O głodzie mamy

A mimo to czegoś ci brakuje? Coś jest nie tak? Autorzy książki Program zmiany sposobu życia Jeffrey Young i Janet Klosko piszą, że schemat deprywacji emocjonalnej przypomina przeświadczenie, że zawsze będziesz samotny. Że pewne rzeczy nigdy się nie spełnią. Nigdy do końca nie zostaniesz wysłuchany czy zrozumiany. Emocjonalna deprywacja to poczucie, że czegoś brakuje. To uczucie pustki, przygnębiające i uciążliwe przekonanie, że jesteś skazany na samotność.

No to spróbujmy zacząć od początku. Przychodzimy na świat, wszyscy, z potrzebą emocjonalnej bliskości. Gdy dziecko wychodzi z łona mamy, zwykle wydaje z siebie ten charakterystyczny pierwszy krzyk, który jest wołaniem o kontakt i dotyk. Potrzebuję znaleźć się blisko swojej mamy, gdyż jej zapach, temperatura ciała czy bicie serca są znajome i dają poczucie bezpieczeństwa. Dziecko biologicznie, w cudzysłowie, wie, że nie przeżyje, gdy nie przywoła opiekuna.

Dystansował się od swojej żony, odsuwał, bał się być blisko i gdzieś pod skórą czuł, że nie da się go kochać. I doszliśmy do tego, że gdy był dzieckiem, jego mama nie dawała mu emocjonalnego wsparcia. Pomimo fizycznej obecności często go krytykowała i zajęta była ojcem, który mierzył się z problemem alkoholowym. Zobaczcie, że mimo świadomej wiedzy o miłości żony, jego dziecięce zagnieżdżone w mózgu doświadczenia nie pozwalały mu na doświadczenie tej miłości.

Nauczyłeś, nauczyłaś się tłumić uczucia w bardzo młodym wieku i tworzysz taką emocjonalną przestrzeń, by oddzielić się od innych ludzi. I to jest sposób, by uchronić się przed odrzuceniem albo przytłoczeniem. Denerwują Cię rozmowy o uczuciach oraz to, że ktoś potrzebuje pomocy albo wsparcia. No i oczywiście czujesz się silniejszy od innych. I to wszystko po to, by nie być blisko.

Każdy z nas potrzebuje emocjonalnej bliskości, nawet jeżeli jesteśmy już dorośli. Odważ się więc powiedzieć, potrzebuję, chcę być blisko. Ściskam Cię mocno i do usłyszenia. O głodzie mamy.