Dom, lew pod Żabką, struś na Bornholmie

Pismo Magazyn Opinii Karolina Lewestam Rozmowy z K Dom, lew pod żabką, struś na Bornholmie Czytają Karolina Lewestam i Katarzyna Hołyńska Szanowna K Piszę do ciebie, bo trochę się zdenerwowałam. Usiadłam przed chwilą w pociągu, którym jadę szczęśliwie jeszcze z moją sytą zniżką kolejową i ledwo skończonymi dwudziestoma pięcioma latami na karku. Otwieram pierwszą stronę kupionego na podróż pisma. Spokojnie czytam twój felieton i nagle pod koniec strony widzę, że ludzki dom zaczyna się, kiedy kogoś pokochasz.

No, ubodło mnie to do żywego. Niby się z tym zgadzam, ale zgadzam się obecnie bardzo niechętnie. Ja z moim krótkim stażem życiowym już zdążyłam kogoś pokochać. Już był dom, piękne plany, notarialno-zagraniczne, bo ślub pary jednopłciowej po polsku to nie lada zagwostka. Jednak zamiast do wesela doszło do rozstania i złamania serca. Teraz próbuję koić różne dolegliwości sercowe i umościć się. Zadomowić w świecie sama. A tu nagle czytam takie rzeczy. Czyli teraz do następnego pokochania czeka mnie bezdomność? Poproszę o jakąś alternatywną wizję. Pozdrawiam, M. Kochana M.

Na słonecznych twarzach kochanków migają cienie lasu. Nic więc dziwnego, M, że się denerwujesz, kiedy ktoś ci mówi, że bez miłości jesteś bezdomna. O co w końcu kurcze blade? Czy dom się robi z welonu? Jak jakiś chory kokon, psia, czy też lwia jego mać? Ale ja się będę nadal upierać, że miłość jest potrzebna w architekturze życia, tyle że miłość potrafi być lwem pod żabką. Albo strusiem na Bornholmie. Czyli czymś zupełnie, ale to zupełnie innym. Denerwuje mnie co innego ten prymat w naszych głowach, w naszej kulturze romansu nad innymi formami miłości. Ty, M, czytasz kochać i od razu wracasz myślą do swoich związków. A ja czuję, że jest tak wiele różnych form miłości, że miłościami, które na przykład mnie samą najdobitniej uczyniły, są przyjaźnie.

Że najgłębiej w domu zawsze byłam właśnie w nich. Ciężko może zbudować sobie dom z przyjacielem czy przyjaciółką, bo czasem zmierzamy w różnych kierunkach, by potem się z radością spotkać znowu. Ale taka miłość też tworzy domy. Domy na kółkach, kampery i tabory. Droga M, przeróbmy ten model świata. Niechaj miłość zobaczona zostanie tam, gdzie się jej nie spodziewamy. Niechaj będzie w przyjaźniach i dobrych spotkaniach. Niechaj będzie w naszych matkach, ojcach, siostrach, braciach, mentorach i mentorkach. Niechaj buduje nam domy, domy chwilowe i ulotne, ale domy, w których jesteśmy u siebie, w których jest nam ciepło.