Mentionsy Mentionsy
SpoilerMaster
SpoilerMaster

S05E10: "Terminator" (1984) -- CLASSIC (gościnnie: Konrad J. Zarębski)

10.03.2023 ·1 godz 29 min · 6 rozdziałów

Opowiadam o filmie "Terminator" (1984) Jamesa Camerona. W drugiej części odcinka dołącza do mnie Gość Specjalny!

O tyle pomiędzy tą dwójką zaczęła się tworzyć taka symbioza właściwa sytuacji producentka-reżyser. To znaczy, ponieważ tak dobrze się rozumieli, rozumieli także, że jeżeli by połączyli siły, to znaczy, że gdyby Cameron stał się reżyserem jakiegoś projektu, a Gail Ann Hurd go wyprodukowała, no to mogliby być dobrym duetem. Przypomnę, że pierwszą próbę reżyserską Cameron podjął za sprawą włoskiego producenta Ovidio Assonitisa, który powierzył mu kręcenie kontynuacji filmu Joe Dantego pt. Piranha, Ta kontynuacja nazywała się Pirania 2. Latający mordercy, po angielsku Pirania 2.

Często jak oglądamy obecnie sci-fi, to już te daty przelatują i nawet 2001 jest już dawno, dawno w przeszłości. A zatem te dwa byty to właśnie cyborg grany przez Arnolda Schwarzeneggera i człowiek Kyle Reese grany w filmie przez Michaela Bina, którzy zostają wysłani do Los Angeles maja roku 1980. No właśnie, cyborg przyjeżdża z przyszłości, aby zabić Sarę Connor, przyszłą matkę Johna Connora, który będzie przywódcą ludzkości w walce z robotami. Wedle uniwersum tego filmu w roku 1997 dochodzi do wojny pomiędzy maszynami i ludźmi.

Maszyny, AI, sztuczna inteligencja, Wygrywa w dużym stopniu niszcząc ogromne, ogromne połacie ludzkości, przy czym ostaje się mały ruch oporu, którego przywódcą stanie się John Connor, doprowadzając zresztą ten ruch oporu do zwycięstwa. I właśnie tuż przed owym zwycięstwem tego ruchu ludzkiego oporu przeciwko maszynom, Owa sztuczna inteligencja, czyli Skynet, postanawia wysłać tegoż Terminatora, czyli cyborga morderczego, granego przez Arnolda, do roku 1984, aby pozbył się Sary Connor. Oczywiście ludzie także wysyłają swojego posłańca, Tym posłańcem jest Kyle Reese, który ma zapobiec tej, jak ktoś mówi tutaj, retroaktywnej aborcji i doprowadzić do tego, żeby jednak John Connor przyszedł na świat.

Piękna wstęga Mobiusa, którą tu narracyjnie wymyślił Cameron, polega na tym, że to właśnie Kyle Reese w trakcie nocy namiętnej miłości z Sarą Connor zapłodni ją i to on stanie się ojcem Johna Connora, Co jest jednym z piękniejszych zakrętasów scenariuszowo-kosmicznych w ogóle chyba w historii sci-fi i zresztą dostarcza cudownego finału, kiedy to mały meksykański chłopiec robi zdjęcie polaroidowe Sarze Connor i okazuje się, że jest to dokładnie to samo zdjęcie, w którym zakocha się w przyszłości Kyle Reese wpatrując się w twarz Sary Connor i to ta miłość, właśnie miłość do wizerunku tej kobiety doprowadzi go do podróży w czasie i do zapłodnienia właśnie jej owym synem, którym będzie Joe Connor i tak dalej, i tak dalej.

Jak sama Sara Connor mówi w filmie, you can go crazy thinking about this, to znaczy ta piękna spirala narracyjna jest taka, że można długo, długo o niej dumać. Dopowiem tutaj tylko Tyle, że w drugim filmie wszystko dojdzie do takiej sytuacji, w której de facto zdarzenia w teraźniejszości zostaną tak pięknie poukładane, że w przyszłości nie dojdzie do żadnej wojny z robotami. Innymi słowy, drugi film wykasowuje niejako pierwszy, ponieważ jeżeli w drugim filmie wydarza się to, co się wydarzyło, to znaczy, że nigdy nie nastąpi to, co wydarzyło się w filmie pierwszym. You can go crazy thinking about this, ale to zostawiam nerdom sci-fi, rozplątywanie tej czasowej, pięknej spirali.

Linda Hamilton na naszych oczach grając Sarę Connor przeistacza się właśnie z kelnerki w fartuszku, która przyjeżdża co prawda do pracy na motorze. Honda Elite, tak pomógł mi zidentyfikować ten model, jeden z moich Natomiast już w pracy jest właśnie wtłoczona w fartuszek, jest poniżana przez klientów, nie radzi sobie właśnie w tej bardzo stereotypowej kobiecej roli, kobiety, która ma właśnie podawać do stołu, drzemie w niej coś zupełnie innego, drzemie w niej wielka siła i tą siłę pomaga jej odkryć, Kyle Reese. I w trakcie tego najpierw ona zostaje porwana przez niego, on wydaje się nawet jej stalkerem. W trakcie długiej jazdy samochodem przez Los Angeles, właściwie w trakcie długiego pościgu samochodowego, kiedy obydwoje są ścigani przez policję, Kyle Reese wyjaśnia jej, że tak naprawdę ona ma do spełnienia pewną dziejową rolę.

Jest to niemalże jak takie Świeckie przepisanie motywu zwiastowania, który znajdujemy w Nowym Testamencie. Otóż właśnie Linda Hamilton, Sarah Connor dowiaduje się, że urodzi Zbawiciela. Urodzi Johna Connora. Inicjały J.C. takie same jak Jezus Chrystus i takie same, czy to przypadek, jak James Cameron. A zatem tutaj właśnie ta kobieta, na naszych oczach ta kobieta kameronowska się rodzi. Pod koniec jest już absolutnie silna. Kyle Reese ginie, co też jest istotne, że on nie staje się tym herosem, który właśnie musi uratować bohaterkę Camerona. Nie, on ginie, poświęca się wręcz dla niej, dla przyszłości, dla ich wspólnego dziecka, czyli Johna Connora, a ona zabija Terminatora ostatecznie, zgniatając go w wielkiej prasie do metalu.

I o ile na początku Cameron wyobrażał sobie jako tego złego Terminatora Jurgena Prochnowa, znanego z niemieckiego filmu Das Boot, który wówczas okręt Wolfganga Petersena, święcił ogromne triumfy także w Hollywood, O tyle ta koncepcja się trochę zmieniła i zagrał tę rolę jakże inny w swej aparycji Arnold Schwarzenegger. Ta decyzja castingowa okazała się kluczowa. Bardzo możliwe, że to ona przesądziła o wyniesieniu tego filmu do rangi współczesnego klasyka, ponieważ gdyby tę rolę zagrał Jürgen Prochnow, Terminator ów zły byłby jednym z nas, byłby człowiekiem takim jak my, który nie wyróżniałby się w żaden sposób aparycją, tymczasem kiedy na ulicy nocnego Los Angeles ląduje nagi Arnold Schwarzenegger i zaczyna w mieście rozwałkę i polowanie na Sarę Connor, to nie jest to jeden z nas, jest to żywa rzeźba.

I odjeżdżająca w dal, znowu, tak jak w Tytaniku, domyślamy się, że Rose nosiła później dziecko Jacka Dawsona, tak tutaj Jacka, tak jak tam Jack, prawda, ginie, tak tutaj także Kyle Reese ginie, spełnił już swoją funkcję i w finale to Linda Hamilton odjeżdża w dal z tą świadomością tego, że jak sama mówi, nadchodzi burza, Ale ona jest w tym momencie już samowystarczalna. Ona donosi to dziecko, to dziecko będzie zbawicielem, a obraz, w którym ona z jednej strony gładzi ciążowy brzuch, z drugiej ma w ręku srebrny pistolet, jest absolutną apoteozą kobiety kamaronowskiej, to znaczy właśnie jest to kobieta jednocześnie osadzona w swojej biologiczności, kobieta matka.

Przypominam także matkę w filmie Obcy decydujący starcie, gdzie dwie matki ze sobą walczą, matka Obcego i matka Sigourney Weaver. To jest taki obraz, który wciela w sobie wszystko, w co Cameron wierzy, włącznie oczywiście z bronią palną, ponieważ on nie jest wrogiem broni palnej. Odsyłam do tego, jak bawił się na randkach IKONY SILNEJ KOBIECOŚCI To Kyle Reese zakochuje się w obrazie Sary Connor, to znaczy w tym polaroidowym zdjęciu zrobionym przez meksykańskiego chłopca.

I to ten obraz, to zdjęcie, to zafascynowanie tym obrazem sprawia, że musi odbyć pewną podróż w czasie po to, żeby dotknąć tej kobiety w rzeczywistości. Przypominam, że Tytanik zaczyna się od tego, że grupa naukowców znajduje portret Rose, obraz Rose i ten obraz staje się impulsem do tego, żeby wyruszyć w przeszłość, to znaczy, żeby na naszych oczach odtworzył się w opowieści Rose Tytanik z przeszłości i żebyśmy tej przeszłości dotknęli, no i także żebyśmy zobaczyli nagą Rose pozującą do tegoż obrazu, Jacka więc nie ma tu przypadków. Wydaje mi się, że dla Jamesa Camerona kobieta jest tak silną ikoną, jest po prostu tak silnym obrazem, że motywuje w ogóle cały taki ruch narracyjny w tym kinie i figura Kyla Reese'a, wpatrzonego właśnie w wizerunek

Sary Connor podróżującego w przeszłość po to właśnie, żeby móc ją zobaczyć na żywo, móc ją dotknąć na żywo. To jest jakiś taki po prostu trzon energetyczny kina Camerona i świetnie zresztą Sean French zauważył, że łączy to Camerona ze światem baśniowym, Chociażby z czarodziejskim fletem Mozarta, gdzie mamy postać Tamina, który także zakochuje się w wizerunku Taminy i odnajduje ją mimo wszystko. Bardzo silny mitologiczny motyw, właśnie zachowa zakochania się w obrazie, męskiego spojrzenia, które odkrywa w tym obrazie jakąś w ogóle rację bytu i podąża, aby odkryć żywą kobietę skrywającą się za tym obrazem. I odsyłając oczywiście do sceny erotycznej, w której to Sara dominuje w trakcie tego aktu erotycznego i do słów, które Sara wypowiada już w trakcie finalnej walki do Kyla, on your feet soldier, to znaczy baczność żołnierzu, to ona oczywiście staje się głównodowodzącą.

Mianowicie, oni dali dwie rady. Po pierwsze, Terminator powinien mieć psa. Najlepiej też Terminatora. Czyli dajcie mu psa. Ludzie polubią. Fajny bohater, ale dajcie mu psa. I tej rady na szczęście Cameron nie posłuchał. A druga rada, też uniwersalna, jeśli chcecie być producentami, to myślę, że zawsze na każdym spotkaniu te dwie rady można przynajmniej rzucić. Druga rada to wzmocnić wątek miłosny. Wzmocnić wątek miłosny między Kylem Reese'em i Salą Connor. I tej rady Cameron posłuchał, rzeczywiście trochę przepisał scenariusz, Relacja miała trochę więcej ciepła, tamta scena o patrunku na przykład jest istotna, kiedy Sarah Connor upatruje rany Kyle'a Reese'a, więc tej rady producenckiej posłuchał, ale podoba mi się, że producenci właśnie tutaj wykazali się taką żelazną, producencką mądrością, to znaczy dajcie mu psa i zróbcie, żeby bardziej się kochali z tą dziewczyną.

Spotkałem się i porozmawialiśmy o tym, jak w tamtym czasie w ogóle nadawały się tytuły filmom i Porozmawialiśmy także o elektronicznym mordercy, a zatem jako bonus i przypis do dzisiejszego odcinka rozmowa już nie tyle o samym Terminatorze, o którym nagadałem się przez poprzednią godzinę, mam nadzieję, że ciekawie dla Was, ale o tym właśnie, jak to było, że taki Terminator trafiał na polskie ekrany i trafiał na polskie ekrany jako elektroniczny morderca, no i co z tym wszystkiego miały wspólnego jeszcze owe kasety wideo wspominane przez Andrzeja Kołodyńskiego. Posłuchajcie proszę rozmowy z panem Konradem Zarębskim, która była dla mnie ogromną przyjemnością. Panie Konradzie, jak to się stało, że był pan przy nadawaniu tytułu filmowi Terminator Jamesa Camerona?

62:26 · Nadawanie tytułu filmowi Terminator 1

które zawierało streszczenia, które zawierało bardzo szczątkowe omówienia filmów, ale także informacje typu czołówka, tyłówka, rozmowa z polskim twórcą, tłumaczony wywiad z twórcą zagranicznym, sylwetki aktorów, reżyserów, operatorów, no i głosy prasy. Pamiętam głos prasy o filmie Rui, kiedy kolega Oskar Sobański, wielkie nazwisko jeśli chodzi o krytykę filmową i ruch DKF-ów swego czasu, napisał, tłumacząc jakiegoś złośliwego krytyka francuskiego, że w Rui jest tyle strachu, ile pod babciną pierzyną.

Pokazano wszystkie 15 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.