese wyjaśnia jej, że tak naprawdę ona ma do spełnienia pewną dziejową rolę.
Jest to niemalże jak takie Świeckie przepisanie motywu zwiastowania, który znajdujemy w Nowym Testamencie. Otóż właśnie Linda Hamilton, Sarah Connor dowiaduje się, że urodzi Zbawiciela. Urodzi Johna Connora. Inicjały J.C. takie same jak Jezus Chrystus i takie same, czy to przypadek, jak James Cameron. A zatem tutaj właśnie ta kobieta, na naszych oczach ta kobieta kameronowska się rodzi. Pod koniec jest już absolutnie silna. Kyle Reese ginie, co też jest istotne, że on nie staje się tym herosem, który właśnie musi uratować bohaterkę Camerona. Nie, on ginie, poświęca się wręcz dla niej, dla przyszłości, dla ich wspólnego dziecka, czyli Johna Connora, a ona zabija Terminatora ostatecznie, zgniatając go w wielkiej prasie do metalu.
I o ile na początku Cameron wyobrażał sobie jako tego złego Terminatora Jurgena Prochnowa, znanego z niemieckiego filmu Das Boot, który wówczas okręt Wolfganga Petersena, święcił ogromne triumfy także w Hollywood, O tyle ta koncepcja się trochę zmieniła i zagrał tę rolę jakże inny w swej aparycji Arnold Schwarzenegger. Ta decyzja castingowa okazała się kluczowa. Bardzo możliwe, że to ona przesądziła o wyniesieniu tego filmu do rangi współczesnego klasyka, ponieważ gdyby tę rolę zagrał Jürgen Prochnow, Terminator ów zły byłby jednym z nas, byłby człowiekiem takim jak my, który nie wyróżniałby się w żaden sposób aparycją, tymczasem kiedy na ulicy nocnego Los Angeles ląduje nagi Arnold Schwarzenegger i zaczyna w mieście rozwałkę i polowanie na Sarę Connor, to nie jest to jeden z nas, jest to żywa rzeźba.
Aktorzy podeszli do zadania bardzo poważnie. Michael Biehn miał dosyć takie trudne wyzwanie, Z jednej strony był nominalnym bohaterem, to znaczy to on podróżował z przeszłości, żeby uratować Sarę Connor, więc wedle stereotypowej narracji to on powinien być jej zbawcą. Tymczasem on się wydaje od pewnego momentu słabszy od niej. Na początku to on prowadzi samochód, później to ona prowadzi samochód. W trakcie sceny erotycznej to ona jest na górze, to też jest tutaj mocno zaznaczone. Odsyłam do sceny erotycznej w Tytaniku, gdzie Kate Winslet dominuje nad Leonardo DiCaprio, mówiąc do niego z troską, ty drżysz. Tutaj te wszystkie elementy są, więc Michael Biehn miał taką paradoksalną rolę, bo wydawałoby się, że będzie to rola właśnie dla macho, dla silnego męskiego bohatera, a tutaj ta siła zostaje trochę
Przypominam także matkę w filmie Obcy decydujący starcie, gdzie dwie matki ze sobą walczą, matka Obcego i matka Sigourney Weaver. To jest taki obraz, który wciela w sobie wszystko, w co Cameron wierzy, włącznie oczywiście z bronią palną, ponieważ on nie jest wrogiem broni palnej. Odsyłam do tego, jak bawił się na randkach IKONY SILNEJ KOBIECOŚCI To Kyle Reese zakochuje się w obrazie Sary Connor, to znaczy w tym polaroidowym zdjęciu zrobionym przez meksykańskiego chłopca.
Sary Connor podróżującego w przeszłość po to właśnie, żeby móc ją zobaczyć na żywo, móc ją dotknąć na żywo. To jest jakiś taki po prostu trzon energetyczny kina Camerona i świetnie zresztą Sean French zauważył, że łączy to Camerona ze światem baśniowym, Chociażby z czarodziejskim fletem Mozarta, gdzie mamy postać Tamina, który także zakochuje się w wizerunku Taminy i odnajduje ją mimo wszystko. Bardzo silny mitologiczny motyw, właśnie zachowa zakochania się w obrazie, męskiego spojrzenia, które odkrywa w tym obrazie jakąś w ogóle rację bytu i podąża, aby odkryć żywą kobietę skrywającą się za tym obrazem. I odsyłając oczywiście do sceny erotycznej, w której to Sara dominuje w trakcie tego aktu erotycznego i do słów, które Sara wypowiada już w trakcie finalnej walki do Kyla, on your feet soldier, to znaczy baczność żołnierzu, to ona oczywiście staje się głównodowodzącą.
Chciałoby się powiedzieć i w łóżku, i na froncie walki z Terminatorem, i trochę na świecie całym, bo to ona w ostatniej scenie jest tą, która dzięki faktowi właśnie biologicznego matkowania Johnowi Connorowi uratuje całą ludzkość. Więc jest to taka kosmologia kameronowska z tym bardzo, bardzo silnym elementem kobiecym, który można odnosić do religijnych mitów i to różnych, od zwiastowania pewnie do jakichś pogańskich Pogańskich tropów. Tak czy inaczej jest to trudne do znalezienia w twórczości innego reżysera. Wydaje mi się, że Terminator jest taką wspaniałą maszyną sci-fi, kina akcji i thrillera, bo Sarah Connor jest prześladowana przez Terminatora, trochę jak Laurie w filmie Halloween była prześladowana przez Michaela Myersa.
Wygrywa z nim, no i oczywiście nie do końca wygrywa, ponieważ jak wiemy i o czym powiem w kolejnym odcinku, kolejny Terminator zostanie wysłany, ale to już będzie w filmie pod tytułem T2. Tak jak Terminator wygrał w box-office z filmami, które sam Cameron na początku postrzegał jako swoich wielkich konkurentów, tzn. z filmem Dune'a Davida Lynch'a i z filmem 2010, kontynuacją Kubricka, Petera Hyamsa, Tak Sarah Connor wygrywa ze swoim prześladowcą w tym filmie. Linda Hamilton wygrywa z Arnoldem Schwarzeneggerem. Oczywiście Schwarzenegger stanie się naczelną ikoną kina akcji lat 80.
Mianowicie, oni dali dwie rady. Po pierwsze, Terminator powinien mieć psa. Najlepiej też Terminatora. Czyli dajcie mu psa. Ludzie polubią. Fajny bohater, ale dajcie mu psa. I tej rady na szczęście Cameron nie posłuchał. A druga rada, też uniwersalna, jeśli chcecie być producentami, to myślę, że zawsze na każdym spotkaniu te dwie rady można przynajmniej rzucić. Druga rada to wzmocnić wątek miłosny. Wzmocnić wątek miłosny między Kylem Reese'em i Salą Connor. I tej rady Cameron posłuchał, rzeczywiście trochę przepisał scenariusz, Relacja miała trochę więcej ciepła, tamta scena o patrunku na przykład jest istotna, kiedy Sarah Connor upatruje rany Kyle'a Reese'a, więc tej rady producenckiej posłuchał, ale podoba mi się, że producenci właśnie tutaj wykazali się taką żelazną, producencką mądrością, to znaczy dajcie mu psa i zróbcie, żeby bardziej się kochali z tą dziewczyną.
Pokazano wszystkie 14 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Pan Konrad Zarębski opisuje proces nadawania tytułu filmowi Terminator w Polsce. Opowiada o rozmowach w kawiarni Muranów i o tym, jak tytuł 'Elektroniczny Morderca' został wybrany.
Pan Konrad Zarębski opisuje proces nadawania tytułów filmom w Polsce, w tym proces cenzury i decyzje dotyczące tytułów.
Pan Konrad Zarębski opisuje atmosferę lat 80. w Polsce i sposób, w jaki publiczność reagowała na filmy, takie jak Terminator.
Pan Konrad Zarębski opisuje zakupy i konfrontacje repertuarowe w czasach PRL, w tym przykłady konfrontacji filmów.
Pan Konrad Zarębski podaje radę dla młodych kinomanów dzisiaj, jak zacząć wchodzić w filmowy świat.
Pan Konrad Zarębski dziękuje patronom podcastu Let's Made Movies za wsparcie.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.