Tom Smith. Dać sobie powoli gasnąć

Słuchanie Oasis przyprawiało mnie o ekscytację, jednak prawdziwie emocjonalną więź z muzyką zbudowałem dopiero kilka lat później. Pamiętam, gdy mając 16 lat, zamykałem się w swoim pokoju i na zapętleniu słuchałem albumu Murmur, Ariem. Nie rozumiałem wtedy jeszcze, dlaczego chcę z nimi spędzać tak dużo czasu, ale chyba podświadomie czułem już, że to właśnie tego rodzaju melancholijne brzmienia najbardziej we mnie rezonują. Podobnie było z utworami Radiohead. Pisząc pierwsze teksty marzyłem o tym, by miały one w sobie tyle głębi, co ich utwór High and Dry. Od tamtej pory minęło prawie 30 lat, a ja w dalszym ciągu robię dokładnie to samo. Siedzę w domu z gitarą i piszę smutne piosenki.