Tom Smith. Dać sobie powoli gasnąć

Gdy po nią sięgam, wracam pamięcią do najważniejszych muzycznych odkryć sprzed lat. Przy okazji wspominam to, kim wtedy byłem i co czułem. Pierwszym przystankiem w tej podróży do przeszłości jest rok 1994. Miałem wtedy 13 lat i właśnie odkryłem kultowy tygodnik muzyczny NMA. Nożyło mnie to, czego słuchali moi rodzice. Byłem złakniony mocniejszych brzmień. Chciałem wiedzieć wszystko o rockowych albumach i ich twórcach, których sylwetki przybliżano na łamach magazynu. Wtedy też po raz pierwszy usłyszałem Oasis. Świat oszalał na punkcie ich debitanckiego albumu Definitely Maybe, a ja razem z nim. To był również moment, w którym zrozumiałem, że chciałbym nauczyć się grać na gitarze i zacząć pisać własne utwory.

Ten proces był dla mnie również próbą zachowania wspomnień. O tym opowiada utwór Lights of New York City, z którego jestem szczególnie dumny. Wspominam w nim moją pierwszą wizytę w mieście ponad 20 lat temu i towarzyszący jej entuzjazm. Przyglądam się młodemu chłopakowi, który łapczywie chłonął świat i żegnam się z nim. Neil Young śpiewał kiedyś, że lepiej spłonąć niż powoli gasnąć. It's better to burn out than to fade away. Wtedy może przyznałbym mu rację. Dziś wolę jednak uwierzyć, że życie jest po to, by je przeżyć. Żyj więc, póki trwa. Life is for living. Live it till it's gone. Tekst ukazał się w dziewięćdziesiątym dziewiątym numerze miesięcznika Pismo Magazyn Opinii.

Michał Piwko. Więcej tekstów mojego autorstwa, w tym cykl Apteczka, znajdziesz w serwisie magazynpismo.pl. Miłego słuchania. Mateusz Roesler. Pismo. Magazyn Opinii. Partnerem wydania audiopisma jest Radio 357.