Nowy Rok z dziećmi z Bullerbyn

Poza Agdą, która jest naszą służącą, i Oskarem, który jest u nas parobkiem, i Kalem, który jest parobkiem w Zagrodzie Północnej. Tak, lecz w Zagrodzie Południowej jest jeszcze jeden człowiek. Mały, malutki człowieczek. Jest nim mała siostrzyczka Ollego, która ma zaledwie parę miesięcy. Ponieważ jednak jest tak mała, że nie umie jeszcze ani mówić, ani chodzić, to nie jest chyba prawdziwym człowiekiem. Chociaż Olle uważa, że jego siostra jest bardziej godna uwagi od samego króla. Teraz przypomniałam już wszystkich, którzy mieszkają w Bullerbyn. Nie wymieniłam tylko Swipa, który jest psem Ollego, ani naszych kotów Malkolma, Mruczka i Puszka, ani też Albertyny, kury bossego,

Tak też zrobił. Nie upłynęły jednak dwie minuty, a już usnął. Mamusia i tatuś przyszli do nas na górę i powiedzieli nam dobranoc, bo nie mieli zamiaru spotykać Nowego Roku. Spytaliśmy się Lassego, która godzina. W pół do jedenastej, powiedział Lasse. Noc Sylwestrowa jest na pewno dłuższa od innych, pomyślałam. Myślałam też, że dwunasta nigdy nie wybije. W końcu jednak wybiła. Próbowaliśmy obudzić Bossego, lecz było to zupełnie niemożliwe. Zgasiliśmy świece, stanęliśmy przy oknie i wyglądaliśmy w ciemną noc, by zobaczyć, czy nie nadjeżdża czasem Nowy Rok. Nie zobaczyliśmy jednak nic. Potem napiliśmy się soku jeżynowego i krzyczeliśmy, niech żyje Nowy Rok!