Matka mordercy (Rozmowy o Małej Teresie #3)

Może się pogubić w różny sposób, ale zawsze jest ta nadzieja. To jest dla mnie takie doświadczenie, to doświadczenie Teresy jest dla mnie taką wskazówką też i jakoś potwierdzeniem też doświadczenia św. Teresy od Jezusa, która mówiła, że relacja z Bogiem, bycie właśnie w bliskiej relacji z Nim zawsze będzie owocować Taką apostolską intencją modlitwy. Dla Karmelu w ogóle, szczególnie właśnie dla karmelitanek bosych i to dlatego dla Teresy miało tak szczególne znaczenie. Później ta wstawiennicza modlitwa właśnie w intencji grzeszników, w intencji kapłanów, również teologów, tych wszystkich, którzy w Kościele nauczają, to jest taka jedna z najważniejszych intencji.

I na dobre by nam to wyszło. I właśnie, tak że... I by się modliła. Jeszcze jeden taki aspekt, który w zasadzie zupełnie na boku tej historii wychodzi, ale też wydaje mi się wart zaznaczenia. Teresa modli się o nawrócenie Pranciniego. Ostatecznie Francini nie przystępuje do spowiedzi, jednak właśnie poprzez ten gest ucałowania krucyfiksu Teresa ma takie jakby pełne przekonanie i zupełną wewnętrzną pewność i spokój, że on się nawrócił i on przez Boga został przyjęty. Więc jakby element nienależący istotnie do samej tej historii, ale też pewna świadomość Teresy, że Bóg w działaniu swojej łaski jest wolny, to znaczy sakramenty są tym miejscem, w którym Ze strony Kościoła gwarancję działania łaski dostajemy, ale to nie znaczy, że Bóg jest tym ograniczony.

Ale tu Teresa faktycznie wyprzedziła już też taką... Mówisz o Teresie... O Teresie od Dzieciątka Jezus. No zresztą Teresa Benedykta od Krzyża Równika. No właśnie dłużki Teres, dlatego proszę o pewne doprecyzowanie. Znaczy wyprzedziła tą myśl o tym... Wyprzedziła i nie wyprzedziła, bo ta myśl o Bożym miłosierdziu jest już w Ewangelii zawarta, ale to na nowo odkrycie tego, co tak naprawdę oznacza miłosierdzie i to takie nieskrępowanie Pana Boga właśnie tymi naszymi strukturami, również sakramentami, które przecież są w Nim jako źródle ukryte. Tak, no i jeśli coś wyprzedziła, to tą świadomość, która w taki wyraźny sposób po Soborze Watykańskim II, czy wokół tych przemian soborowych się wykształciła, to znaczy Bóg, który w swoim działaniu nie jest widzialnymi granicami Kościoła ograniczony, no i znowu nie jest to myśl, która wtedy się pojawiła, ale która wtedy tak wyraźnie doszła do głosu i została też integralnie do magisterium Kościoła włączona.