Dom, lew pod Żabką, struś na Bornholmie

Piszę do ciebie z Bornholmu. Nade mną latają dzikie gęsi, a pode mną szaleją wielkie czerwone mrówki. Przede mną, nad morzem, wrzeszczą wkurzone mewy. A co się dzieje za mną tego? Nie wiem, ale prawdopodobnie nic dobrego. W końcu, gdyby to było dobre, nie robiono by tego za moimi plecami, prawda? I na tym chłodnym Bornholmie, patrząc na otaczające mnie formy życia rodem ze skandynawskiej literatury, bo przecież nie można spojrzeć na takie choćby dzikie gęsi bez wspomnienia Selma Lagerloff, kontempluję, czy to nie cudowne słowo, zasadę wolnej energii, lepiej znaną jako Free Energy Principle. Zasada owa jest rewolucyjnym ujęciem sposobu, w jaki działa nasz organizm, a w ramach niego nasz aparat poznawczy, a głosi ona, że każda rzecz żyjąca, która trwa w czasie i nie rozpada się od razu na gnijące atomy, postępuje zawsze i wciąż tak, by minimalizować niespodzianki.