Tom Smith. Dać sobie powoli gasnąć

Gdy po nią sięgam, wracam pamięcią do najważniejszych muzycznych odkryć sprzed lat. Przy okazji wspominam to, kim wtedy byłem i co czułem. Pierwszym przystankiem w tej podróży do przeszłości jest rok 1994. Miałem wtedy 13 lat i właśnie odkryłem kultowy tygodnik muzyczny NMA. Nożyło mnie to, czego słuchali moi rodzice. Byłem złakniony mocniejszych brzmień. Chciałem wiedzieć wszystko o rockowych albumach i ich twórcach, których sylwetki przybliżano na łamach magazynu. Wtedy też po raz pierwszy usłyszałem Oasis. Świat oszalał na punkcie ich debitanckiego albumu Definitely Maybe, a ja razem z nim. To był również moment, w którym zrozumiałem, że chciałbym nauczyć się grać na gitarze i zacząć pisać własne utwory.

Słuchanie Oasis przyprawiało mnie o ekscytację, jednak prawdziwie emocjonalną więź z muzyką zbudowałem dopiero kilka lat później. Pamiętam, gdy mając 16 lat, zamykałem się w swoim pokoju i na zapętleniu słuchałem albumu Murmur, Ariem. Nie rozumiałem wtedy jeszcze, dlaczego chcę z nimi spędzać tak dużo czasu, ale chyba podświadomie czułem już, że to właśnie tego rodzaju melancholijne brzmienia najbardziej we mnie rezonują. Podobnie było z utworami Radiohead. Pisząc pierwsze teksty marzyłem o tym, by miały one w sobie tyle głębi, co ich utwór High and Dry. Od tamtej pory minęło prawie 30 lat, a ja w dalszym ciągu robię dokładnie to samo. Siedzę w domu z gitarą i piszę smutne piosenki.