Ślady. Wielki Post

Przed mikrofonem Dariusz Schmidt, a audycję realizuje Rafał Drabek. Dziś ślady poświęcone są właśnie tematowi trwającego Wielkiego Postu. O doświadczeniu, znaczeniu i celach tego wyjątkowego czasu usłyszymy w rozmowie księdza Jacka Plecha z księdzem Witoldem Kanią, wykładowcą Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Jednak zanim podążymy śladem ich myśli, garść informacji z życia Kościoła. Śladami wydarzeń. Papież odbył ostatnią z pięciu zaplanowanych w Wielkim Poście wizyt w peryferyjnych parafiach Wiecznego Miasta.

Przeprowadzenie kwerendy pokazuje, że nie należy się bać otwarcia archiwów kościelnych dla rzetelnej pracy badaczy. Żadna trudna i bolesna historia nie straszy tak bardzo jak zamknięte archiwa. Najbardziej boimy się tego, czego nie znamy – mówił ksiądz Studnicki. To było kilka informacji z życia Kościoła, a już za chwilę w studiu Radia Katowice ksiądz Jacek Plech i jego gość. Jeśli wędrować zapragniesz, musisz pamiętać, że podróż jest piękna, gdy trwa każdym porankiem. Świat wciąż na nowo kusi nas sobą do dna.

Okres pokutny trwa do praktycznie piątej niedzieli Wielkiego Postu, a od piątej niedzieli mamy już okres pasyjny, to znaczy my staramy się kontemplować, zanurzać, rozważać Mękę Pańską. To oczywiście Dzieje się również na przestrzeni tego pierwszego okresu, ale tak zewnętrznie, liturgicznie podkreślone jest poprzez taki obrzęd zasłaniania krzyży czy obrazów w kościele. Czyli właściwie zostaje nam jeszcze niecały tydzień od wczoraj do zakończenia tego pierwszego etapu Wielkiego Postu bardziej pokutnego. I właśnie w piątą niedzielę Wielkiego Postu, która się zbliża, zasłaniamy krzyże i wtedy już pasja, tak?

Bardziej już się koncentrujemy na męce pańskiej, na tych wszystkich wydarzeniach, które też notabene uobecniamy jakoś, czy wspominamy o nabożeństwie drogi krzyżowej, czy gorzkich żalach. Jak najbardziej. Sam obrzęd zasłonięcia krzyży czy obrazów myślę, że jest takim momentem trochę wstrząsającym dla człowieka, który na przykład co niedziela chodzi do swojego kościoła, obserwuje to, co się tam dzieje. I gdy nagle wchodzi i widzi pewną radykalną zmianę, to zaczyna się zastanawiać, może nie nad tym, co jest pod tym zakryciem, ale jest to jakaś próba, żeby na nowo zmierzyć się z tym, co jest najważniejsze w naszej wierze.

Czasami trzeba nam takiego, powiedziałbym, prostego spojrzenia, Na krzyż choćby i odpowiedzi na pytanie co właściwie się wydarzyło, co to znaczy dla mnie. Poruszę taki wątek, który nasunął mi się. Były to Światowe Dni Młodzieży w roku 1991. Wtedy gościliśmy w Polsce i również w naszych śląskich parafiach. Młodzież, która przyjechała z Moskwy. I przypominam sobie pewną rozmowę w kruchcie kościoła mojego parafialnego, w którym jest zawieszony duży krzyż i pewna Rosjanka pytała mnie, już nie pamiętam czy zapytała co to jest czy kto to jest, ale zapamiętałem to, ponieważ nikt przedtem nie zadał mi takiego pytania.

Ekstremalna Droga Krzyżowa na przykład. No na przykład, ale to może niekoniecznie to. Zależy od sił, ile mamy. Nawet w samym kościele parafialnym wiele z naszych kościołów w ciągu dnia jest otwartych. Oczywiście możemy przyjść sami też do kościoła i samemu rozważać drogę krzyżową, przechodząc od stacji do stacji. Te stacje drogi krzyżowej widnieją w naszych kościołach przez cały rok. To nie jest tak, że jest jakiś sezon otwarcia, potem się zamyka, tylko jest to, powiedziałbym, stałe zaproszenie. To jest ciekawa uwaga, bo rzeczywiście w każdym kościele praktycznie stacje drogi krzyżowej istnieją. I teraz tak sobie pomyślałem, że przez wieki nawet tacy najwięksi, najbardziej znani, powiedziałbym, w swoich czasach celebryci, tak jak wielcy kompozytorzy czy wielcy malarze, malowali poszczególne fragmenty Męki Pańskiej.

Dlatego bardzo często zaczynam Wielkopostne Rekolekcje od takiej refleksji nad modlitwą świętego Efrema Syryjczyka. To jest modlitwa, którą odmawia się w kościele Wschodnim, właśnie w Wielkim Poście. I tam prosimy Boga, żeby nas uwolnił od bardzo konkretnych duchów, choćby lenistwa, zniechęcenia, pożądania władzy czy próżnych słów, a dawał słudze temu, który pragnie jego darów, ducha czystości, cierpliwości, pokory, miłości, co nas ma prowadzić do tego, byśmy Nie sądzili naszych braci, a raczej widzieli swoje własne grzechy. A potem, po tym zatrzymaniu, wpierw trzeba rzeczywiście głosić to czuję z jakąś wielką mocą orędzie miłosierdzia.

To znaczy, że Pan Bóg czeka na człowieka takiego, jakim jest, że choćby te trzy przypowieści z Ewangelii Łukaszowej o miłosiernym Ojcu, I o kobiecie, która szuka drachmy, czy wręcz ją znajduje, czy wręcz o dobrym pasterzu, który szuka owcy. One są niezmienne. Potem oczywiście jest zachęta do tego, żeby samemu być miłosiernym, zwłaszcza przebaczającym. I na końcu to, co jest fundamentem dla nas, katolików, to jest umiłowanie Kościoła Chrystusowego poprzez umiłowanie Eucharystii i więź z Najświętszą Maryją Panną. Chciałbym jeszcze na koniec zapytać o spowiedź wielkopostną, bo to też jest taki moment, my zachęcamy, żeby na początku Wielkiego Postu człowiek uklęknął do konfesjonału, ale dla niektórych jest to bardzo trudny moment, staniecia w prawdzie, już w samym przygotowaniu, zrobieniu rachunku sumienia,

Na kilka dni przed uroczystością ulega wypadkowi na rowerze. Zdarzenie na szczęście niegroźne, Ale jednak uroczystość staje pod znakiem zapytania ku wielkiej rozpaczy dziecka. Na szczęście proboszcz znajduje rozwiązanie i Helenka zostaje przywieziona furmanką, wniesiona do kościoła. Przeżywa ogromną radość, że mimo problemów Może po raz pierwszy przystąpić do komunii razem z innymi. Wczoraj, w czwartą niedzielę postu, w kościołach katolickich czytano fragment Ewangelii Jana o uzdrowieniu niewidomego od urodzenia. W tym opisie pada jedno z bodaj najczęstszych pytań, jakie człowiek zadaje w obliczu nieszczęścia, choroby, cierpienia – dlaczego mnie to spotkało?